|
Mascot Records
Website :
Heathen |
Zoals zoveel thrash-bands was het Heathen ook
vergaan. Twee albums werden uitgebracht in de jaren 80 en 90 en in 1992,
een jaar na het uitkomen van 'Victims of Deception' viel de band uit
elkaar. Pas in 2001 kwam de band weer bij elkaar ter gelegenheid van het
'Thrash of the Titans' benefietfestival voor Chuck Billy. Toch zal het
nog 8 jaar duren voordat hun nieuwe cd verschijnt. Middels de demo die
in 2005 boven kwam drijven was er al een glimps op te vangen van de
nieuwe muziek, maar nu de echte cd er ligt kunnen we pas echt oordelen.
De cd begint met een bijna 1000-en-1-nacht klinkend intro en gaat dan
echt van start met het sterke ‘Dying Season’, wat ook al op de 2005 demo
was te vinden. Echter klinkt deze vele malen strakker en vetter. Meteen
laat Heathen horen hoe er vandaag de dag nog goede muziek gemaakt moet
worden zoals het vroeger moest, en ging. De band hakt er stevig op los
maar weet geen moment de melodie uit het oog te verliezen. Alle riffs
bevatten een bepaalde frisheid (ja, raar, maar beter uitleggen is niet
echt mogelijk) waardoor het nooit saai wordt. Nooit. Tevens soleren
gitaristen Lee Altus en Kragen Lum er lustig op los wat het geheel
alleen nog maar beter maakt. Een betere uitnodiging tot lekker
headbangen heb ik in tijden niet meer gehoord. ‘Control By Chaos’ begint
wat langzaam, maar komt dan met een solo alsnog snel uit te blokken
schieten. Ook halverwege is er nog solo-geweld te vinden waaromheen
wederom een strak nummer zit. ‘No Stone Unturned’ is bij verreweg het
langste nummer met meer dan 11 minuten. Dit nummer begint dan rustig
opbouwend en kent ook een groot instrumentaal gedeelte halverwege. Het
begin kenmerkt zich door donkere, zware riffs, en lekker baswerk. Pas
tijdens het refrein zijn de riffs veel melodieuzer en epischer. David
White laat horen over een prima stem te beschikken. Melodieus als nodig,
thrashy als nodig, zonder te vervallen in een snerpende / schreeuwende
stem zoals bijvoorbeeld Rob Dukes van collega-band Exodus. Totdat de
instrumentale break begint is het melodie wat de klok slaat en zelfs het
dubbele gitaarsolo-geweld staat in dienst van de mooie riffs. Het
instrumentale gedeelte wordt prachtig verzorgd met bas, drum en bijna
akoestisch klinkende gitaren die weer half doen denken aan het intro van
de plaat. En dan met een drumroffel is het gewoon weer tijd om het
gaspedaal in te drukken en komt er heerlijk onvervalste thrash langs
waarbij het hoofden knikken onvermijdelijk en ook de solo’s zijn weer
prima in orde. Een prachtig einde voor dit epische nummer. ‘
Arrows of Agony’ was ook al te vinden op de 2005 demo en heeft dus ook
een grondige oppoetsbeurt gekregen, wat duidelijk te horen is. Dit is
gewoon wederom een straightforward thrashy nummer en ook hierin wordt
weer driftig gesoleerd. ‘Fade Away’ klinkt zelfs bijna als Exodus en
heeft als het goed is ook gast-vocalen van Rob Dukes tijdens het
refrein. Gelukkig maakt Heathen niet dezelfde fout als Exodus en weten
zij wel boeiende riffjes en melodielijnen te gebruiken waardoor dit
nummer erg goed klinkt. ‘A Hero’s Welcome’ is de ballad van het album en
is opgedragen aan alle soldaten of zoals de tekst al zegt: this song is
dedicated to the fallen, wounded, and scarred. Het nummer bestaat eerst
voornamelijk uit militair geroffel, akoestische gitaar en David White.
Daarna volgt weer een stukje gitaar met drums en dat wisselt zich zo
verder af. De droevige ondertoon die het nummer meedraagt is goed te
voelen en het is dan ook een mooie ode aan iedereen die zich in een
krijgsmacht inzet voor een land. Als je echter helemaal niks met ballads,
rustige nummers of leger-verering hebt, is dit het nummer dat je moet
doorspoelen.
‘Undone’ gaat gewoon verder waar de plaat gebleven was alleen weet dit
nummer net niet zo goed te overtuigen als alle vorige nummers. Terwijl
er toch niks ontbreekt zou je zeggen. Misschien is het dat de snelheid
toch net iets te laag ligt. ‘Bloodkult’ heeft hier dan minder last van
en inderdaad ligt het tempo hier hoger en is dit een regelrechte
thrasher. ‘Red Tears of Disgrace’ begint ook weer semi-akoestisch en
lijkt een vervolg van ‘A Hero’s Welcome’, maar is het niet. Hoewel het
soms hetzelfde tempo of ‘Undone’ heeft is het een stuk interessanter
nummer, mede doordat het in ‘Undone’ toch af en toe wat ontbrak aan
melodie. Maar ook de headbangers komen weer flink aan bod. Het album
sluit af met ‘Silent Nothingness’ dat het derde nummer was dat op de
2005 demo te vinden is. Ook dit nummer heeft een flinke beurt gekregen
en klinkt weer heerlijk en vormt een mooie afsluiter van de plaat door
de mix tussen beuken en melodie.
Als er een thrashband is die een relevant album heeft afgeleverd de
afgelopen paar jaar is het Heathen dan wel met dit nieuwe album. Hard,
strak, melodieus, mooi, beukend en heerschend, de heren hebben het voor
elkaar gekregen alles erin te stoppen wat een goed thrash-album nodig
heeft. Tel daarbij op dat de productie echt loepzuiver is zonder dat
alles te mechanisch te gaat klinken, en je hebt hier een album dat een
notering in de 2010 jaarlijst zeker waard gaat zijn. Thrash heeft nog
nooit zo lekker geklonken. Kom daarom zeker ook 14 Maart naar de Baroeg
waar de band zal optreden als onderdeel van hun tour voor dit album. Je
mag dit niet missen want als ze dit live ook klaarspelen wordt het
genieten geblazen. (Thomas van Golen)
Tracklist:
01. Intro
02. Dying Season
03. Control By Chaos
04. No Stone Unturned
05. Arrows of Agony
06. Fade Away
07. A Hero’s Welcome
08. Undone
09. Bloodkult
10. Read Tears of Disgrace
11. Silent Nothingness
Line-up:
David White – Vocals
Lee Altus – Guitar
Kragen Lum – Guitar
Jon Torres – Bass
Darren Minter – Drums |
