Slipknot All Hope Is Gone


Roadrunner Records

 

Website : Slipknot

Einde van de jaren negentig maakte de metalwereld kennis met deze gemaskerde bende, die zichzelf Slipknot noemde. De klankcollages van scheurende gitaren, beukende drums, vreemde samples en veel screams werd niet door iedereen gewaardeerd en serieus genomen maar de band zette door. Na een paar extreme albums gooit de band het roer enigszins om op het album ‘Vol. 3: The Subliminal Verses’. De band gaat zich iets meer richten op het schrijven van songs en verovert definitief een plek in de metalwereld en toert de hele wereld over en staat op menig groot podium. Vervolgens neemt de band een rustperiode en duiken sommige leden op in andere projecten en bands waarvan Stone Sour de bekendste is. Stone Sour groeit al snel uit tot een band die Slipknot dreigt te overschaduwen. Stone Sour is in dat opzicht radio vriendelijker en weet naast de Slipknot fans ook veel andere liefhebbers aan te spreken. De batterij is echter bij iedereen weer opgeladen en het is tijd om een nieuw album op te nemen: ‘All Hope Is Gone’.

De stilte rondom Slipknot wordt doorbroken door het nieuws dat de band nieuwe maskers heeft en meteen heeft de band weer de volle media aandacht. Je kunt je afvragen of dit nou zo interessant is… Muzikaal laat de band van zich horen door middel van de single “Psychosocial”: een redelijk radiovriendelijke song met een Metallica-achtige groove en een pakkend refrein. De clip van deze song komt in inmiddels zeer regelmatig voorbij op de tv. De andere song die op deze single staat is het voortblastende “All Hope Is Gone”. Beide songs zijn van hoog niveau en terug te vinden op het nieuwe album en voorzien van een prima productie. Dit album kan qua extremiteit niet tippen aan albums als ‘Slipknot’ en ‘Iowa’ maar toch is het een album van extremen in de zin van hard en zacht. Naast de meer vertrouwde songs als “Gematria (The Killing Name), Sulfur”en “All Hope Is Gone” bevat dit album ook andere soort songs. Songs die een voortvloeisel zijn van de uitstapjes van de bandleden. zoals “Vendetta” met een ouderwetse “Children Of The Grave” groove en de ballad “Snuff”, die zo op een Stone Sour album had kunnen staan. Experimenteren met vreemde samples en rare zanglijnen wordt gedaan in “Butcher’s Hook” en “Gehenna”. Het lijkt erop dat de bandleden allemaal meer wilden laten horen waartoe ze in staat kunnen zijn en hebben ze het aangedurfd om te experimenteren. Dit zorgt ervoor dat het album misschien hier en daar wat onsamenhangender overkomt maar dat komt in dit geval wel het luisterplezier ten goede want je kan niet na twee nummers zeggen: Dit vind ik helemaal te gek of ik vind er helemaal niets aan want zoals Bredero zei: Het kan verkeren. Tekstueel zijn het nog steeds geen rozengeur en manenschijn teksten die zanger Corey Taylor over ons uitstrooit. Teksten die goed bij de sfeer van de muziek passen alleen hier en daar is de muziek net iets anders dan je van ze gewend bent.

De limited edition bevat nog drie rustige bonus tracks waarvan we “Vermillion Pt. 2” al kennen maar nu in een zogenaamde “Bloodstone Mix” voorgeschoteld krijgen. Wat dat dan ook verder mag betekenen… de andere twee tracks zijn de songs “Child Of Burning Time”en”Til We Die”, dit zijn dan ook terecht bonus tracks. Zoals wel vaker het geval is bij een special edition, bevat deze ook een bonus DVD met daarop een “making of”. Hier kunnen we kort over zijn: totaal overbodig. Je krijgt geen echte indruk van het proces. Het zijn flarden van opnames van de diverse bandleden aangevuld met wat vuurwerk afstekende ‘pubers’.

Ondanks dat er nog steeds veel mensen deze band af zouden willen doen als één grote grap en ze de band steevast de grond in willen boren, hebben die nu een probleem. Mensen die met ‘Vol. 3: The Subliminal Verses’ niet over de streep getrokken werden, zullen nu (ten dele) voor de bijl gaan. De Slipknot fan zal ook ten dele blij worden van dit album. Aan de ene kant staan er voldoende vertrouwde old school Slipknot songs op maar één brok agressie is het niet meer. De lijn die op ‘Vol. 3’ werd ingezet, is verder vervolgd. Waar Korn in een creatief dal zit en System Of A Down heeft besloten voor onbepaalde tijd te stoppen, zou Slipknot wel eens als winnaar uit de bus kunnen komen van bands uit de zogenaamde nu-metalwereld en op de lange termijn de langste adem kunnen hebben ondanks dat ze altijd maar in die pakken en maskers optreden. Het album ligt vanaf 25 augustus in de winkels en voor wie niet genoeg kan krijgen van de band kan op 20 november terecht in de Heineken Music Hall waar de band samen met Children of Bodom en Machine Head het dak er af zal spelen.

Tracklist:
01. .Execute
02. Gematria (The Killing Name)
03. Sulfur
04. Psychosocial
05. Dead Memories
06. Vendetta
07. Butcher’s Hook
08. Gehenna
09. This Cold Black
10. Wherin Lies Continue
11. Snuff
12. All Hope Is Gone

Bonus Tracks:
13. Child Of Burning Time
14. Vermillion Pt. 2
15. ‘Til We Die

Line-up:
Sid Wilson – Turntables
Joey Jordison – Drums
Paul Gray – Bass
Chris Fehn – Percussion
James Root – Guitar
Craig Jones – Samples
Shawn Crahan – Percussionist
Mick Thomson – Guitar
Corey Taylor – Vocals