Theodore Ziras Hyperpyrexia


Sleaszy Rider Records

Website : Theodore Ziras

 

De Griekse gitarist Theodore Ziras is een “gitaarwizard”, in de volksmond ook wel als “shredder” omschreven. Natuurlijk komen dan vooral de bekende voorbeelden als Satriani en Vai naar voren, topgitaristen waar ook Ziras niet van onder stoelen of banken steekt een voorliefde voor te hebben en een groot deel van zijn inspiratie vandaan te halen. Het zal dan ook niemand verbazen dat op “Hyperpyrexia” vooral de stevige gitaarriffs centraal staat en het een instrumentaal album betreft. Geen enkele zang dus, en hoewel ik zelf toch wel graag een goede stem bij dit soort stevige rockmuziek mag horen kan ik met een gerust hart beweren dat als je voor dit soort muziek open staat je de vocalen niet eens zo héél erg mist.

Hyperpyrexia staat voor “high fever situation” en dat staat dan weer voor de staat waarin Ziras verkeerde tijdens de 2 jaar die hij nodig had om dit album te componeren en op te nemen. Het was dan ook voor het eerst dat hij met echte band werkte. Op zijn eerste twee albums deed hij het produceren en opnemen en dergelijke nog allemaal zelf, maar nu kreeg hij dus de medewerking van een aantal eersteklas muzikanten. Op de keyboards heeft Ziras niemand minder dan Derek Sherinian in zijn begeleidingsband, natuurlijk bekend als mastermind achter Planet X, maar ook oude bekende van Dream Theater en gastoptredens bij héél veel grote namen én natuurlijk onlangs nog te horen op het nieuwe Ayreon album.

Het album opent middels "Child of Scotland" met een lekker gitaarintro wat al vrij snel overgaat in een lekkere riff en een pompende beat van slagwerk en bas. Het geluid is vooral helder, de instrumenten zijn afzonderlijk goed hoorbaar maar natuurlijk steekt de gitaar van Ziras zelf er bovenuit. Natuurlijk komen er de nodige solo's voorbij maar het blijft allemaal wel redelijk in dienst van het nummer wat vooral een mooie melodie kent. "Such and Such" is een tribute van Ziras aan zijn held Satriani en knalt dan ook direct de speakers uit en klinkt wat zwaarder dan de opener. Vooral tijdens de solo's laat Ziras zijn kunsten horen en gaat hier goed los.. Krijgen we dan alleen veel gitaargepiel?? Nou dat valt mee want een man als Derek Sherinian laat zich natuurlijk niet in een hoekje drijven en geeft goed tegenwicht met zijn keyboard solo's. "Rapid Eye Movement" is misschien wel het snelste en meest technische nummer van dit album, shredderwerk van de bovenste plank dus.

Op "Solitude" nemen de mannen even wat gas terug en is het vooral een melodie die blijft hangen, het luistert dan ook erg prettig weg en eigenlijk mis je ook hier nergens echt de zang. "Seven Courses" is zoals Ziras het zelf zegt de eerste echte vreemde eend in de bijt op zijn albums. Het kenmerk van dit nummer is de 7/8ste maat waarin gespeeld wordt, en inderdaad is dit een track om even voor te gaan zitten om op je in te laten werken, niet bepaald een achtergrondmuziekje maar wel een technisch hoogstandje en weer vingerlikkend goed gitaar- en vooral ook keyboardspel. Oké, de solo's van Sherinian moet je van houden maar hij staat niet voor niets bekend als één van de beste instrumentalisten van dit moment. Na dit nummer is het even happen naar adem en dat wordt je dan ook gegund door middel van "Salvation," niet dat dit een ballad is, integendeel, maar het is wel weer een heel melodisch werkje en volgens Ziras zelf heeft dit nummer potentie als "hit song" en vind zelfs zijn moeder het een leuk nummer. Nou of dat waar is weet ik niet maar het is wel een vrij straightforward rocknummer wat gewoon lekker in het gehoor ligt. “Number One” heeft bewust deze titel gekregen omdat het de eerste track was die Sherinian speelde tijdens het opnemen. Opnieuw een lekker vlot rocknummer met een heerlijk groove. “Night of the Dead” is volgens Ziras een metalsong met een Metalicca-achtige riff. Hij had zelf wat twijfels over dit nummer maar door de positieve reacties besloot hij het toch op het album te zetten. Een goede zet mijns inziens want niet alleen rockt dit nummer stevig door het is ook een nummer waarin Sherinian zich weer helemaal uit kan leven. Titeltrack “Hyperpyrexia” staat ook muzikaal voor de omschrijving die ik in de opening aangaf, een ietwat zenuwachtig mysterieus aandoend ritme met een Petruci-achtige feel. Afsluiter “Go East” knalt er dan nog even lekker uit, een track die Ziras live gebruikt als opener en waarin hij dan ook nog even al zijn agressie en liefde voor de gitaarsolo kwijt kan.

Al met al zo’n 40 minuten aan vooral gitaargerichte stevige rockmuziek die kwalitatief en qua productie gewoon uitstekend in elkaar zit. Als je niets met shredders en instrumentale albums hebt zul je deze niet snel aanschaffen, ook al is het gewoon een lekker stevig rockalbum met heerlijke solo’s, keyboards en op zijn tijd stevige riffs. Maar voor de liefhebbers van dit genre is dit gewoon een album wat op zijn minst enkele luisterbeurten verdiend!

Tracklist:
01. Child Of Scotland
02. Such And Such
03. Rapid Eye Movement
04. Solitude
05. Seven Courses
06. Salvation
07. Number One
08. Night of The Dead
09. Hyperpyrexia
10. Go East

Line-up:
Theodore Ziras - Guitars
Derek Sherinian – Keyboards
Brian Tichy - Drums
Manos Markopoulos - Bass