End of Green The Sick’s Sense


Silverdust Records

 

Website : End of Green

Platenlabels hebben nogal eens de neiging tot overdrijven als ze een promopraatje maken voor een nieuwe plaat. Soms valt het best mee, en proberen ze een accurate indruk van het album te geven. Soms wordt de band nogal wat opgehemeld als mateloos populair. Daar kan je dan om lachen, en zet je de muziek op om te luisteren wat de band nu te bieden heeft. Echter, in het geval van End of Green valt er eigenlijk niks meer te lachen. Het label prijst de band aan als metal, maar daar heeft het bijzonder weinig mee te doen. Het begint misschien al met het feit dat het gemixt is door Corni Bartels in de Weltraum Studios. Deze gezellige oosterbuur van ons in München doet voornamelijk pop-albums, maar besloot voor deze keer eens iets nieuws te proberen. Wat krijg je dan? Een bijzonder gelikt eindprodukt. Maar je kan niet de schuld op de producer schuiven, tenslotte maakt de band de muziek.

En wat is dat dan? Een allegaartje van metal, goth, alternative, rock 'n roll en 80's invloeden. Zegt de achterkant van de plaat. Dat is wel heel makkelijk geroepen. En op zich kan zo'n omschrijving niet veel kwaad. Er zijn genoeg goede bands die meerdere van deze stromingen geïncorporeerd hebben in hun muziek en nog steeds bikkelgave metal maken, bijvoorbeeld Volbeat. End of Green echter heeft niet een mooie mix gevonden. De metal is zo goed als verdwenen en het geheel bestaat uit depressieve, simpele powerchords met melancholisch geweeklaag van zanger Michelle Darkness. Een betere omschrijving is misschien een misselijkmakende blend van Nickelback, Marilyn Manson, Type O Negative en My Dying Bride. Meneer Darkness doet af en toe echt z'n uiterste best om de zangers van bovengenoemde bands te imiteren, bijvoorbeeld in 'Hurter' en 'Let Sleeping Gods Lie'. De band gaat gewoon vrolijk door met een saaie, inspiratieloze poging tot metal maken, waarbij het schip duidelijk halverwege strand. 'Pain Hates Me' en 'The Sickness Crown' zijn tenminste nog een beetje rockend en klinken enigszins acceptabel. Maar potverdorie, het is gewoon absoluut geen metal. Zelfs Linkin Park kan mij nog eerder omver blazen dan dit. Op z'n best komt dit tot hard rock. Of emo rock. Misschien is het wel iets voor de fans van Tokyo Hotel om dit depressieve bandje een kans te geven. Ze hebben ook een zanger die er wat verwijfd uitziet dus wie weet. Echte metalheads moeten dit vooral links laten liggen. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Dead City Lights
02. Killhoney
03. Anthem For A New Wave
04. Hurter
05. Die Lover Die
06. Let Sleeping Gods Lie
07. My Crying Veins
08. Pain Hates Me
09. The Sickness Crown
10. Ghostdance
11. Sunday Mourning
12. Bury Me Down (The End)

Line-up:
Michelle Darkness – Vocals/Guitar
Kirk Kirker – Guitar
Sad Sir – Guitar
Rainier Sicone di Hampez – Nass
Lusiffer – Drums