Mascot Records

Website : Marty Friedman

Dat Marty Friedman een voorliefde heeft voor Oosterse muziek en vooral voor Japan is geen geheim. Na een album met re-recordings van oud werk tot aan Megadeth toe (Future Addict – uitgebracht via Avex Trax), vond de in Japan wonende megaster het tijd voor een cover album met J-pop songs (Japanse ‘pop’liedjes). Uiteraard is de zang vervangen door Marty’s gitaarspel en alles door een Friedman molen gehaald. Dit album werd vorig jaar al in Japan (mei 2009) uitgebracht maar kent nu pas haar Europese release. Wat schotelt deze ambassadeur van de Japanse muziek ons voor?

Opener “Tsume Tsume Tsume” krijgt menig luisteraar in mijn omgeving direct op de kast. Dit stuk muziek oorspronkelijk uitgebracht door Maximum The Hormone is een grillig muziekstuk dat alle kanten opvliegt en je danig op de proef stelt. Aan afwisseling geen gebrek maar misschien too much om mee te beginnen. Indien je denkt dat het vooral komt door Friedman’s arrangement, luister dan eens het origineel! De volgende “GIFT” is wederom grillig maar dan minder qua intensiteit. Het opent a la “Scenes” om te transformeren tot een dance-achtig iets. Over het hele album vinden we van deze muzikale bokkesprongen. De ene sprong is er één richting olympisch goud terwijl de ander niet in de buurt komt. Soms zit je er net lekker in en dan wordt de song abrupt afgebroken. Als ware dat een polsstookhoogspringer bijna bij de lat is, maar vervolgens zijn stok breekt. Hoewel heel knap, werken sommige stukjes waarbij het net lijkt of de plaat blijft hangen, aardig op je zenuwen. Daar tegenover staat dan een song als “Story” (oorspronkelijk een r’n b ballad!) en bepaalde delen van songs. Je moet er alleen wat meer moeite voor doen om ze te vinden.Vaste waarden op dit album zijn: het gebruik van abrupte breaks zoals die ook op “Loudspeaker” veelvuldig voorkwamen en drummer Jeremy Colson. Hij staat garant voor een puik stuk drumwerk en maakt bepaalde passages toegankelijker. Sommige ritme partijen zijn behoorlijk geschift en dan is het wel fijn als er een steady beat onder ligt. Op “TSUNAMI” horen we Marty zich bewegen in het jazz-spectrum. De laatste twee songs zijn de rustigste en doen meer denken aan “Scenes” en “Introduction”. Voor fans van eerder solo-werk zeker aan te raden.

De leukste momenten met dit album heb ik beleefd door de originelen op te zoeken en die te beluisteren en te vergelijken met deze versies. Daaruit kun je de conclusie trekken dat in Japan de hitlijsten veel interessanter zijn dan bij ons (naast Idols/Popstars/rap en r’nb meuk ook muzikale mixen van stijlen die we hier in de lijsten niet tegen zullen komen). In Japan zal zijn ster waarschijnlijk alleen nog maar meer gestegen zijn voor zover dat nog mogelijk is. Voor de Europese markt is dit album misschien niet helemaal geschikt maar gelukkig voor de fans buiten Japan wel normaal uitgebracht. Hoewel een teken van leven altijd fijn is, hoop ik dat het volgende teken er weer één zal zijn van eigen werk want daarin is hij op zijn best.

Tracklist:
01. Tsume Tsume Tsume
02. GIFT
03. Amagigoe
04. Story
05. Polyrhythm
06. Kaeritakunattayo
07. TSUNAMI
08. Yuki No Hana
09. Eki
10. Sekai Ni Hitotsu dake No Hana
11. Romance No Kamisama
12. Ashita He No Sanka

Line-up:
Marty Friedman – Guitars
Masaki – Bass
Makoto Hirahara – Soprano saxophone
Jeremy Colson – Drums
Jason Moss – Percussion
Yukiko Takada – Piano