Dismember Dismember


Regain Records / Suburban

Website : Dismember

 

Dismember behoeft geen lange introductie te hebben. Al sinds 1988 maken deze Zweedse heren samen met collega's Entombed, Grave en Unleashed de death metal wereld onveilig. Niet zo verwonderlijk dat deze vier bands in 2006 op tour waren als 'Masters of Death'. Vier bands, met alle vier op een andere manier het 'old school death metal' geluid. Er was ook veel te jubelen in 2006, want zowel Grave als Unleashed en Dismember hadden een nieuw album uit. In 2007 deed Entombed daar nog een schepje er bovenop door 'Serpent Saints' uit te brengen wat een van de betere platen uit 2007 was. Nu ligt de bal dus weer bij de andere drie bands, en Dismember heeft wat dat betreft met hun gelijknamige album niet alleen de bal keurig opgevangen, maar ook nog eens snoeihard in het goal geschoten.

 

Opener “Death Conquers All” hakt er meteen al goed in. Het nummer laat meteen horen wat Dismember wil doen: bewijzen dat het vertrek van oprichter en langstzittende drummer Fred Estby hun geen kwaad heeft gedaan. Wat zeg ik, de band lijkt ineens vol vuur en passie te zitten om te bewijzen dat ze nog steeds een van de beste bands zijn. Dit up-tempo nummer gaat lekker door om halverwege iets aan gas terug te nemen, maar tegelijkertijd wel duivels lekkere riffjes rondstrooien en even later met een solo weer volop door te marcheren. “As Europa Burns” was al eerder via Myspace te horen en is samen met “No Honor In Death” het enige nummer op de plaat waarvan je kan zeggen dat het langzaam is. Maar met het oermakkelijke en zeer pakkende refrein (Europa Burns!) is het allesbehalve een slaapverwekkende ervaring. En hierna gaat de plaat gewoon weer in de 5e versnelling door. “Under A Bloodred Sky” is vermoedelijk een van de beste nummers op de plaat. Je krijgt het gevoel dat het weer 1991 is, toen hun eerste album 'Like An Everflowing Stream' uitkwam, en natuurlijk lijkt het ook verdacht veel op Entombed's debuut 'Left Hand Path'. Na een aantal gierende solo's worden we ineens verrast op een rustpauze en een dubbele gitaarriff dat behoorlijke Maidenesque trekjes vertoont, een grote ode aan de meesters. “The Hills Have Eyes”, vermoedelijk niet bedoelt als soundtrack voor de gelijknamig getitelde film, is weer een typisch voorbeeld van death 'n roll zoals we dat het liefste horen. Headbang-fähiger wordt het haast niet op deze plaat. Live zou dit ook een prima nummer zijn om te spelen. Mensen die bang zijn dat de band nu teveel 'roll' wordt hoeven niet te vrezen. Dit gaat allesbehalve die kant op, zeker met Matti's schreeuwende vocalen eroverheen. En bovendien ademt dit album metal, death metal. “Legion” rost weer compleet de bodem onder je voeten vandaan, met opvallend fluctuerende riffs in plaats van simpel drie akkoorden te spelen. Dat hele gevoel ligt over het album. Er is bijzonder veel aandacht gegeven aan het schrijven van pakkende riffs die zich ook daadwerkelijk kunnen onderscheiden van de rest van de muziek.

 

“Tide Of Blood” laat Dismember in het begin van het nummer van hun wat melodischere kant horen.  Dit is slechts schijn, het nummer loopt als een stoomwals over je heen, en heeft wel wat weg van “The Hills Have Eyes”. Het volgende “Combat Fatigue“ start met wat ontploffingen om vervolgens lekker van leer te trekken en dit blijft het hele nummer zo. “No Honor In Death” (honour zonder u is echt lelijk...) is het andere nummer dat even niet als een snelheidsduivel tekeer gaat. Eigenlijk is dit het enige nummer dat mij niet kan overtuigen, omdat er niks speciaals is aan dit nummer. Gewoon een lage riff-partij, rustige drums en Matti die rept over de eer op het slagveld. Zelfs de solo komt niet heel inspirerend over. Hopelijk wordt dan ook “As Europa Burns” gekozen als rustnummer in de set in plaats van dit. “To End It All” maakt het weer helemaal goed, door gewoon te doen wat Dismember moet doen: harde en pakkende death metal maken. Klaar, punt uit. Wederom is hier ook een dubbele gitaar-solo te vinden. “Dark Depth” is weer een mid-tempo nummer dat lekker voortgaat, voornamelijk door de dubbele basspartijen van nieuwe drumkracht Thomas Daun (geleend van Repugnant en ex-Insision). Afsluiter “Black Sun” begint met een onheilspellend met een riffje wat nogal doet denken aan de kwaadaardige intro's van collega-Zweden Nifelheim. Ingesloten tussen deze riffjes en een wat mid-tempo begin, laat Dismember nog een keer van zich horen, om af te sluiten met een vervagend riffje.
 

Origineel is het niet, maar goed is het wel, dit laatste album van Dismember. Zonder teveel van hun ziel te verkopen weten ze zowel melodie als raggende en ronkende gitaren te verwerken in hun album. Hierdoor is de muziek bijna nergens te bestempelen als 13-uit-een-dozijn, en levert hier Dismember dan ook een puik album af. In Februari wordt Nederland nog aangedaan samen met Hatesphere en Fall of Serenity. Ga deze Zweden bekijken, want het nieuwe album vraagt om een afgevulde zaal die compleet uit z'n dak gaat. (Thomas van Golen)

 

Tracklist:

01. Death Conquers All

02. As Europa Burns

03. Under A Bloodred Sky

04. The Hills Have Eyes

05. Legion

06. Tide Of Blood

07. Combat Fatigue

08. No Honor In Death

09. To End It All

10. Dark Depth

11. Black Sun

 

Line-up:

Matti Kärki - Vocals
David Blomqvist - Guitars
Martin Persson - Guitars
Tobias Christiansson - Bass
Thomas Daun – Drums