It Bites The Tall Ships


InsideOut Music

 

Website : It Bites

Het Britse It Bites kende zijn hoogtijdagen eind jaren ’80 en bracht een viertal albums uit waaronder het debuutalbum ‘The Big Lad In the Windmill’ uit 1986, met de bescheiden hit ‘Calling All The Heroes’. Na een laatste live album in 1991 vond zanger Francis Dunnery het schijnbaar genoeg; hij trok de stekker uit de band en begon een redelijk succesvolle solocarrière. In 2003 organiseerde Dunnery een fan meeting, en nodigde hierbij ook toetsenist John Beck, drummer Bob Dalton en bassist Dick Nolan uit. Het optreden dat men hierbij gaf smaakte naar meer maar Dunnery liet het blijkbaar weer afweten: de overige drie leden lieten het er nu echter niet bij zitten en vonden zanger / gitarist John Mitchell (Arena / Kino) bereid hen te vergezellen op een tour in 2006, gevolgd door een live-album in 2007. De nieuwe samenwerking beviel blijkbaar: bassist Dick Nolan werd vervangen door Lee Pomeroy en september 2008 lag daar na bijna 20 jaar ineens een nieuw It Bites studioalbum: ‘The Tall Ships’.

De muziek is ondanks al die jaren en de wijzigingen in de bezetting echter niet of nauwelijks veranderd: symfonische progrock ofwel powerpop met een AOR randje. Met een dikke knipoog naar de jaren ’80 dus, maar mits degelijk uitgevoerd heb ik daar geen moeite mee en dat is hier zeker het geval. Zanger en gitarist Mitchell kennen we natuurlijk ook vooral van Kino en ook op dit album laat hij zich van zijn beste kant horen: een prettig in het gehoor liggend ietwat hees stemgeluid met de nodige variatie en een mooie warme gitaarsound. Zowel ritmisch als tijdens solo’s laat hij duidelijk blijken zijn instrument uitstekend te beheersen zonder in fröbelen te ontaarden. Daar is de sound van deze band en de songs dan ook niet naar. Geen al te rare fratsen of uitschieters maar rustig opgebouwde sterke composities met muzikaal én productioneel een warm vertrouwd geluid. Zeker geen groeibriljant met hoogstaande details of bijzonder technisch vernuft dus, eerder een warm muzikaal bad in de stijl van een Kino of bijvoorbeeld een Everon.

Eigenlijk is alleen ‘This is England’ zowel qua speelduur van ruim 13 minuten als qua songstructuur wat afwijkend. De rest valt allemaal binnen de lijntjes van het genre en luistert eigenlijk al bij de eerste luisterbeurt heerlijk weg. Het prog-gedeelte zou je dan misschien tussen aanhalingstekens moeten zetten want hoewel er hier en daar best een enkele tempowisseling of vreemd akkoord te ontdekken valt is het overwegend bijzonder melodieus wat men te gehore brengt. Misschien is dat (zeker voor onze lezers) dan ook een klein beetje de achilleshiel: het album kent nergens echte uitschieters en het wordt nergens écht ruig. Dit is dan ook meer een album voor rockliefhebbers met een wat bredere smaak die ook wel eens rustig naar een album willen luisteren in plaats van de buren te teisteren. Persoonlijk vind ik het een bijzonder prettig tussendoortje. (Ben Holster)

01. Oh My God
02. Ghosts
03. Playground
04. Memory of Water
05. The Tall Ships
06. The Wind that Shakes the Barley
07. Great Disasters
08. Fahrenheit
09. For Safekeeping
10. Lights
11. This is England
12. When I Fall (bonus)

Line Up:
John Mitchell - Vocals / Guitar
John Beck - Keyboards
Lee Pomeroy – Bass
Bob Dalton - Drums