Dominici O3 A Trilogy - Part 3


InsideOut Music

Website : Dominici

 

De Amerikaan Charlie Dominici zou zomaar onderwerp van een metalquiz kunnen zijn: want waar kennen we hem ook alweer van?? De doorgewinterde progmetal liefhebber hoeft hier niet al te lang over na te denken, Dominici was namelijk de allereerste zanger van Dream Theater en is dan ook te horen op hun debuutalbum 'When Dream and Day Unite’ uit 1989. De band vond Charlie's 'poppy' geluid echter toch niet bij de band passen; 'A good singer in the wrong band' zoals Mike Portnoy zou verklaren en hij werd in goed overleg vervangen door James LaBrie. Charlie verdween grotendeels uit het muziekzicht en werd financieel manager in de autobranche, al hield hij wel contact met de heren van Dream Theater. In 2004 verzorgde hij een gastoptreden ter ere van het 15-jarige bestaan van het album en dit gaf hem de juiste spirit en energie voor een rentree en zodoende musiceerde hij de O3 trilogie.

In 2005 kwam het eerste deel uit: een volledig akoestisch album dat volledig voor Dominici's eigen rekening kwam. In 2007 volgde het tweede deel; een elektrisch vervolg mét begeleidingsband. Eind april 2008 volgt het derde en laatste deel; een 'grande finale' zoals dat zo mooi heet waarin tekstueel en muzikaal alles op zijn plaats valt. Het album opent met 'King of Terror' zoals het een progmetal album betaamt: een kalm intro waarin we enkele nieuwsflitsen voorbij horen komen. Het geluid zwelt aan, een rustig gezongen intro met akoestische gitaren volgt.. Plots gaan alle registers open: gitaren en drums gieren je werkelijk om de oren in een uitbarsting van muzikaal geweld. Als Dominici vervolgens ook gelijk zijn vocale kunsten demonstreert besef je gelijk dat je hier met meer dan middelmaat te maken hebt. Het valt ook gelijk op dat het weliswaar progressieve metal betreft maar het geheel toch bijzonder prettig wegluistert. Het gaat dan ook nergens écht over de grens van het 'fatsoen'. Dat kun je binnen de lijntjes kleuren noemen, maar je kunt het ook als de grote kracht van dit album zien. De afzonderlijke muzikanten hebben zeker hun kwaliteiten zoals bijvoorbeeld de gitaarsolo verderop in dit nummer laat horen, maar het gaat nergens echt over de schreef om dat te bewijzen: het blijft allemaal in dienst van de songstructuur en natuurlijk het thema: het betreft hier dus het slot van de trilogie en uiteindelijk wordt dan ook het verhaal van de hoofdpersoon verklaard. Om de liefhebbers niet het gras voor de voeten weg te maaien zal ik hierover niet te veel verklappen: tijdens de eerste maal luisteren is het heel aardig om in het boekje zowel de teksten als de synopsis van de nummers mee te lezen.

‘March into Hell’ opent met een lekkere stevige riff die zeker niet onder doet voor de grote namen als Dream Theater en Symphony X, dit gaat over in een heerlijke melodie met de uitstekende stem van Dominici, een heerlijk snel refrein, een mooie keyboardlijn en het eindigt met een heerlijke gitaarsolo. Vervolgens krijgen we met ‘So Help me God’ een verplicht rustpuntje, meestal is de ballad niet mijn favoriete deel van een progmetal plaat maar deze is zeker niet onverdienstelijk en past prima in het geheel. ‘Liquid Lightning’ is dan weer een meer midtempo nummer met heerlijk drumwerk en mooie tegendraadse gitaarriffs. Hierna krijgen we de eerste van twee nummers met een lengte van boven de tien minuten: ‘Enemies Of God’ neemt alle tijd om een belangrijke wending in het verhaal te bezingen. Heerlijke trage melodieën, wat stukken gesproken tekst en stevige progressieve instrumentale overgangen; dit is progmetal van de bovenste plank. ‘Revelation’ opent direct weer lekker stevig met een sterke melodie en ritme, qua feel doet me dit een beetje denken aan Domination van Symphony X, zeker niet iets om je voor te schamen. Het duistere ‘Hell on Earth’ is vooral de schakel van het album: zowel in het verhaal als muzikaal gezien vormt het de brug naar afsluiter en pièce de résistance ‘Genesis’. Hierin komen alle muzikale hoogstandjes nog één maal langs in de eerste instrumentale helft van dit nummer; 5 minuten lang vormen gitaar, toetsen, bas en drums één groot bal om over te gaan in een ritmisch geheel. Hierna krijgen we de grote ontknoping van het verhaal en wordt uiteindelijk met een prachtige muzikale omlijsting de hele achterliggende gedachte van het verhaal uit de doeken gedaan; het verhaal is rond en we zijn in feite weer terug bij het begin van het allereerste deel.

Natuurlijk kun je er lang over discussiëren of een album wat zo heerlijk wegluistert nog wel progressief is. Ook kun je hele verhandelingen aangaan of dit allemaal wel origineel is, of zeuren dat het thema misschien wat oubollig overkomt. Niet dat ik me daar erg druk om maak: de kwaliteit van dit album zorgt dat je dit soort waanideeën al na enkele minuten van iedere draaibeurt vergeet. Natuurlijk is dit album een verplichte blinde aanschaf voor liefhebbers van de eerdere delen maar het is meer dan dat: Niet alleen is dit een aanrader voor alle James LaBrie-haters die wel eens willen weten hoe Dream Theater nu zou (kunnen) klinken met Charlie als vocalist; dit album staat genoeg op zichzelf en mag simpelweg niet ontbreken bij elke zichzelf respecterende progmetal liefhebber. (Ben Holster)

Tracklist:
01. King Of Terror
02. March Into Hell
03. So Help Me God
04. Liquid Lightning
05. Enemies Of God
06. Revelation
07. Hell On Earth
08. Genesis

Line-up:
Charlie Dominici - Vocals
Brian Maillard - Guitars
Riccardo Erik Atzeni - Bass
Americo Rigoldi - Keyboards
Yan Maillard - Drums