Dream Theater A Dramatic Turn of Events


Roadrunner Records

Website :

Dream Theater

Dream Theater is dood, leve Dream Theater! Zo voelt het voor mij toch wel een beetje tijdens het beluisteren van het nieuwe album ‘A Dramatic Turn of Events’. Sinds de oprichting halverwege de jaren ‘80 is de band er in geslaagd een stabiele factor in de progmetal te zijn. Sterker nog, voor vele liefhebbers is de band dé exponent van het genre en worden zo’n beetje alle bands en albums langs de meetlat gelegd die deze band neerlegt. De schok was dan ook groot toen men in september 2010 bekend maakte dat mede-oprichter en wellicht het grote muzikale brein, drummer Mike Portnoy, het wat rustiger aan wilde doen en dat de band een vervanger zou zoeken.

Er was al sprake van een gedeeltelijke geruststelling toen middels de docu “The Spirit Carries On” bekend werd gemaakt dat Mike Mangini de stokjes over zou nemen, een meer dan uitstekend drummer die bij onder andere Annihilator, Extreme en Steve Vai zijn waarde reeds bewezen heeft. Qua muzikaliteit zit het dus wel goed, blijft vooral de vraag of Portnoy zijn schrijverskunsten niet te veel gemist zouden worden? Na een tiental luisterbeurten van het nieuwe album moet ik eerlijk bekennen dat ik nog niet voor de volle honderd procent overtuigd ben. Natuurlijk, alle ingrediënten van een Dream Theater album zijn in meer of mindere mate weer aanwezig, stevige riffs en snelle passages, flitsend toetsen of gitaar-werk en natuurlijk de zang van James LaBrie waar je van moet houden en die meer dan eens de bottleneck is voor de critici. Gelukkig is ook LaBrie in al die jaren qua zanger gegroeid en klinkt hij ook op dit album redelijk overtuigend, mede omdat hij het wat minder van zijn hoge uithalen moet hebben. Feit is dat muzikaal gezien Mangini niet veel onderdoet voor Portnoy, al lijkt het of hij hier en daar bewust een wat vetter geluid aangemeten heeft gekregen dan de drums in het verleden, wegblazen doet hij zijn illustere voorganger natuurlijk niet.

Wat het meeste opvalt is dat het album wat meer ingehouden is dan zijn voorgangers ‘Systematic Chaos’ en ‘Black Clouds’ wat ik persoonlijk toch wel jammer vind. Natuurlijk zorgt het geheel voor een mooie sfeer en zijn de rustige stukken ruim vertegenwoordigd met in totaal 3 nummers, met een uitstekende powerballad “This is the Life” en zelfs twee ballads middels het matige “Far From Heaven” en het iets betere “Beneath the Surface”. Persoonlijk ben ik toch meer een liefhebber van het stevigere werk van deze band, en dan vooral als complexe structuren en ritmisch geweld wordt beloond met een prachtige melodie, zoals we terug vinden op het prima “Lost not Forgotten”, “Outcry” of een van mijn persoonlijke favorieten “Bridges in the Sky”, wat opent middels een soort oerschreeuw en alle facetten van de band voorbij laat komen; scheurende gitaren, stampende drums en bas en natuurlijk het bekende toetsengeweld van Rudess. Ook heeft men naar mijn idee getracht nog wat andere (nieuwe) invloeden in het album te verwerken, zo hoor ik hier en daar een Gothic-achtige invloed, wat meer variatie op het gebied van achtergrondzang (hoor ik daar een emo-scream op “Build Me Up, Break Me Down”?) en hoor ik nu en dan een “Amaseffer”-achtige Oosterse invloed. Eerbetoon, moment-opname of een verwijzing naar de richting die men in de toekomst wil gaan bewandelen?

De band bewijst in ieder geval ook zonder Portnoy bestaansrecht te hebben (voor zover dit natuurlijk interessant is) en hebben opnieuw een sterk album afgeleverd wat iedere fan blindelings kan afschaffen. Het moet echter gezegd worden dat dit album het wat meer van sfeer en kwaliteit over de breedte moet hebben en dat een echte uitschieter met de kwaliteit van bijvoorbeeld “The Best of Times” of “The Ministry of Lost Souls” van de laatste twee albums eigenlijk mist. Dit lijkt dan ook niet hét album geworden om nieuwe zieltjes te winnen. Maar goed iedere prog(metal) liefhebber is al jaren fan (of hater) van deze band dus daar lijkt het niet om te doen. Zelf betwijfel ik eerlijk gezegd of dit album na deze recensie nog net zo veel draaibeurten zal krijgen als de laatste twee albums. Feit is dat men bewijst nog steeds kwalitatief op grote hoogte te staan en met dit album lijkt aan te geven nog zeker 20 jaar door te kunnen en willen gaan. Ik ben dan ook nu al benieuwd naar de volgende muzikale stap! (Ben Holster)

Tracklist:
01. On The Backs Of Angels
02. Build Me Up, Break Me Down
03. Lost Not Forgotten
04. This Is The Life
05. Bridges In The Sky
06. Outcry
07. Far From Heaven
08. Breaking All Illusions
09. Beneath The Surface

Line-up:
James LaBrie - Vocals
John Petrucci - Guitar
John Myung - Bass
Mike Mangini - Drums
Jordan Rudess - Keyboards