Paul Gilbert Silence Followed By A Deafening Roar


Mascot Records

Website : Paul Gilbert

 

Paul Gilbert: de man die van vele markten thuis is. Paul Gilbert is The man with the machine gun picking hand. Paul Gilbert is die gitarist die menig gitarist een minderwaardigheidscomplex bezorgde met zijn ten toon gespreide gitaarspel ten tijde van Racer X en later als solo artiest. Paul Gilbert is de man die deel uitmaakte van de super muzikantengroep Mr. ‘to be with you’ Big. Paul Gilbert is die gitarist waarvan je van tevoren nooit weet met wat voor een album hij aan gaat komen. Eén ding weet je echter wel: een album van Paul Gilbert staat voor kwaliteit en avontuur.

 

Na het in 2006 uitgebrachte Get Out Of My Yard en de tour die daarop volgde, besloot Paul dat het weer tijd was voor een nieuw instrumentaal album. Dit is zijn tweede instrumentale album na een rits van vocale albums. Geheel volgens Paul’s traditie staat het album weer vol met tal van songs met de meest weirde titels. Wat te denken van ‘Norwegian Cowbell, The Gargoyle, Bultaco Saturno’ of ‘Paul Vs. Godzilla’. Stuk voor titels waarvan waarschijnlijk alleen Paul echt weet wat ze betekenen en als je het hem zal vragen er een prachtige verklaring voor zal hebben. De titel van het album ‘Silence Followed By A Deafening Roar’ komt voort uit het feit dat hij na zijn vorige tour zijn gitaar twee maanden niet aanraakte (Silence). Na die twee maanden begon het weer te kriebelen en zodoende maakte die stilte plaats voor een hoop kabaal (Deafening Roar). Op de hoes volgens mij uitgebeeld als The Rhino en The Goose. Maar die kunnen ook staan voor bruut en hard ten opzichte van klein en ontroerend.

 

Elf songs zijn op dit album terecht gekomen. Het album opent met de titeltrack, een track die qua akkoordenprogressie en gebruikte maatsoorten prima op een  Steve Morse solo album zou kunnen staan. Het volgende “Eudaimonia Overture” had ‘Get Out Of My Yard’ kunnen openen. Deze song begint met een staaltje onvervalste Gilbert arpeggio techniek. Alleen dit keer komt er geen human capo aan te pas. Het vervolg van deze song wordt gekenmerkt door een lekkere groove. Er zit een bepaalde drive in de song, die beelden oproept van zon, strand en heel veel mooie dames met mooie rondingen. Componist Bach komt aan het einde ook nog even naar al dat moois kijken en wordt op niet mis te verstane wijze elektrisch geciteerd. “The Rhino” is een ‘gewone’ song die klinkt als ware deze ontstaan vanuit een jam sessie. De basis is een bluesje. “Norwegian Cowbell” bevat inderdaad een koebel. Of dit een Noorse is, kan ik er niet uithalen. Wel is het zo dat het deel van het nummer waarin de koebel te horen is, het rockende deel van de song is. Denk aan van die The Darkness type songs. “I Cannot Tell A Lie” is een ballad waarin hij eens te meer laat horen dat hij ook met mooie simpele melodieën een boeiend verhaal kan vertellen. Denk aan songs zoals die op Marty Friedman’s ‘Introduction Of Scenes’ veelvuldig voorkomen. In “Bronx 1971” ontwaakt zijn fusion kant weer. Deze is doordrenkt van een dosis Hendrix en zal live ongetwijfeld een song zijn waarbij alle muzikanten helemaal los gaan. “Suite Modale” is de song waarin naast Gilbert ook een rol is weg gelegd voor een andere Gilbert: Emi Gilbert wel te verstaan. De partner van Paul, die ook meespeelt in zijn band. Dit stuk is oorspronkelijk een klassiek stuk dat gecomponeerd werd in de jaren ’50 voor fluit en orkest. Een heerlijk stukje ontspannen muziek waarvan de toon een zwevende is. De metal liefhebber komt volledig aan zijn trekken in het daarop volgende nummer “The Gargoyle”. Niet alleen Paul vliegt over de snaren maar ook bassist Mike Szuter laat zich van zijn snellere kant horen in deze voornamelijk up-tempo song met jaren ’80 invloeden. I Still Have That Other Girl” is het volgende rustpuntje. Een song van Elvis Costello  en Burt Bacharch: de man die talloze wereldpopliedjes schreef. Wie kent niet een liedje als “Raindrops Keep Falling On My Head” of “Close To You” (bekend geworden door The Carpenters). Een emotioneel gebrachte breekbare melodie is het resultaat van deze cover waarin Paul tot in de kleinste details probeert de originele sfeer en melodie te benaderen en zo zijn gitaar laat spreken. “Bultaco Saturno” is wederom een song met een funky groove. Zo’n song waar Satriani er legio van heeft en die live altijd ontaarden in meerdere ejaculaties van de muzikant zelf. “Paul Vs Godzilla” is wederom een betrekkelijk rustige song met tussendoor een paar bizarre uitspattingen. Een mooie aflsluiting van het volgende deel in de Paul Gilbert reeks.

 

Conclusies in de trant van: Dit is een beter album dan het vorige en dergelijke doe ik niet. Paul Gilbert albums verschillen nogal ten opzichte van elkaar. Paul doet niet aan herhalings oefeningen. De enige herhaling waaraan hij wel doet, is het uitbrengen van hoogstaand origineel materiaal waarbinnen tal van muzikale werelden worden verkend en verenigd. Aan de muziek is te horen dat zijn liefde voor muziek hem dierbaar is. Het schijnt dat hij in 2008 wederom de oversteek gaat maken naar Europa en daarbij ook Nederland en België aandoet en ik kan alleen maar zeggen: Zorg dat je erbij bent! (Jaco Dekker)

 

Tracklist:

01. Silence Followed By A Deafening Roar

02. Eudaimonia Overture

03. The Rhino

04. Norwegian Cowbell

05. I Cannot Tell A Lie

06. Bronx 1971

07. Suite Modale

08. The Gargoyle

09. I Still Have That Other Girl

10. Bultaco Saturno

11. Paul Vs. Godzilla

 

Line-up:

Paul Gilbert – guitar

Mike Szuter – bass guitar

Jeff Bowders – drums

Emi Gilbert – Hammond B3, Piano