Walter Trout The Outsider


Provogue Records

Website : Walter Trout

 

Het is een discussie die al voortduurt sinds er ooit ergens iemand een expressie de moeite vond om er iets over te schrijven en het lijkt weer een hot item: kan of moet een recensie volledig objectief zijn?? Nou ik kan de lezers één ding vertellen: volgens mij niet. Muziek is vooral een kwestie van smaak en gevoel wat je niet wiskundig kan of moet ontleden. En al helemaal niet als ik de nieuwe Walter Trout op de deurmat vind. Walter is zo’n typische gitarist die een beetje tussen wal en schip valt: voor rock danwel metal liefhebbers is hij té blues, en de echte bluespuristen vinden hem té rock: “Too many notes too loud” is dan ook een gevleugelde uitspraak die op Walter van toepassing is. Of een van zijn eigen quotes: “You can call it Fred if you must have a label” Gelukkig zijn er ook velen die zoals ik graag naar rock én naar blues luisteren en eenmaal naar een album geluisterd of vooral een concert bezocht is 99% direct trouwe fan.

Voor wie hem nog niet kent: Walter Trout is een Amerikaanse bluesrock gitarist, singer en songwriter die onder andere gespeeld heeft met grote namen als John Lee Hooker, Canned Heat en John Mayall. Eind jaren ’80 valt Walter in voor een zieke John Mayall en krijgt de kans van zijn leven aangeboden: het opnemen van een eigen album en touren als leider van zijn eigen band. Niet zonder succes, want misschien niet bekend bij een heel breed publiek is hij absoluut geliefd onder kenners. Zo werd zijn “Say Goodbye to the Blues” door luisteraars van Arrow Classic Rock uitgeroepen tot nummer #1 bluesnummer aller tijden. Ook kende Walter zware tijden in zijn leven die vaak terug te horen zijn in zijn muziek: enerzijds is daar de rauwe, energieke stijl van spelen en zingen en anderzijds heeft het altijd een gevoelige, emotionele ondertoon die zo nu en dan recht uit zijn ziel lijken te komen.

Maar goed: hoe klinkt nu het nieuwe album “The Outsider”? Daar kan ik kort en bondig over zijn: precies zoals je van Walter kan en mag verwachten. Maar kort en bondig is ook niet Walter zijn sterkste punt dus laten we er even doorheen lopen: Het bal opent middels “Welcome to the Human Race” direct met een traditionele Trout-rocker. Lekkere midtempo blues met stevige gitaren en bijbehorende solo’s waarbij er in de refreinen wat meer gas wordt teruggenomen, zodoende komt ook goed de rauwe stem van Walter tot zijn recht. “The Next Big Thing” is wat rustiger van aard en moet het meer hebben van de sterke song en de bijbehorende akoestische gitaar. “All My Life” is ook wat kalmer en klinkt mede door het accordeon wat meer als een zeemanslied. Gelukkig gaat het op “The Love Song of J. Alfred Bluesrock” weer wat meer los: zowel Walter zijn stem als zijn gitaarwerk vind ik nu eenmaal toch wat lekkerder klinken als het de ruimte krijgt. Iemand die op dit nummer ook de ruimte krijgt is Sammy Avila op z’n Hammond B3. Ben zelf in de gelukkige omstandigheid geweest eind 2006 een bijzonder geëmotioneerde Walter in Paradiso te zien, en hierbij viel het pas echt op hoezeer Sammy’s toetsenspel gewaagd is aan Walter zijn gitaarspel: fenomenaal! “Don’t wanna Fall” opent als een echte “swamp” blues, maar ook hier spreekt de gitaar boekdelen. “Child of Another Day” is weer zo’n typische Trout-blues met een meer dan verdienstelijk gitaar versus harmonica duel, complimenten aan Jason Ricci.

Normaal houd ik niet zo van ballads maar die van Walter hebben toch vaak een streepje meer, zo ook “Turn Your Eyes to Heaven”; feitelijk een heel simpel nummer met enkel akoestische gitaar en Walter’s zang, maar zijn stem weet me in de uithalen telkens weer te beroeren. Afwisseling is natuurlijk een niet te onderschatten kracht en na de relatieve rust is het weer heerlijk rocken met “The Restless Age”en heeft “Gone Too Long” een wat kalmer tempo maar wel heerlijke riffs. Hierna is het tijd voor misschien wel de meest typische Trout-ballad: “A Matter of the Heart” is er een van een haast bitterzoete smaak, met mooie samenzang en heerlijke slowblues gitaar waarin Walter bewijst dat er niet altijd 200 noten in een minuut hoeven om te beroeren. Waar een album maar al te vaak langzaam inzakt is dat hier allerminst het geval: “Can’t Have it All” is een heerlijk ritmische bluesrocker die het geweldig doet met de ramen open. “Sanjay” klinkt een beetje slangen-bezweerderig mysterieus maar maakt het onmogelijk de voeten stil te houden. Het is inmiddels wel duidelijk dat Walter weliswaar de ruimte krijgt (of neemt?) maar aan de hand van producer John Porter het een en ander meer dan ooit in dienst staat van de compositie. Iets waarvan hij in afsluiter “The Outsider” nog even laat horen hoe het ook kan: het opent direct met het haast furieuze gitaarwerk van Walter om slechts een enkele maal iets gas terug te nemen voor een paar regels tekst en direct weer los te gaan. Als je ooit iemand wil laten luisteren wat Walter zo speciaal maakt dan is het wel met een nummer als deze, als afsluiter van een album meer dan waardig!

Ik had je al gewaarschuwd: echt neutraal ben ik natuurlijk niet tegenover Walter Trout na bijna 20 jaar fan zijn. Dat neemt niet weg dat ik gerust toe durf te geven dat er op dit album een paar nummers staan die iets minder mijn smaak zijn. Het woord saai komt niet bij me op, maar iets minder fel of geïnspireerd klinkt het soms wel. En evenzo moet ik toegeven dat het over het hele album gezien soms net iets minder het pure rauwe gitaarspel en net iets meer songstructuur bevat dan we van Walter over het algemeen gewend zijn. Daar staat tegenover dat het wel opnieuw een heel sterk album is met de nodige afwisseling en Walter nog steeds een meer dan uitstekend gitarist is met bovendien het talent de juiste muzikanten om zich heen te verzamelen. Daar bovenop durf ik te stellen dat er weer enkele klassiekers op dit album staan die het ook op het podium weer geweldig gaan doen. Aangezien Walter Trout met name een podiumbeest is en hij regelmatig in ons landje verschijnt kun je er als liefhebber eigenlijk niet omheen hem minimaal éénmaal te bezoeken: pas wel op voor verslaving! (Ben Holster)

Tracklist:
01. Welcome to the Human Race
02. The Next Big Thing
03. All My Life
04. The Love Song of J. Alfred Bluesrock
05. Don’t Wanna Fall
06. Child of Another Day
07. Turn Your Eyes to Heaven
08. The Restless Age
09. Gone Too Long
10. A Matter of the Heart
11. Can’t Have it All
12. Sanjay
13. The Outsider

Line-up:
Walter Trout – vocals, guitar
James Hutch Hutchinson - bass
Kenny Aronoff – drums
Guests:
Sammy Avila – Hammond B3
Skip Edwards – accordion, B3
Teresa James – bg vocals
Wally Bass – bg vocals
Michael Leasure – bg vocals
Jason Ricci – harmonica
John Porter – acoustic guitar / bass / indian instruments
Eric Corne – indian instruments
Rick Knapp - bass