Andre Matos Time To Be Free


Steamhammer / SPV

Website : Andre Matos

 

De Braziliaanse zanger / toetsenist / componist Andre Matos is al sinds zijn tienerjaren volop bezig met muziek maken. Zo heeft hij inmiddels 4 bands op zijn naam staan; Viper, Angra, Shaman en Virgo. Hij heeft een klassieke muzikale opleiding, is lange tijd in de race geweest om Bruce Dickinson te vervangen tijdens zijn afwezigheid bij Iron Maiden én te horen als gastzanger op vele projecten zoals de Avantasia metal opera. Nu dus zijn eerste productie geheel onder zijn eigen naam; al heeft hij als begeleidingband wel een aantal oude bekenden opgetrommeld. De muziek op “Time to Be Free” omschrijft zich het beste als moderne en pompeuze powermetal. Nu moet je daar al van houden en dan nog kan er een heleboel mis gaan, weet Matos zich staande te houden?

Het album opent met een kort intro alsof men in een concertzaal zit: stemmende violen en zacht gepraat op de achtergrond. Als vanzelf gaat dit over in het openingsnummer “Letting Go” wat met een fijn stukje klassieke Barok opent, kalm begeleid door een zacht gitaarloopje. Al snel komen de gitaren en dubbele basdrums er vol in en krijgen we een heerlijk ouderwets staaltje powermetal voorgeschoteld. Het geheel doet een beetje aan Stratovarius denken, alleen ontbreken de trollen en tovenaars en krijgen we daar een aantal stevige riffs, pompende drums en wat aangename tempowisselingen voor terug. Matos is zeker niet bang om even gas terug te nemen om daarna weer bijzonder pompeus erin te knallen. “Rio” opent met een wat flauwig keyboard loopje maar al snel gieren de snelle riffs en vooral de vocalen je om de oren. Matos beschikt zeker over uitstekende zangkwaliteiten al moet je soms even wennen aan vooral zijn hoge uithalen. Hij zit een beetje tussen het stemgeluid van Tobias Sammet en Andi Deris. Muzikaal vergelijk je het daarom ook al snel met Edguy (of Avantasia natuurlijk) en Helloween. Het is echter zeker geen schaamteloze kopie, de gitaarsolo’s doen meer dan eens aan ouwe sleazy hardrock denken dan aan traditionele powermetal. Ook komt er net zo makkelijk een stevige grunt-achtige keelklank doorheen en weet men middels een tempowisseling te blijven boeien.

“Remember Why” begint vervolgens met een onvervalst Marco Borsato intro. Als Matos echter invalt hoor je natuurlijk wel dat het een andere kant opgaat, zeker als de gitaren er langzaam bijkomen. Ook hier gaat men over op stevige power riffs en heerlijke ritmische drums. Als ik voorgaande voorbeelden er weer even bij mag pakken: muzikaal een beetje Edguy, met de epische thematiek van Avantasia en dan de zanglijnen van Helloween. Op “How Long” weer die typische rockgitaren die heerlijk verfrissend mixen met de power riffs. Zo nu en dan is het heerlijk over-the-top pompeus met zelfs een randje symfo, het doet me een beetje aan Robby Valentine denken. Nu zijn beide heren ook bijzonder populair in Japan (ook dit album verscheen daar al eerder) dus het zou me niet verbazen als Matos de muziek van onze landgenoot ook daadwerkelijk kent. Met “Looking Back” weet Matos de luisteraar diverse keren op het verkeerde been te zetten: het opent met pompende drums, neemt dan ineens gas terug om met akoestische gitaar de kalme zanglijn te begeleiden. Dan als vanzelf valt het nummer in het pompende power ritme om vervolgens weer subtiel nog een aantal keren om te schakelen voor het abrupt eindigt. “Face the End” is de schijnbaar verplichte maar ook zo nu en dan gehate ballad. Gelukkig weet Matos ook hier met stevige riffs en mooie vocalen te blijven boeien. Als de piano titeltrack “Time to be Free” opent ben ik even bang dat men twee ballads achter elkaar heeft geplaatst, gelukkig krijgen we al snel weer die pakkende riffs en switcht Matos haast kinderlijk eenvoudig van mid-tempo naar snelle power, en weer terug. Nee, bang voor een beetje afwisseling is Matos zeker niet en dat verdient in mijn ogen zeker bonuspunten in een genre waar nogal eens heel erg op safe gespeeld wordt. “Reason” opent met een Afrikaanse zang/dans maar ook hier weet hij zonder moeite over te schakelen naar power om weer te eindigen met een mooi gezongen rustig outro.

Vervolgens krijgen we “A New Moonlight” voorgeschoteld, met zijn bijna negen minuten misschien wel het meest karakteristieke nummer van dit album en zonder meer aan van mijn favorieten: rustig keyboard intro met een zware haast Jarre-achtige feel. Middels enkele kalme zanglijnen komen we bij het pianostuk waarna de drums erin komen. De koortjes komen erbij, het zou zomaar een verloren Queen nummer kunnen zijn. Als Matos vervolgens zijn stembanden echt los gooit is er geen redden meer aan: dit is zo verschrikkelijk fout dat het weer goed wordt. Na een minuut of zes lijkt het nummer uitgeblust, maar na een overgang met een blikkerig microfoon geluid barst het nummer volledig los. Dit is zoals Bohemian Rhapsody zou klinken als het nu geschreven zou zijn. Als ik één minpuntje aan dit album moet noemen is het wel dat ik hiermee het album persoonlijk had afgesloten. Men heeft er echter voor gekozen het snelle Edguy-achtige “Endeavour” er nog achteraan te plakken. Nu is dit gelukkig geen straf om naar te moeten luisteren en gelukkig krijgen we ook hier nog een mooi episch refrein met dito gitaarsolo voorgeschoteld.

Afijn, mocht u het gaandeweg nog niet begrepen hebben: de “true” metalhead zal waarschijnlijk zijn neus ophalen voor dit soort “foute” powermetal. Echter voor iedere liefhebber die ook maar een beetje geeft om bijvoorbeeld Edguy, Helloween enzovoorts is dit gewoon verplichte kost. Het album is bovendien zeker geen schaamteloze kopie van de bekende powervoorbeelden: er zit een grote diversiteit tussen de nummers wat er voor zorgt dat dit album zal blijven boeien. Het is niet alleen de gebruikelijke standaard power, er valt er ook volop te genieten van de vele tempowisselingen, de mooie songstructuren, de opbouw, en natuurlijk uitstekende zang en een prachtige mix van diverse muziekstijlen. Dit kon wel eens het beste album in het genre zijn van dit jaar! (Ben Holster)

Tracklist:
01. Menuet
02. Letting Go
03. Rio
04. Remember Why
05. How Long (unleashed Away)
06. Looking back
07. Face the End
08. Time to be Free
09. Reason
10. A New Moonlight
11. Endeavour

Line-up:
Andre Matos – Vocals / Piano
Andre Hernandez – Guitars
Hugo Mariutti – Guitars
Luis Mariutti – Bass
Fabio Ribeiro - Keyboards
Eloy Casagrande - Drums