Dragonforce Ultra Beatdown


Roadrunner Records / Spinefarm Records

 

Website : Dragonforce

Net zoals over Manowar, is er in metalland ook controverse rondom Dragonforce. Volgens sommige mensen de meest gave en extreme powermetalband. Volgens anderen weer een foute prutsband, die alleen maar snel kan spelen en hun solo's versneld afspelen. De een vindt het gay, de ander vindt het goed. Zelf behoorde ik ook tot het eerste kamp. Dragonforce was gay, en de mensen die het luisterden ook. Totdat je op een gegeven moment 10.000 keer het nummer 'Through The Fire And The Flames' hebt gespeeld met Guitar Hero 3 en je erachter komt dat het stiekem wel een leuk nummer is. En met mij nog vele andere mensen aangezien de verkoop van hun laatste plaat 'Inhuman Rampage' in de VS ineens in sneltreinvaart raakte. Om te zien of ik het nummer nu echt leuk vond vanwege het vaak horen, of omdat er misschien toch iets in de band zit wat mij trekt, besloot ik de nieuwe cd maar te onderwerpen aan een luisterbeurt.

8 nummers lijken wat aan de korte kant, maar bij Dragonforce betekent dat 58 minuten aan muziek. Opener en eerste single 'Heroes of Our Time' klokt dan ook 7.14 en klinkt... ja eigenlijk als Dragonforce. Spetterende solo's, veel double-bass werk en ZP Theart's stem eroverheen. Maar stiekem is de band toch een heel klein stukje verder geŽvolueerd. Al snel wordt heel even stil op de plaats gehouden met een vrij korte en langzame break om dan weer verder te gaan op het oude vertrouwde tempo. De band gaf al aan dat ze bewust af en toe iets langzamer speelden om te laten zien dat ze dat ook kunnen. En daarnaast natuurlijk om de impact van de (razend)snelle stukjes nog beter te benadrukken. Deze ruststukjes vind je vaker terug. Niet dat het storend wordt, maar wel dat je de nuances merkt. Verder is dit nummer een Dragonforce-blauwdruk. Refreintje, meezingstukje, solo's, foute bridge. En eerlijk is eerlijk, het is een verdomd catchy nummer. En hoe komt dit dan? Omdat de band uitermate goed weet hoe je melodie in de nummers moet stoppen. Want niet alleen de gitaren of zanger ZP Theart doen dit. Nee, bijna elk instrument galoppeert mee en vormt zo een groot geheel aan melodie. En dat merk je. 'The Fire Still Burns' pakt het nog slimmer aan. Daar zitten naast de vertrouwde Dragonforce-elementen nog een veel vertrouwder element in. In de coupletten zingt ZP Theart en spelen de heren Li en Thotman af en toe de melodie van Survivor's 'Eye Of The Tiger', iets wat wel heel erg opvalt. De bridge en refreins hebben geen enkele referentie meer aan de band maar in de coupletten komt het goed terug. Een leuk herkenningspuntje voor de fans die nog niet te jong zijn voor deze band uit Chicago. 'Reasons To Live' begint zelfs met blastbeats waar sommige bands nog een puntje aan kunnen zuigen, en wordt gevolgd door wat foute game-geluidjes. Nu heeft de band al in een interview aangegeven dat ze gamesfanaten zijn. Het 'ultra' uit de titel is dan ook uit de gameswereld afkomstig (Ultra-kill voor de Unreal Tournament fans). Verder is het nummer gelijk aan zijn twee voorgangers. Catchy, snel, solo's, memorabele zanglijnen. Het ultra-foute whoa-whoa-stukje dat wel in 'The Fire Still Burns' zit blijft hier achterwege. Wat echter niet achterwege blijft is een solo, maar dan langzaam. Net als je van de schrik bekomen bent, blijkt het nog veel langer door te gaan terwijl keyboardist Vadim Pruzhanov overgaat in bijna een kermis-achtig deuntje. En verdomd, ook meneer Thotman soleert rustig op een mid-tempo ritme van drummer Dave Mackintosh die, hoewel niet heel spannend, consistent de gaatjes dichtmept. Het duurt even voor de band weer op stoom raakt en in de gebruikelijke versnelling doorgaat. Het soleren is dan echter nog niet opgehouden en tot aan het ingetogen eind wordt er nog even flink gemasturbeerd op de gitaar.

