Megadeth Endgame


Roadrunner Records

Website : Megadeth

We schrijven 2007, Megadeth brengt hun nieuwe album 'United Abominations uit'. Sommige mensen vonden het een terugkeer naar oude glorie, anderen waren nog steeds niet onder de indruk.
Niks nieuws onder de zon dus.

We schrijven 2009, Megadeth brengt hun nieuwe album 'Endgame'. Sommige mensen vinden de nieuwe hoes interessant, anderen moeten spontaan naar de wc rennen vanwege de computer-gemaakte voorkant in plaats van een fatsoenlijke tekening. Maar er was een ding waar iedereen het wel over eens was: Megadeth heeft weer een goed, maar dan ook gewoon echt goed, album uitgebracht!

Nu moet ik eerlijk bekennen, Megadeth is nooit mijn favoriete band geweest. Ik heb nota bene de genialiteit van het 'Rust In Peace' album minder dan een jaar geleden ontdekt maar ben daarna nooit verder gegaan met luisteren dan een enkele draai ' Killing Is My Business...And Business Is Good!' (1985), ' Peace Sells... But Who's Buying?' (1986) of ' Countdown To Extinction' (1992). Om dus gemakkelijk te kunnen vergelijken, niet echt. Niettemin heeft 'Endgame' zeker wat in huis voor de mensen die vooral de eerste albums van Megadeth kunnen waarderen, maar ook de fan van later werk komt er niet bekaaid af.

Het nieuwe album begint met 'Dialectic Chaos' en meteen is het jammer dat dit een intro is, want het nummer is een lekker melodieus en up-tempo instrumentaaltje, volgestopt met solo's. Alsof ze even meteen wilden demonstreren wat de band nu in huis heeft met Chris Broderick erbij. Ook 'This Day We Fight' gaat meteen goed van start, maar klinkt al veel donkerder dan 'Dialectic Chaos'. Solo's worden echter niet vergeten en ook hier gaan beide gitaristen tekeer. Mustaine zingt niet meer met een geknepen stem als vroeger, maar klinkt op dit album gewoon goed. '44 Minutes' is dan een wat ingetogener nummer, met ook een serieuzer onderwerp, namelijk het onder vuur liggen zonder hulp. Het nummer begint met een gitaarlijn en daar overheen flarden van radio-gesprekken van (vermoedelijk) het Amerikaanse leger. De bas is uitermate goed te horen op dit nummer doordat de gitaren af en toe slechts akkoorden aanslaan in plaats van voluit te spelen. Het refrein is doorspekt van treurige gitaarmelodieën die een duidelijke machteloosheid uitstralen. '1,320' gaat dan vrolijk verder richting meer up-tempo nummers. Duidelijk een nummer dat in de auto opgezet moet worden, niet in de eerste plaats omdat dit ook het onderwerp van het nummer is. Het nummer rockt lekker door, maar wordt pas echt interessant rond de 2,25 minuten waar we na een inleidende polka blijven gaan van solo naar solo, als een soort oude aan ' Hangar 18' alleen dan iets minder episch. Ook 'Bite The Hand' is meer up-tempo dan mid-tempo zonder een echt snelheids duiveltje te worden. Niettemin heeft het heerlijke gitaarriffs en een melodieus refrein en gaat het halverwege over op een staccato dubbel-melodie lijn en nog even een leuke solo tussendoor. Wat dat betreft zit je qua solo's gebakken op deze plaat, hoewel ze op den duur wel iets teveel op elkaar gaan lijken. 'Bodies' is een nummer meer gebaseerd op groove dan snelheid, maar komt erg goed uit de verf, mede door lekker baswerk van James Lomenzo. 'Endgame' is een duidelijke aanklacht tegen de totalitaire staat (waarin de VS zicht bevindt) aangezien Mustaine zingt over grondrechten die worden geschonden, mensen in kampementen en dergelijke. Het nummer begint langzaam maar komt dan op gang en is een bijzonder goed nummer door spetterend gitaarwerk en een interessant onderwerp. 'The Hardest Part of Letting Go... Sealed With A Kiss' is de ballad van het album. Het is een over de top nummer geworden, met akoestische gitaar maar ook met hele orkest-arrangementen. Gevoel, je kan er Dave Mustaine zelfs op betrappen bij dit nummer. Om echter niet meteen iedereen gillend weg te laten rennen is hierna 'Headcrusher' gestopt, wat waarschijnlijk het snelste en hardste nummer is van de plaat en leent zich ook uitstekend om mee te schreeuwen live. Dit nummer heeft alles wat thrash-metal goed maakt. 'How The Story Ends' lijkt weer wat meer op 'Bodies' en moet het vooral van groove hebben hoewel melodie niet wordt geschuwd. Afsluiter 'The Right To Go Insane' begint met een flinke basloop alvorens er in te hakken en in mid-tempo door te gaan. Het nummer is vrij melodieus en versnelt zowaar nog even richting het einde waarmee het album op gepaste wijze wordt afgesloten.

11 nummers verder kan je niet anders concluderen dat Megadeth gewoon heeft gedaan wat Metallica en (in mindere mate) Slayer niet lukte, namelijk een album afleveren dat gewoon erg goed is, zonder overbodige nummers. En het klinkt alsof de band er gewoon heel veel zin in had, en dat is ook wat waard. De productie is kraakhelder maar dat krijg je ervan als je Andy Sneap laat produceren. Misschien een les voor de bovengenoemde andere bands, want beter dan dit geluid wordt het niet.

11 September komt het nieuwe album uit. We moeten dan nog wel even wachten op een tour van de heren want voorlopig zit dat nog niet in de planning. Niettemin wordt dat iets om naar uit te kijken als er veel materiaal van 'Endgame' langskomt. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Dialectic Chaos
02. This Day We Fight
03. 44 Minutes
04. 1,320'
05. Bite The Hand That Feeds
06. Bodies Left Behind
07. Endgame
08. The Hardest Part of Letting Go... Sealed With A Kiss
09. Headcrusher
10. How The Story Ends
11. The Right To Go Insane

Line-up:
Dave Mustaine – Guitar, Vocals
Chris Broderick – Guitar
James Lomenzo – Bass
Shawn Drover – Drums