Aura Noir Hades Rise


Peaceville records / Suburban

 

Website : Aura Noir

's Werelds zelfbenoemde 'lelijkste' band is weer terug aan het front verschenen. Maar liefst vier jaar na hun vorige album 'The Merciless' van Aura Noir is er weer een teken van leven. Dit grote gat is niet zo vreemd. De helft van het duo Aggressor/Apollyon duikelde in Maart 2005 uit een raam op vier hoog en was zogezegd redelijk lang uitgeschakeld. Tijdens de herstelperiode van Aggressor werd Appolyon ingelijfd als bassist in Immortal en mocht hij mee op tour om het heilige ijsvuur te verspreiden. Toen Aggressor weer genoeg hersteld was om in ieder geval weer gitaar te spelen (drums kan hij nog steeds niet) werd het nieuwe materiaal geschreven en opgenomen in de studio van Darkthrone, en verschijnt nu in Augustus deze nieuwe plaat. Blasphemer heeft moeten vertrekken maar mag nog wat solo's meespelen. Ook Danny Coralles van Autopsy/Abscess mag even laten zien wat hij kan.

Voor diegene die geen flauw idee hebben wie Aggressor en Appolyon zijn, laat staan ooit van Aura Noir hebben gehoord, hierbij een korte introductie. Beide heren hebben in een aardig aantal Noorse bands gespeeld (Dodsheimgard, Ved Buens Ende, Cadaver Inc, Satyricon, Ulver en nu dus ook Immortal) en besloten in 1993 samen een bandje te beginnen. Ze spelen een primitieve, low-fi vorm van black/thrash en nog interessanter, ze spelen allebei alle instrumenten. Dat betekent dat er vaak gewisseld wordt tussen zanger en (vroeger) in tourbeurten het drumstel aan gort geramd werd. Nu heeft Appolyon alles ingespeeld, maar wisselen ze nog wel hun zangkunsten af. Hierdoor zijn de nummers altijd al iets gevarieerder. Maar de vier jaar die ze nodig gehad hebben om te herstellen heeft vooral hun schrijfkunsten geen windeieren gelegd. Namelijk het ene na het andere interessante riffje na het andere wordt op de luisteraar afgevuurd. Waren de nummers op 'The Merciless' nog erg gedreven door de polka-ritmes van de drums, op 'Hades Rise' staat alles in dienst van de riffs. Dit betekent vaak dat de snelheden niet hoog zijn, hoewel het af en toe richting een volledige blastbeatbarriere gaat, maar daaroverheen ligt dan een heerlijke, ronkende riff zoals je ook veel ziet bij stijlgenoten Audiopain (zie bijvoorbeeld Gaping Grave Awaits en South American Death). De nummers hebben voor de rest opmerkelijke hooks, dissonant gitaarspel en oorstrelende riffjes. Slechts twee nummers weten niet te overtuigen, Death Mask en Shadows of Death, maar waar dit aan ligt is lastig uit te leggen. Misschien het nog langzamere tempo of het gebrek aan echt goede riffs, maar op de een of andere manier pakt het niet. Gelukkig zijn de twee juweeltjes hierna, inclusief 'South American Death', deze twee mindere composities doorzitten meer dan de moeite waard. 'Iron Night/Torment Storm' is ook een lekker up-tempo nummer dat thrasht aan alle kanten en nog een solo van Blasphemer bevat, en 'The Stalker' is een prima riff-geörienteerd nummer dat erg headbanggevoelig is met een heel erg simpel meeschreeuwrefrein. Hoppa!

De plaat is al na iets meer dan 38 minuten afgelopen, wat roept om nog een rondje. De heerlijk simpele thrash met black-randje is namelijk rustig ontelbare keren luisterbaar voordat het gaat vervelen (als het dat al gaat doen). De productie is vergeleken met de vorige plaat weer een stuk meer 'necro' zoals de band waarschijnlijk wel gewild zal hebben. Voor iedereen die wel houdt van wat primitieve black/thrash met deze keer verdomd interessante riffs, in huis halen deze plaat. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Hades Rise
02. Gaping Grave Awaits
03. Unleash The Demon
04. Pestilent Streams
05. Schitzoid Paranoid
06. Death-Mask
07. Shadows Of Death
08. Iron Night / Torment Storm
09. South American Death
10. The Stalker

Line-up:
Appolyon – Drums, Guitar, Bass, Vocals
Aggressor – Guitar, Bass Vocals