Heathen The Evolution of Chaos


Mascot Records

Website : Heathen

Zoals zoveel thrash-bands was het Heathen ook vergaan. Twee albums werden uitgebracht in de jaren 80 en 90 en in 1992, een jaar na het uitkomen van 'Victims of Deception' viel de band uit elkaar. Pas in 2001 kwam de band weer bij elkaar ter gelegenheid van het 'Thrash of the Titans' benefietfestival voor Chuck Billy. Toch zal het nog 8 jaar duren voordat hun nieuwe cd verschijnt. Middels de demo die in 2005 boven kwam drijven was er al een glimps op te vangen van de nieuwe muziek, maar nu de echte cd er ligt kunnen we pas echt oordelen.

De cd begint met een bijna 1000-en-1-nacht klinkend intro en gaat dan echt van start met het sterke ‘Dying Season’, wat ook al op de 2005 demo was te vinden. Echter klinkt deze vele malen strakker en vetter. Meteen laat Heathen horen hoe er vandaag de dag nog goede muziek gemaakt moet worden zoals het vroeger moest, en ging. De band hakt er stevig op los maar weet geen moment de melodie uit het oog te verliezen. Alle riffs bevatten een bepaalde frisheid (ja, raar, maar beter uitleggen is niet echt mogelijk) waardoor het nooit saai wordt. Nooit. Tevens soleren gitaristen Lee Altus en Kragen Lum er lustig op los wat het geheel alleen nog maar beter maakt. Een betere uitnodiging tot lekker headbangen heb ik in tijden niet meer gehoord. ‘Control By Chaos’ begint wat langzaam, maar komt dan met een solo alsnog snel uit te blokken schieten. Ook halverwege is er nog solo-geweld te vinden waaromheen wederom een strak nummer zit. ‘No Stone Unturned’ is bij verreweg het langste nummer met meer dan 11 minuten. Dit nummer begint dan rustig opbouwend en kent ook een groot instrumentaal gedeelte halverwege. Het begin kenmerkt zich door donkere, zware riffs, en lekker baswerk. Pas tijdens het refrein zijn de riffs veel melodieuzer en epischer. David White laat horen over een prima stem te beschikken. Melodieus als nodig, thrashy als nodig, zonder te vervallen in een snerpende / schreeuwende stem zoals bijvoorbeeld Rob Dukes van collega-band Exodus. Totdat de instrumentale break begint is het melodie wat de klok slaat en zelfs het dubbele gitaarsolo-geweld staat in dienst van de mooie riffs. Het instrumentale gedeelte wordt prachtig verzorgd met bas, drum en bijna akoestisch klinkende gitaren die weer half doen denken aan het intro van de plaat. En dan met een drumroffel is het gewoon weer tijd om het gaspedaal in te drukken en komt er heerlijk onvervalste thrash langs waarbij het hoofden knikken onvermijdelijk en ook de solo’s zijn weer prima in orde. Een prachtig einde voor dit epische nummer. ‘

Arrows of Agony’ was ook al te vinden op de 2005 demo en heeft dus ook een grondige oppoetsbeurt gekregen, wat duidelijk te horen is. Dit is gewoon wederom een straightforward thrashy nummer en ook hierin wordt weer driftig gesoleerd. ‘Fade Away’ klinkt zelfs bijna als Exodus en heeft als het goed is ook gast-vocalen van Rob Dukes tijdens het refrein. Gelukkig maakt Heathen niet dezelfde fout als Exodus en weten zij wel boeiende riffjes en melodielijnen te gebruiken waardoor dit nummer erg goed klinkt. ‘A Hero’s Welcome’ is de ballad van het album en is opgedragen aan alle soldaten of zoals de tekst al zegt: this song is dedicated to the fallen, wounded, and scarred. Het nummer bestaat eerst voornamelijk uit militair geroffel, akoestische gitaar en David White. Daarna volgt weer een stukje gitaar met drums en dat wisselt zich zo verder af. De droevige ondertoon die het nummer meedraagt is goed te voelen en het is dan ook een mooie ode aan iedereen die zich in een krijgsmacht inzet voor een land. Als je echter helemaal niks met ballads, rustige nummers of leger-verering hebt, is dit het nummer dat je moet doorspoelen.

‘Undone’ gaat gewoon verder waar de plaat gebleven was alleen weet dit nummer net niet zo goed te overtuigen als alle vorige nummers. Terwijl er toch niks ontbreekt zou je zeggen. Misschien is het dat de snelheid toch net iets te laag ligt. ‘Bloodkult’ heeft hier dan minder last van en inderdaad ligt het tempo hier hoger en is dit een regelrechte thrasher. ‘Red Tears of Disgrace’ begint ook weer semi-akoestisch en lijkt een vervolg van ‘A Hero’s Welcome’, maar is het niet. Hoewel het soms hetzelfde tempo of ‘Undone’ heeft is het een stuk interessanter nummer, mede doordat het in ‘Undone’ toch af en toe wat ontbrak aan melodie. Maar ook de headbangers komen weer flink aan bod. Het album sluit af met ‘Silent Nothingness’ dat het derde nummer was dat op de 2005 demo te vinden is. Ook dit nummer heeft een flinke beurt gekregen en klinkt weer heerlijk en vormt een mooie afsluiter van de plaat door de mix tussen beuken en melodie.

Als er een thrashband is die een relevant album heeft afgeleverd de afgelopen paar jaar is het Heathen dan wel met dit nieuwe album. Hard, strak, melodieus, mooi, beukend en heerschend, de heren hebben het voor elkaar gekregen alles erin te stoppen wat een goed thrash-album nodig heeft. Tel daarbij op dat de productie echt loepzuiver is zonder dat alles te mechanisch te gaat klinken, en je hebt hier een album dat een notering in de 2010 jaarlijst zeker waard gaat zijn. Thrash heeft nog nooit zo lekker geklonken. Kom daarom zeker ook 14 Maart naar de Baroeg waar de band zal optreden als onderdeel van hun tour voor dit album. Je mag dit niet missen want als ze dit live ook klaarspelen wordt het genieten geblazen. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Intro
02. Dying Season
03. Control By Chaos
04. No Stone Unturned
05. Arrows of Agony
06. Fade Away
07. A Hero’s Welcome
08. Undone
09. Bloodkult
10. Read Tears of Disgrace
11. Silent Nothingness

Line-up:
David White – Vocals
Lee Altus – Guitar
Kragen Lum – Guitar
Jon Torres – Bass
Darren Minter – Drums