Stevie Klasson Don't Shoot The Messenger


Sound Polution / Wild Kingdom

Website : Stevie Klasson

 

De Zweedse gitarist Stevie Klasson maakt het niet eenvoudig informatie te vinden of om überhaupt zijn album “Don't shoot the Messenger” ergens te kunnen bestellen. Zo gaat de promo-CD die wij ontvingen helaas niet vergezeld van een persbericht. Zijn eigen domein stevieklasson.com én de speciale promosite zijn uit de lucht en op zijn myspace pagina vinden we ook niet veel informatie behalve wat invloeden. Gelukkig zijn er wel enkele tracks te beluisteren, welke een aardig beeld geven van dit album.

De muziek die Stevie op dit album laat horen is het beste te omschrijven als een mix van jaren ’70 rock met lekkere ouderwetse gitaren, een enkel pianootje en oude blues invloeden. Ook heeft Stevie geen slechte stem met een wat whiskyachtige rauw randje. Het ligt over het algemeen vrij gemakkelijk in het gehoor; na twee keer luisteren neurie of zing je onbewust al mee, de kracht en tevens de zwakte van dit album. Prima om te beluisteren als swingend muziekje tijdens een autorit of tijdens werkzaamheden, maar het knalt er nergens écht uit om er rustig voor te gaan zitten.

Zo is “Goin Mental” een typische lekkere opener, stevige rock met wat Southern invloeden en een lekkere solo, weliswaar wat voorspelbaar maar het luistert gewoon lekker weg. Ook “Hand Me Downs” en “Do What You Want” kenmerken zich door een eenvoudig refreintje maar wel met enkele stevige riffs. Radiovriendelijk maar toch wel stevige rock met een vleugje nostalgie. Nergens té ruig maar zeker de solo’s klinken prima. Ook staat er wat rustiger materiaal op en dit ligt de man toch wat minder, zo lijkt “Talk Too Much” qua sfeer wel heel erg op Tom Petty’s “Mary Jane’s Last Dance” en mist gewoon spanning.

Op enkele nummers laat Stevie wat meer van zijn bluesinvloeden horen, wat voor mij gelijk de favoriete tracks van dit album zijn. Je moet er van houden maar het is gewoon duidelijk te horen dat Stevie deze muziek ligt en hoewel ook dit nergens vernieuwend is klinkt het gewoon lekker. Zo is “Bedspring Symphony” een lekker swingende blues mét blazerssectie en een prima zangeres die qua stem ook nog prima past bij die van Stevie zelf. Of luister maar eens naar “Downbound Train” met een heerlijk pianootje of “Angel In Black” wat lekker uptempo swingt. Op afsluiter “Don’t Mess With Evil” laat Stevie zich ook nog even van zijn beste kant horen in een zompige slome blues.

“Don't shoot the Messenger” is een lekker plaatje tussendoor en Stevie laat zeker horen waar hij toe in staat. Echter het is allemaal wel erg voorspelbaar en het mist een duidelijke lijn. Als geheel klinkt dit album een beetje als een demo; niet zozeer door het geluid want de productie is prima, het mist echter iets te veel een stabiel geluid en bevat te veel stijlen en invloeden die lukraak door elkaar op plaat gezet lijken. Stevie blijkt echter wel een prima gitarist en mag zich van mij in elk geval voor één album geheel op de blues toeleggen. (Ben Holster)


Tracklist:
01. Goin Mental
02. Hand Me Downs
03. Do What You Want
04. Sweetheart Angel Pure
05. Bedspring Symphony
06. Talk Too Much
07. Downbound Train
08. White Line Fever
09. Lucky
10. All The Action
11. Angel In Black
12. Don’t Mess With Evil

Stevie Klasson - Guitars / vocals
Surjo Benigh - Bass
Captain Janne Petersson - Keyboards
Kenneth Björnlund - Drums
Brady Blade - Drums
Jenny Schyttberg - Vocals