36 Crazyfists Collisions And Castaways


Roadrunner Records

Website :

36 Crazyfists

Op 28 juni speelde de band nog hun laatste optreden van de afgelopen Europese toer in Enschede. Hier mocht 36 Crazyfists openen voor Atreyu. De band gaf al aan eind juli met een nieuw album te komen genaamd ‘Collisions And Castaways’. Persoonlijk kende ik de band niet echt tot het concert in Atak Enschede. Daar was ik al onder de indruk van de sound van de band en was ook erg blij dat ik een review mag schrijven over het nieuwste album van de band. Deze vierkoppige band is van origine afkomstig uit Alaska. De band is 1994 opgericht maar het was pas in 2000 dat de band opgemerkt werd door Roadrunner Records en daar hun grote debuutalbum uitbracht. Dit betekende ook de doorbraak voor 36 Crazyfists. In 2008 stapt de band over naar Ferrit Music voor de Amerikaanse distributie van de hun muziek. De wereldwijde distributie ligt nog steeds in handen van Roadrunner Records. ‘Collisions and Castaways is inmiddels het vijfde full length studio album van de heren.

Het album bevat elf nummers die ieder op zich van hoge kwaliteit zijn en zit goed in elkaar en is goed afgemixt. Het album begint met een akoestische intro die langzaam aanzwelt naar een geweld van drums en strakke riffs. In dit nummer, genaamd “In The Midnights”, is ook goed de diversiteit aan zang te horen die de zanger aankan. Van zware grunts tot heldere redelijke cleane vocals. Het drumgeweld gaat ook in het tweede nummer, “Whitewater” door met flink veel dubbel bass spel en sterke riffs die het erg goed doen met de zang. Tijdens “Mercy And Grace” doen de heren het wat rustiger aan met een langzamer nummer qua tempo. Ook dit nummer is weer van goeie kwaliteit en komt de cleane zang wat meer naar voren. Het vierde nummer, “Death Renames The Light”, lijkt veel op de eerste twee en past goed bij het geheel. Het volgende “Anchors”, is er eentje die er naar mijn mening uitspringt. Tijdens het refrein van het nummer word de zang erg melodisch. Dit is een aangename verrassing die het luisteren naar dit album erg aangenaam maakt. Om het album een beetje te breken is er in de vorm van “Long Road To The Late Nights”, een instrumentaal stuk geplaatst. Erg melodisch en netjes in elkaar gezet. Het volgende nummer “Trenches” gaat lekker in zelfde stijl als de eerdere nummers door. Het achtste nummer “Reviver” is een soort van ode aan de punkrock met veel cleane zang. Ook is dit nummer veel melodieuzer dan de andere en zeker goed materiaal om als single uit te brengen. Nummer negen op het album, ”Caving In Spirals” kun je een soort van power ballad noemen. Het nummer is niet over de top qua zang en instrumentaal komt het toch erg krachtig over. Het refrein is wat heftiger waarna het nummer direct weer kalmeert voor het volgende stuk. Bij de laatste twee songs op het album, “The Deserter” en “Waterhaul II”, zijn geen echte bijzonderheden te noemen behalve dat ze goed bij het geheel van het album passen.

De band heeft duidelijk veel tijd gestoken in dit album en dat is goed terug te horen. Voor de fans van metalcore of zoals sommigen het noemen het nu-metal genre is dit een echte must-have voor de collectie. (Bernard Bruins)

Tracklist:
01. In The Midnights
02. Whitewater
03. Mercy And Grace
04. Death Renames The Light
05. Anchors
06. Long Road To The Late Nights
07. Trenches
08. Reviver
09. Caving In Spirals
10. The Deserter
11. Waterhaul II

Line-up:
Brock Lindow - Vocals
Steve Holt - Guitar
Brett Makowski - Bass
Thomas Noonan - Drums