Soundmass / Music By Mail

Website : Synnove

Nadat Brad Bessell in 1994 uit Virgin Black ging, duurde het toch nog tot 2002 voordat hij zijn eigen band Synnove oprichtte. Deze keer met Brad als gitarist en zanger. Na wat stijlveranderingen en het vertrek van keyboardist Jim kwam de band uiteindelijk ten ruste in de vorm die die nu heeft. De band speelt nu een soort mengvorm tussen atmospherische black en doommuziek. Als vergelijking is een kruising tussen My Dying Bride en (oude) Dimmu Borgir wel sluitend. Maar ook invloeden van Brad's oude band Virgin Black sijpelen nog door in het werk. Opgenomen, gemixed en geproduceerd door Kyle Bloksgaard in de Slaughterhouse Studios ligt er nu zo'n 50 minuten materiaal van deze band klaar op CD.

Net als landgenoten Martyrs Shrine heeft ook de boodschap van Synnove een christelijke inslag. Maar wel met een kritische kanttekening. De in de teksten en titel genoemde 'whore' is wat het kerkelijke apparaat heden ten dage geworden is, in plaats van de 'bruid' die ze had moeten zijn. God is gaaf, alleen de fanclub dus niet. Dit is echter geen belemmering om deze muziek te luisteren en vooral ervan te genieten. Want wat Synnove kan is klagende, mistroostige black/doom metal maken. Niet de mistroostige manier die sommige extreem truie black metal bands er op nahouden maar meer een soort bedroevende vorm, alsof je favoriete huisdier net is overleden. Hoewel het eerste nummer, 'Funeral For Innocence', nog er goed inhakt, neemt halverwege de jankende gitaar over, neemt het tempo af en voel je de zwaarte van de riffs des te beter. 'Rhythms of the Apocalypse' gaat zo mogelijk nog harder van start en doet in haar bombastische vaart zelfs een beetje denken aan de dichtgewalste muur geluid van Anorexia Nervosa. Het nummer wordt verder opgeleukt door gastrollen van Jimmy van Raven Black Night en Maidoc Bessell, die het spookachtige klaagzangrefrein voor hun rekening nemen, alsmede een solo zanglijn halverwege. Het titelnummer  begint met een log en slepend refrein, ondersteunt door de klaagzang van Brad en Stephanie (die ook al een Bessell is). Tevens een rol is weggelegd voor Saorie Bessell. Na anderhalve minuut is het afgelopen met de pret en begint het black gedeelte. Het duurt echter niet heel lang voordat de melodieuze gitaarriffs weer verschijnen en ook Brad weer terugschakelt naar een normalere zangstem. Het nummer blijft daarna wat voorthobbelen zonder weer echt op gang te komen. 'Non Servium' begint nog rustig maar gaat al snel ruiger verder om te vertellen dat de band niet buigt voor Lucifer. De zang is hier af en toe in zoveel lagen opgestapeld dat het wat onoverzichtelijk wordt. Op 'Sangreal' en 'The Cry Of Creation' vinden we de laatste gast terug in de vorm van omni-man Kyle Bloksgaard zelf die wat gast gitaar- en bassstukken inspeelt. De nummers zelf verschillen niet veel qua opbouw. Vaak starten ze rustig om even in een versnelling te gaan waarna de doom-invloeden weer de overhand nemen. Niettemin slaagt de plaat wel in zijn doel om een wat gekwelde sfeer op te wekken, iets wat voornamelijk valt toe te schrijven aan het gitaarwerk. Hoewel het door de meerdere lagen aan stemmen en andere drukte af en toe een klein beetje rommelig overkomt, is dit niettemin een degelijk album. De nummers worden niet snel saai (hoewel sommige toch vrij lang zijn) en de sfeer die er uit spreekt is gezien het doel van een combo tussen black en doom goed bereikt. Echter enorm spannend is deze muziek niet te noemen en dat is misschien het grootste manco. Voor een incidentele luisterbeurt echter zeer geschikt. (Thomas van Golen)    

Tracklist:

01. Funeral for Innocence

02. Rhythms Of The Apocalypse

03. The Whore And The Bride

04. Non Servium

05. Sangreal

06. The Cry of Creation

07. The Last Lament

08. Lindisfarne

Line-up:

Brad Bessell - Guitar, vocals
Conner Ryan - Guitar
Stephanie Bessell - Vocals
Steve Edwards – Drums

Pierres – Bass