Devil’s Slingshot Clinophobia


Mascot Records

Website: Devil’s Slingshot

 

 

 

Soms krijg je als recensent een album in handen waarvan je in eerste instantie denkt; ‘Wat moet ik hiermee?’ Smaken verschillen nu eenmaal en toen ik Clinophobia van Devil’s Slingshot voor de eerste keer luisterde was ik er nu niet bepaald weg van om het zacht uit te drukken. Tuurlijk, een beetje progressief mag ik graag naar luisteren, maar de jazz en fusion invloeden op dit album zijn wel erg aanwezig. En oké ik hou heus wel van een instrumentaal intermezzo, maar 40 minuten zonder een goeie strot of soepel refreintje dat gaat me weer wat ver. En natuurlijk heb ik in het verleden wel eens wat albums van bekende ‘shredders’ als Vai of Satriani langs horen komen, uiteindelijk werd het ‘kunstgehalte’ me meestal toch te hoog en het luistergenot daarmee te laag.

Echter zoals Donald Duck al zei: “een eendenleven gaat niet over rozen”, en dus kom je er niet onderuit de CD enkele malen in alle rust te beluisteren om in ieder geval een objectief oordeel te kunnen vellen. Voor zover dat mogelijk is natuurlijk, want uiteindelijk blijft muziek een kwestie van smaak. Maar ik moet zeggen dat na enkele luisterbeurten die eerste indruk toch wat afzwakt en langzaam het besef groeit dat er in ieder geval drie muzikanten bezig zijn die hun vak meer dan verstaan. De mannen zijn dan ook geen onbekenden in hun vakgebied. Alle drie zijn bekende muzikanten die gespeeld hebben met Steve Vai himself, bassist Billy Sheehan heeft bovendien gespeeld met bijvoorbeeld David Lee Roth en MrBig, en drummer Virgil Donati met mensen als Mick Jagger en Melissa Etheridge. Tony MacAlpine heeft daarbij ook voor zichzelf een aardige naam opgebouwd en zo kan met haast wel spreken van een ‘supergroep’.

Zoals gezegd laat de muziek zich niet eenvoudig omschrijven. Natuurlijk, gitarist MacAlpine is aanvoerder, maar dat wil niet zeggen dat het hele album één lange solo of spierballenvertoon is. Integendeel, voor een groot gedeelte draait het om de samenwerking tussen de drie en de composities die daarbij horen. Vooral technisch zeer goed uitgevoerde instrumentale midtempo muziek met invloeden uit de jazz, maar bijvoorbeeld ook fusion en de klassieke achtergrond en opleiding als pianist en violist van Tony klinken erin door. Dit alles wel op een stevig bedje van metal en met diverse tempowisselingen overigens, want het is zeker geen lichte zweverige kost.

De productie is ook goed te noemen, de afzonderlijke instrumenten zijn goed hoorbaar zonder al te glad te klinken. Soms krijg je het vermoeden dat men het hele album met zijn drieën in 1 take ingespeeld heeft zonder al te veel knopjes en knip-en-plak-werk. Lekker rauw dus, alsof het één grote jamsessie betreft. Maar misschien is dat ook wel doordat deze muziek zich daar uitstekend voor zou lenen en droom je tijdens het beluisteren als vanzelf naar een klein thuisstudiootje ergens op het platteland waar drie ouwe vrienden onder het genot van een fles whisky al jammend het album opnemen waar ze heel hun leven naar toe gewerkt hebben.. Of draaf ik nu door?

Afijn, of dit album nog vaak spontaan uit mijn platenkast getrokken gaat worden? Nee, ik ben bang van niet. Eerlijk gezegd ligt de moeilijkheidsgraad wat mij betreft daarvoor iets te hoog. Maar ik kan zondermeer beamen dat de drie heren een stukje kwaliteit afgeleverd hebben wat de liefhebber zeker niet zal teleurstellen en al helemaal niet snel zal vervelen. Een waar groeibriljantje dus.. (Ben Holster)

Tracklist:
01. Nederland
02. Ballade De Bastille
03. Def Bitch Blues
04. Lay Off
05. Injustice Line
06. Ocean
07. Flamed
08. Hourglass
09. Aerial Perspective

Devil’s Slingshot are:
Tony MacAlpine - Guitar
Billy Sheehan - Bass
Virgil Donati - Drums