Darkthrone Circle The Wagons


Peaceville Records / Suburban

Website :

Darkthrone

Tijd om de bulletbelts en gigantische armbanden met spikes te pakken, wat Darkthrone heeft wederom een nieuwe plaat uit. Nummer vijftien alweer, en dat is een feestje waard. Van artiest Dennis Dread kreeg het wederom een 'sierlijke' voorkant mee en staat hun nieuw aangemeten mascotte er weer excentriek op, deze keer met een patch van Morne op z'n jas. Wederom werd de plaat opgenomen in de Necrohell 2 studio samen met Kjella en Mats. Het mixen en produceren werd door de heren zelf gedaan, en de mastering was in handen van Henning in Olso Mastering.

Niet dat dit enig effect heeft op het geluid, want dat klinkt precies hetzelfde als de twee vorige platen. Wederom is er om en om geschreven/opgenomen. Dat maakt het ook vrij simpel om te bespreken. Als eerste dan de nummers die Fenriz schrijft/zingt. Als je een beetje Darkthrone hebt gevolgd is het overduidelijk dat Fenriz een enorme hang heeft naar de jaren tachtig. Hij luistert het alleen maar, en steekt zijn bewondering voor die tijd ook niet onder stoelen of banken. Dit resulteert dan ook in zijn vier nummers die een ware, jaren tachtig geest uitstralen, gemixt met een rare punk-sausje dat over de laatste paar platen hangt. Het album opent met 'Those Treasures Will Never Befall You'. Tekstueel gezien raakt het kant nog wal maar het rockt wel heerlijk weg. Wat dat betreft is het schrijfwerk van Fenriz simpel maar effectief. Slechts halverwege in het nummer, met galmende gitaarriffje, herken je misschien nog wat black metal werk. 'I am the Graves of the 80's' laat natuurlijk al zien hoe de klok slaat, en het nummer lijkt inderdaad zo weggelopen uit een periode pakweg 30 jaar geleden. “Destroy their modern metal, and bang your fucking head!” is dan ook een duidelijke boodschap. Fenriz heeft hierop een wat meer schurende stem dan op het openingsnummer, maar dat mag de pret niet drukken, en het klinkt hier alleen maar goed bij. Tevens zit er een 'oooohohohoh' meezingstuk, een gierende solo in en minstens drie 'Ugh's van Fenriz dus er gaat niks meer mis. 'Circle The Wagons' is meer 80's dan de jaren tachtig zelf. De teksten zijn te wazig voor woorden, maar op de een of andere manier klopt het geheel. Fenriz krijgt het voor elkaar weer een andere stem aan te meten, en zijn semi-hoge cleane zang klinkt helemaal niet verkeerd. Tweestemmigheid hebben de heren ook ontdekt aangezien Nocturno ook tijdens de refreinen even meezingt. Vooral door die fantastische zang, en gewoon het enorme 'drie bier en headbangen' gevoel is dit zeker een van de betere nummers van de plaat. Helemaal als we op een gegeven moment episch gesoleer krijgen. Prima! 'I Am the Working Class' mag dan geen verrassing meer heten. Alles is aanwezig. Gruizige gitaren, polka-ritmes, Fenriz en z'n vocalen en gas geven.

Nocturno Culto's toevoeging is, zoals ook op vorige platen, wat minder gericht op total jaren tachtig aanbidding. Er hangt bij zijn nummers toch altijd wat meer zweem van black metal en, toch ook wel, Celtic Frost verheerlijking. Hierdoor zijn zijn nummers vaak langzamer, ingewikkelder en ook lastiger in te komen. Ze bieden de liefhebber wel echter een beter scala aan teksten en riffs dan bij zijn broeder in het kwaad. 'Running For Borders' biedt zowel mid-tempo, als ook wat afzwakking waarin de geest van de bovengenoemde Zwitserse band duidelijk te horen is. Zijn nummers hebben echter redelijk wat wisselingen qua tempo en sfeer, en dat maakt ze een stuk interessanter. 'Stylized Corpse' is een beetje het mislukte kindje van de plaat. Zowel qua riffs, tempo als de zang van Nocturno gaat het hier mis. Het nummer is wat traag en Nocturno kreunt meer dan dat hij zijn rauwe keelgeluiden uitstoot. Het nummer duurt daarnaast ook nog eens 7,5 minuut maar weet eigenlijk niet te pakken. 'Black Mountain Totem' daarentegen doet het wel weer goed. Degelijke koude riffs (zonder echt hun oude 'black metal' werk te worden) en hier en daar wat tempowisselingen doen het erg goed. Vooral rond de vier minuten begint het nummer echt interessant te worden, en krijgen we wederom een solo om onze oren. 'Eyes Burst At Dawn' zou bijna van Fenriz kunnen komen, maar in dit nummer wordt dus de schrijfstijl van de twee heren ongeveer samengevoegd tot een goedlopend geheel. Zonder meer is deze mix van stijlen het hoogtepunt van de plaat. Het up-tempo van Fenriz z'n simpele stijl, en het wat intelligentere gitaarwerk van Nocturno maken dit nummer gewoon af.

En dan is er nog Bränn Inte Slottet, wat begint met een koordje dat deze titel constant herhaald. Uiteindelijk krijgen we drums en bas en pas na komt de gitaar erbij waarbij Fenriz de ritme-gitaar voor z'n rekening neemt. Het ontaard echter een in instrumentaal ragnummer zonder dat het echt snel te noemen is. Echter krijgen we toffe riff na toffe riff voorgeschoteld en dat kan natuurlijk geen kwaad.

Al met al is dit album een stuk beter dan het af en toe toch wat zwabberende Dark Thrones & Black Flags. Fenriz z'n stijl is uitgekristalleerd en als hij clean zingt ligt er echt veel potentie. Nocturno kan de zwakke schakel zijn, omdat soms zijn nummers niet helemaal lekker liggen, maar er is wel veel meer te ontdekken in zijn composities. Dus uiteindelijk is dit album het zeker waard om aan te schaffen. Het staat wat mij betreft meer dan z'n mannetje met The Cult is Alive en F.O.A.D. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Those Treasures Will Never Befall You
02. Running For Borders
03. I Am The Graves Of The 80's
04. Stylized Corpse
05. Circle The Wagons
06. Black Mountain Totem
07. I Am The Working Class
08. Eyes Burst At Dawn
09. Bränn Inte Slottet

Line-up:
Fenriz – Vocals, Drums, Bass
Nocturno Cult – Guitar, Bass, Vocals