|
Het Duitse Everon laat zich omschrijven als neo progressive. Zelf
voeg ik daar met dit nieuwe album graag ook nog een symfonisch tintje
aan toe. Om even wat vergelijkingen aan te gaan: denk aan Saga, Rush,
Marillion en een beetje Threshold. Het moge wel duidelijk zijn dat we
het hier vooral over de rockvariant van de neoprog hebben. Sfeervolle
melodieën met vooral keyboards en piano uitgevoerd. Natuurlijk zit er
prachtig gitaarwerk in en zo nu en dan ook duidelijk aanwezig: metal zou
ik dit echter zeker niet willen noemen. Maar voor de liefhebber van
sfeervolle melodieuze rock met een prograndje valt er genoeg te
genieten.
Opener 'Hands' is er een van ouderwetse kwaliteit. Het is algemene
muziekkennis dat het verstandig is om een album sterk te openen om
gelijk de aandacht op te eisen, nou dat is gelukt. Het opent nog even
met een subtiel loopje maar al snel knallen de gitaren er heerlijk in,
met mooie keyboard lijnen, een stevige riff en heerlijke drums. Even
later krijgen we een rustig gitaarrifje en laat zanger Philipps gelijk
zijn kunsten horen, een prima passende ietwat hese stem. Het refrein
vervolgens is werkelijk van grote schoonheid. Heerlijk ritmisch, met een
groot meezinggehalte en een prachtige melodie. En laten we gelijk de
productie er even bijpakken: het geheel is een warme gloedvolle mix
geworden wat het een genot maakt om in het huidige voorjaarszonnetje met
de deuren en ramen open de speakers weer eens ouderwets de benen te
laten strekken. Zelden zo'n heerlijke sfeervolle opening van een album
gehoord. Gelukkig blijft het niveau van de rest van de songs vrij hoog.
Zo is 'Brief Encouter' van haast eenzelfde kwaliteit, met heerlijke zang
en een goede balans tussen instrumentale hoogstandjes en pompeuze
melodie. 'From Where I Stand' is wat rustiger, de piano en cello in de
opening doet me even een beetje denken aan de landgenoten van Sylvan. Ook
hier krijgen we weer een heerlijk refrein voorgeschoteld en worden ook
de gitaren niet vergeten. Opnieuw een cello in de opening van 'Test of
Time' wat ook aangeeft dat het hele album toch wel diezelfde symfonische
sfeer ademt. Een beproeft recept dus, met wat ingetogen coupletten die
overgaan in de sterke ritmische refreinen waarbij het haast onmogelijk
is om stil te zitten of om niet op zijn minst mee te fluiten of neuriën.
'North' illustreert mooi het gevoel wat Philipps gehad moet hebben toen
hij dit nummer schreef tijdens een storm in zijn houten huisje aan de
Nederlandse kust: winderig, maar sterk genoeg om overeind te blijven. Al
zegt hij er zelf over: “volgende keer toch maar Jamaica.”
Ook 'South of London' kent die typische opbouw al is deze track wat
luchtiger en simpeler van opbouw en lijkt het hiermee meer op een vlotte
popsong dan de rest van het album. 'Wasn't it good' is zo'n typische
pianoballad wat een beetje zwelgt in zijn zelfmedelijden, niet slecht
maar ook zeker niet het sterkste nummer van het album, al maakt het
mooie pompeuze slot nog een hoop goed. Hierna krijgen we aan de hand van
'Woodwork' het enige instrumentaal werkje van dit album. Het zit vrij
stevig in elkaar, een protestsong tegen het Nederlandse Noordzee klimaat
zoals men zelf verwoord. Nou van mij mag er op deze manier veel meer
geprotesteerd worden, prima gitaarwerk heerlijk vermengd met piano en
lekkere ritmische drums, weg met die regen!! 'Islanders' is weer een wat
meer ingetogen nummer met gastvocalen van Judith Stuber, die al
vaker heeft bijgedragen aan materiaal van Everon. En terecht want Judith
heeft een mooie stem die ook prima past bij de muziek van Everon, ik had
hier zelf ook eigenlijk wel graag een duet gehoord. Blijft afsluiter
'Running' nog over, hoezeer ik ook mijn best doe om dit nummer te
doorgronden kan ik er niet van genieten. Het refrein is zeker wel
geslaagd, de coupletten lopen echter niet soepel en maken me de meeste
luisterbeurten ietwat nerveus zodat het een wat mindere epische
afsluiting wordt dan dit album naar mijn smaak had verdiend.
Het is al aardig wat jaren geleden dat Everon een nieuw album uitbracht
en ik kan zondermeer zeggen dat fans hier zeer mee in hun nopjes kunnen
zijn; zij kunnen dit album dan ook blind aanschaffen. Het is een album
geworden met overwegend degelijke symfonische neoprog rocksongs met
mooie sfeervolle coupletten, uitstekende instrumentale stukken en vooral
heerlijke melodieuze feel-good refreinen met een hoog meezinggehalte.
Als ik dan toch één klein minpuntje moet noemen is het toch wel het
bekende Duits-Engelse taalprobleem: hier en daar hoor je iets van een
accent en de teksten zijn niet altijd even soepel lopend native Engels
uitgevoerd. Maar wie zich daar niet te veel aan stoort en zich kan laten
meeslepen door muziek en sfeer van dit album valt er genoeg te genieten.
Kortom ook voor de liefhebber die nog niet bekend was met Everon is het
zeker de moeite waard ‘North’ eens aan een luisterbeurt te onderwerpen. (Ben
Holster)
Tracklist:
01. Hands
02. Brief Encounter
03. From Where I Stand
04. Test Of Time
05. North
06. South Of London
07. Wasn't it Good
08. Woodworks
09. Islanders
10. Running
Everon is:
Oliver Philipps - Vocals, Piano, Keyboards, Guitar
Ulli Hoever - Guitar
Schymy - Bass
Christian Moos - Drums, Percussion
Guests:
Rupert Gillet - cello
Judith Stuber - Vocals on 'Islanders' |
