Danko Jones Never Too Loud


Bad Taste Records / Suburban

Website : Danko Jones

 

Het Canadese powertrio Danko Jones bestaat sinds 1996 en lijkt zich sinds het ontstaan slechts één doel gesteld te hebben: zo vaak mogelijk optreden in zoveel mogelijk landen. De stevige in-your-face hardrock uit zich door pakkende riffs en een haast agressieve stijl en laat zich vaak omschrijven als een soort hedendaagse mix van AC/DC en Thin Lizzy met een sausje van punk. De voorgaande albums werden met enthousiasme begroet al leek het vooral voor de band zelf meer een verplicht nummertje om publiek naar de concerten te trekken dan iedereen van hun schrijvende kwaliteiten te overtuigen. De band beperkte zich dan ook vooral tot stevige uptempo rockers met weinig diepgaande teksten die zoals Danko zelf verklaard vooral handelen over “the eternal themes of lust, love and sex.” Dit vierde langspeel-album “Never too Loud” kent ook zeker zijn klassiekers op dit gebied, maar het lijkt wel of er aan de hand van producer Nick Raskulinecz, (Rush, Foo Fighters, Velvet Revolver) wat meer naar afwisseling is gezocht en er wat meer tijd en aandacht aan compositie en productie is besteed.

 

Op dit album is er dus ook voor gekozen om nummers met een wat ander thema te schrijven: een aantal tracks handelt bijvoorbeeld over het onderweg zijn: "Code of the Road" is een typische albumopener: lekker uptempo met een scherpe riff en stampende drums. Erg herkenbaar als Danko Jones, het zal dan ook de eerste single van het album worden. "City Streets" nodigt ook weer uit om te luisteren zoals deze band bedoeld en wat het artwork op de cover ook al aangeeft: niets dromerig met een hoofdtelefoon of rustig op de achtergrond; over de speakers met het volume open en springend door de huiskamer. Al valt wel op dat het tempo íets lager ligt en lijkt er meer aandacht besteed aan de compositie en de melodie, al zou je dat bijna als een scheldwoord gaan zien als het om Danko Jones gaan. "Take me Home" is een radiovriendelijk deuntje waar je op een zonnige dag zomaar vrolijk van zou kunnen worden: akoestische gitaar en een lekker refreintje met een hoog meezinggehalte. Je zou bijna gaan denken dat de mannen over hun ergste agressieve bui heen zijn en serieus aan het componeren geslagen zijn. Het zou me niet verbazen als dit de volgende single wordt en het zou wel eens voor een doorbraak naar het grote publiek kunnen zorgen.

 

Natuurlijk is Danko niet plotseling blind of immuun voor vrouwelijk schoon geworden, getuige "Still in High School," wat niet bijzonder opent maar wel een leuk Thin Lizzy-achtige break kent met lekkere gitaren, al is dat helaas wel erg kort. Ook "Let's get Undressed" hakt er lekker in; een haast swingend ritme en weer typisch Danko zoals op de laatste albums te horen was, maar wat een lekkere riff en pompend ritme. Helaas staan er ook wat mindere songs op: "King of Magazines" is niet slecht maar mist wat inspiratie, typisch zo'n midden-in-het-album-track. "Your Tears, My Smile" kent weer de bekende schreeuwerige stemverheffingen en boze, haast agressieve klanken, of "Something Better"; ook weer typisch Danko met de bekende zanglijnen en riffs.

 

Ook gelukkig nog enkele aanraders op dit album: "Forest for the Trees" opent met zware gitaren en kenmerkt zich door de zang van gastzangers Pete Stahl en oude bekende John Garcia (Kyuss). Apart, en lekker voor de afwisseling. "Ravenous" laat weer horen waarom Danko zo nu en dan met Thin Lizzy vergeleken wordt. Ook al lijkt het muzikaal misschien weinig op de rockhelden van weleer er zitten toch wel degelijk overeenkomsten tussen het geluid van de gitaren en de manier van zingen en hoe het geheel in de mix is gezet. Tot slot is daar de typische afsluiter "Never too Loud", deze titeltrack opent meer als een stevig Bon Jovi intro, je wilt als vanzelf "Bad Medicine" inzetten, maar gelukkig kun je die vergelijking snel overboord zetten en is ook dit een stevige rocker in de beste traditie van de band.

 

Al met al een heerlijk album voor de hardrockers onder ons om in de huiskamer of in de auto even ouderwets los te gaan. En hoewel de voorgaande albums wel eens werden afgedaan als slappe excuses om weer te touren heeft dit album wat mij betreft zeker een hoge pretfactor en absoluut bestaansrecht. Al zullen de mannen zelf er ook nooit doekjes om winden dat ze toch vooral live hun mannetje willen staan. (Ben Holster)

 

Tracklist:

01. Code Of The Road

02. City Streets

03. Still In High School

04. Take Me Home

05. Let's Get Undressed

06. King Of Magazines

07. Forest For The Trees

08. Your Tears, My Smile

09. Something Better

10. Ravenous

11. Never Too Loud

 

Line-up:

Danko Jones-Vocals / Guitar

Dan Cornelius-Drums

John Calabrese-Bass