Solenoid Solenoid


Buzzville Records / Suburban

 

Website : Solenoid

Wat krijg je als je Motörhead kruist met stonerrock en een vleugje heavy metal erbij gooit? Het antwoord is: onze zuiderburen van Solenoid. De vijfkoppige band, opgericht in 2003 en nu hun debuut-album uit, heeft namelijk al hun invloeden van hun vorige bands bij elkaar gestopt in 1 grote smeltpot. Het resultaat is een album dat prima wegluistert doordat er vanalles op te horen is. En een van de grote pluspunten van dit album is dat er niet de minste mensen aan meewerkten. Het mixen werd gedaan door Chris Tsangarides (Judas Priest, Exodus, Thin Lizzy en Black Sabbath) en de mastering was in handen van Göran Finnberg (Opeth, In Flames, The Haunted, Spiritual Beggars). Zij staan garant voor een loepzuiver geluid dat lekker uit je speakers ronkt.

Opener 'Out In The Cold' knalt al meteen lekker uit je speakers en de eerste solo vliegt je al meteen om de oren. Dit nummer heeft zoveel weg van een lekker Motörhead nummer dat het bijna eng wordt. Enig minpunt is de zang van Frank Homolka. Er zitten net iets teveel effecten op zijn stem waardoor hij wat ondergesneeuwd raakt, zeker als de gitaar daar eens overheen zit. Ook het tweede nummer 'Down the Dream' klinkt lekker rockend al doen de heren iets rustiger aan. Echter de nummers 'Her Peace' en 'One Armed Man' laten horen dat de band zich ook prima thuisvoelt in het stonerrock-straatje. Denk echter niet dat het allemaal lekker loom en rustig doorkabbelt, want halverwege 'One Armed Man' schiet de band ineens in de vijfde versnelling met een gitaarsolo en beukt daarna lekker door. 'Angelspray', hoewel het begint met een lekker bassintrootje, laat in haar gitaarwerk weer wat doorschemeren van metal maar valt voor de rest in de categorie 'snelweg-op-met-je-motor-en-rijden-maar'. 'Short but Swell' is een wat langzaam en zelfs een beetje zeurderig nummer en vormt eigenlijk het enige minpuntje op de plaat. Gelukkig maken 'Puppeteer' en 'Whambambition' (briljante titel) dat weer goed door gewoon te rocken. 'Slayin'' is een verschrikkelijk hard en kort nummer wat je niet helemaal verwacht maar dit is 1,5 minuut gewoon keihard beuken alsof ze inderdaad teveel naar Slayer geluisterd hebben. Niet zo gek dat dit dan ook weer metal genoeg klinkt om de verstokte metalhead gelukkig te maken. 'Trashday' heeft zelfs iets weg van AC/DC om de herkenningsfactor nog groter te maken en is een prima rocker. 'Divide' maakt net zoals 'Slayin' ook gebruik van dubbele bass maar omdat het met 1 been in de stoner hinkt en 1 been in de metal komt het toch iets minder over. Vocalist Frank laat zien dat hij ook best kan schreeuwen maar om nou te zeggen: joepie! Dat gaat iets te ver. Het is voor de rest een redelijk stonernummer, langzaam en psychedelisch.

Solenoid staat bol van de vermakelijke stoner/rock/metal achtige muziek die het zeker in de auto op de snelweg goed zou doen. De band laat zien dat ze met gemak meerdere genres kunnen gebruiken om hun muziek smaak te geven. Een erg vermakelijk album, ook voor mensen die niet van stoner houden. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Out In The Cold
02. Down The Dream
03. Her Peace
04. One Armed Man
05. Angelspray
06. Short But Swell
07. Puppeteer
08. Whambambition
09. Slayin'
10. Grandadhead
11. Trashday
12. Divide

Line-up:
Frank Homolka - Vocals
Roel Paulussen - Guitar
Arend Hamelryck - Guitar
Maarten Geraerts - Bass/Vocals
Patrick Vanderhenst - Drums