Cryptopsy The Unspoken King


Century Media Records / EMI Music  

Website : Cryptopsy

 

Als er een album uitkomt dat controversieel is, is het wel dit nieuwe album van Cryptospy. Toen de aankondiging kwam dat Matt McCaghy werd toegevoegd al zanger was er al wat onrust te merken. Tenslotte komt hij uit 3 Mile Scream, een band die toch een aardige bak metalcore met death metal invloeden maakt. Toen daar tegelijkertijd nog bij kwam dat er nota bene een keyboardspeelster (Maggie Durand) in de line-up was gezet, veranderde de gemoedstoestand van de gemiddelde fan van onrust naar vrees. Hoe erg zou dit het geluid van Cryptopsy gaan omvormen naar iets onherkenbaar? Toen het eerste nummer van de plaat 'Worship Your Demons' online verscheen op de myspace brak de hel pas echt los. 'Sell-outs' werd een veel uitgesproken term en fans begonnen zelfs hun tattoo's van de band te laten verwijderen, zo ernstig was (naar hun idee) de afwijking van het vertrouwde bandgeluid. Flo Mournier was boos om de dichtgetiktheid van zijn fans. Hij vond dit album een van hun beste platen en wilde ook wel eens wat doen met de creatieve energie die de band in zich had. Het zou de fans een worst wezen. Veel mensen keuren het af. Op puristenwebsite 'Metal Archives' komt de totale reviewscore van de plaat niet boven de 5% uit.

 

Is het dan echt zo erg? Is de band die ooit waanzinnig complexe en technische death metal maakte dan echt zo achteruit gegaan? Ik moet daar helaas een grotere ja dan nee op beantwoorden. De band heeft inderdaad een redelijke geluidswisseling ondergaan. Met de komst van Matt heeft Cryptopsy de mogelijkheid gehad om ook stukken cleane vocalen te incorporeren, iets waar ze dankbaar gebruik van maken. Hierdoor zal je op meerdere stukjes een mooi stukje zangwerk horen (Bemoan The Martyr, The Plagued, Resurgence of an Empire, Bound Dead,). De riffs van gitaristen Alex Auburn en Christian Donaldson zijn lang niet meer zo interessant, laat staan altijd even goed te horen. Slechts de bass van Éric Langlois is vaak wel erg goed te horen, en juist bij dit instrument blijf je het oude niveau vaak langs horen komen. Flo Mournier drumt nog steeds de sterren van de hemel, maar weet het geheel niet zo spannend te maken als vroeger. Keyboardiste Maggie  is praktisch niet te horen, en wordt over het geheel niet heel veel ingezet. Of is vakkundig weggemixt. Matt heeft naast zijn cleane stem ook nog de beschikking over wat ik met de beste wil van de wereld niet anders kan omschrijven dan een wat standaard schreeuwstem. Hij mist het intrinsiek aantrekkende stemgeluid van een compleet onverstaanbare Lord Worm of een brullende Mike DiSalvo. Slechts af en toe hoor je nog stukjes van nummers die je echt laten denken aan de oude Cryptopsy in de gloriedagen (stukken in The Headsmen, Leach, Anoint The Dead, Contemplate Regicide).

 

Is dit dan een slecht album? Nee, dat zeker niet. Het enige probleem is dat de bandnaam nog steeds Cryptopsy is, en daar gaat het fout. Met het vertrek van langgediende John Levasseur is volgens mij ook het oude Cryptopsy voor een deel overleden. Als dit het album van een beginnende band was geweest, dan was het fantastisch. Was Cryptopsy onder een andere naam verder gegaan, was het een goed album. Want je kan wel mekkeren over dat het geen Cryptopsy is, dat betekent niet dat alle nummers waardeloos zijn. Ze zitten wel degelijk strak in elkaar, weten wat wisseling van tempo en sfeer is. Matt McCaghy heeft een overtuigende cleane stem die je zelfs erg mooi kan noemen in het prachtnummer Bound Dead. De kleine stukjes oude Cryptopsy die doorschemeren doen je weer opveren in je stoel. Alleen, ja, het is gewoon niet wat je gewend bent, wat je verwachte, wat je wilde. Een Cryptopsy moet dood en verderf zaaien. Paniek, chaos, gestoorde riffs, drumpartijen en een allesvernietigende kracht moet er van uitgaan. Dat heeft deze plaat niet. Deze plaat kabbelt daarvoor net iets te vaak voort. Wat dat betreft zijn naar mijn idee een paar nummers net iets te lang geworden. Een herhaling minder per nummer had het goed gedaan. Zo had er bijvoorbeeld rustig 40 seconden van Bemoan the Martyr afgekund zonder iets aan het nummer af te doen.

 

Naar deze plaat luisteren blijft lastig. Je weet dat ze Cryptopsy heten. Je weet wat ze gedaan hebben in het verleden. Dat maakt het zo moeilijk want om muziektechnische redenen kan en mag je dit geen slechte plaat noemen. Alles klopt hier namelijk aan, van productie tot eindakkoord. Maar je kan bijna niet anders dan dit een zwak album vinden. Zelfs na het al niet enorm fantastische 'Once Was Not'. Want dit album komt absoluut niet in de buurt van eerder werk van de Canadezen. Het is niet eerlijk om elke keer terug te kijken wat een band eerder deed. Maar dit is wel een redelijk grote wending in de muziek. Het is zo jammer dat de echte Cryptopsy sound zo weinig langskomt. Met meer van dit soort uitspattingen zou de schade nog meevallen. Maar nu, met slechts een incidenteel stukje echte death metal, is het wat karig allemaal. Dit album zal in ieder geval voor grote opschudding zorgen in de metalwereld. Dat is zeker. (Thomas van Golen)

 

Tracklist:

01. Worship Your Demons

02. The Headsmen

03.  Silence The Tyrants

04. Bemoan The Martyr

05. Leach

06. The Plagued

07. Resurgence Of An Empire

08. Anoint The Dead

09. Contemplate Regicide

10. Bound Dead

11. (Exit) The Few

 

Line-up:

Matt McCaghy – Vocals

Alex Auburn – Guitars

Chris Donaldson – Guitars

Éric Langlois – Bass

Maggy Durand- Keybarods

Flo Mournier - Drums