Het nummer met vermoedelijk een van de vreemste namen ooit, 'Heartbreak Armageddon', voelt net wat minder uitgelaten dan zijn voorgangers. Waar dit aan ligt is niet helemaal duidelijk te zeggen. Het nummer voldoet tenslotte aan alle Dragonforce-kenmerken maar weet toch niet helemaal te overtuigen. 'The Last Journey Home' overtuigt wel, maar dat doet op een ietwat rustiger tempo . Daarom is het ook niet erg als dit nummer wat ingetogener klinkt dan de rest, want juist op deze snelheid (zo'n 160bpm en lager) is dit nummer zeer goed te genieten als rustpauze. Hoewel, je moet wel constant meezingen met whoa-whoa-whoa-whoa. Zelfs een akoestische break wordt niet geschuwd in dit nummer en hierin is duidelijk te zien dat de band wel bij hun standaardbasis blijft, maar ook durft om wat nieuwe en vooral kleine experimenten aan te gaan. Alles rustig spelen kan de band toch niet laten, want halverwege het nummer is er een kleine versnelling als ook de solo's weer worden ingezet. Hoe Herman Li en Sam Thotman ze blijven verzinnen is me een raadsel, maar het klinkt wel weer. 'A Flame For Freedom' begint verdacht langzaam en episch. Niet zo vreemd, aangezien dit de ballad is die Dragonforce altijd op hun album zet. En het nummer is absoluut niet slecht, maar je merkt dat de band toch beter vaart bij hoge snelheden. 'Inside The Winter Storm' begint gewoon zoals 'Heroes of Our Time' ook begon, namelijk snel. Helaas heeft de cd kuren en is er al snel niks meer te horen door het constante uitvallen van de plaat, iets wat ook bij nummer 8, 'The Warrior Inside' zo is dus hierbij moet ik het helaas laten.

Het nieuwe album is wederom geproduceerd door de gitarist Herman Li en Sam Totman, samen met vaste kracht Karl Groom van de Britse band Threshold. In de studio van Li en de Thin Ice Studio in Surrey waar Karl Groom werkt is alles opgenomen. En alles klinkt zo helder als een klok. Hoogstens de bas van Frederic Leclercq is niet altijd even goed te horen. Maar verder klinkt deze cd prima geproduceerd. En zijn de nummers ook goed geschreven. Voor de fans niks nieuws onder de zon (het merendeel van de muziek dan) en zij kunnen deze plaat dan ook blind aanschaffen. Ik ben nog geen fan, maar ik kan niet langer zeggen dat het 'gaye crap' is die nergens over gaat. Dragonforce weet uitermate goed waar ze mee bezig zijn terwijl ze hun extreme powermetal maken. Bovendien, de humor van bijvoorbeeld de videospelletjesgeluidjes kan ik maar al te goed waarderen. Een prettige verrassing zullen we dit maar noemen!

Het album komt 25 Augustus uit via Roadrunner Records en in Januari komt de band langs in ons landje. 28 Januari spelen ze in de 013 en 29 Januari in de Melkweg, beide met supportband Turisas. En heel misschien ga ik dan wel kijken hoe deze heren live zijn. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Heroes Of Our Time
02. The Fire Still Burns
03. Reasons To Live
04. Heartbreak Armageddon
05. The Last Journey Home
06. A Flame For Freedom
07. Inside The Winter Storm
08. The Warrior Inside

Line-up:
Herman Li - Guitar & Backing Vocals
Sam Totman - Guitar & Backing Vocals
ZP Theart - Lead Vocals
Vadim Pruzhanov - Keyboards & Backing Vocals
David Mackintosh - Drums & Backing Vocals
Frederic Leclercq - Bass & Backing Vocals