Darkthrone F.O.A.D.


Peaceville / Suburban

Website: Darkthrone

 

 

 

Deze review verschijnt later dan dat het nieuwe album van Darkthrone uitkwam. Normaliter is dat niet de bedoeling van de site, maar deze keer kon het niet anders. Volgens de distributeur in Nederland moest de promo vastgehouden worden totdat het album in de schappen lag. Vandaar dus nu alsnog een review.

Darkthrone's vorige album, 'The Cult is Alive' liet al horen dat er een nieuwe weg ingeslagen was. De muziek was een mix tussen black metal, rock en punk geworden. Rauw en smerige als Motörhead, maar met een gitzwart sausje black metal. Hoewel veel fans van het eerste uur daardoor misschien afhaakte, was er ook een legioen oude fans die deze stijlverandering van Darkthrone uitriepen tot het beste wat ze overkwam sinds de uitvinding van het wiel. Met de komst van het nieuwe album en EP, werd er al gezegd door Nocturno Culto en Fenriz dat hun invloeden dit keer voornamelijk vanuit de traditionele heavy metal hoek kwamen. We moesten denken aan Brocas Helm, Manilla Road en anderen. Niet voor niets verzonnen ze een nieuwe definitie voor NWOBHM, namelijk New Wave Of Black Heavy Metal. Lege kreten, of heeft het ook echt hier iets mee te maken? Op de EP, getiteld NWOBHM, kregen we al een voorproefje van twee nummers: Canadian Metal en Wisdom of the Dead. Het enige verschil was een andere stem.

Eigenlijk is de nieuwe plaat te bespreken aan een groot verschil: Of het nummer door Nocturno Culto of Fenriz geschreven is. Want op de plaat is daar wel degelijk een verschil in te horen. Nog steeds neemt Fenriz qua schrijven een groot deel voor zijn rekening. Zo heeft Nocturno Culto maar van twee nummers ook daadwerkelijk de tekst zelf geschreven. Maar van vier van de negen nummer was hij verantwoordelijk voor de muziek. Dat is bij de meeste nummers goed uitgepakt. Het eerste nummer, These Shores Are Damned, is ook zo'n beetje het beste nummer van de plaat geworden. Met een lekker galopperend riffje en goed drumwerk is dit typisch muziek die ik bij hun term van black heavy metal zou verwachten. Het is black, het is heavy, het klinkt episch. Heerlijk.
The Banners of Old is daarentegen het nummer wat niet heel goed uit de verf komt, mede door niet heel inspirerend gitaarwerk. Dit is, samen met het door Fenriz geschreven 'Pervertor of the 7 Gates' het nummer dat niet heel goed is. Splitkein Fever, met enorm duidelijke en buzz-vrije gitaren, en zeker ook Wisdom of the Dead zijn echter allebei goede nummers, waarbij de laatstgenoemde dat gevoel bereikt dat These Shores Are Damned ook geeft.

Fenriz is duidelijk een stuk meer beinvloed door de rock en punk dan Nocturno Culto. Vooral Canadian Metal, F.O.A.D en Raised On Rock zijn een geweldige mix van black en rock geworden, met een punklaagje. Stuk voor stuk heerlijke nummers, met mooie meezingteksten. Helemaal duidelijk wordt de inspiratie wel in de tekst van Raised on Rock (wat opgedragen is aan Fenriz zijn oom die hem de rock en metal-wereld inhielp): I got my own code, I sold my soul to Manilla Road. Modern metal, I don't give a fuck. Ugh! I was raised on rock! Canadian Metal is zoals al gezegd een ode, tekstueel gezien, aan de Canadese bands. En F.O.A.D is duidelijk toonaangevend voor de houding van de twee: 'If you think my castle, is build on sand. Well bring on the tide, you can fuck off and die! Lekker no nonsense zelf doen wat ze willen. The Church of Real Metal is een langzaam beginnend nummer, dat uiteindelijk sneller uitmond, en is een ode aan alles wat oud en heavy is. Iron Maiden, Iommi zijn gitaarspel, maar natuurlijk met black metal-saus.

De hele plaat is, op twee nummers na, een groot feest van episch Black Heavy Metal gemengd af en toe met een lekkere Motörhead-groove. Dit maakt het album niet alleen afwisselend, wat ook al gebeurd doordat af en toe Fenriz, af en toe Nocturno Culto zingt. Fenriz heeft een wat meer hesere stem, en komt dan ook bij de wat meer punk/rock nummers beter uit de voeten. Nocturno Culto, nu die niet meer krijst zoals het vroegere werk, heeft een stem die juist uitermate geschikt is voor de wat zwaardere, epische nummers. Het geeft de sound van Darkthrone tegelijkertijd iets jongs en ook iets oud en vertrouwds mee. Bijkomend is dan nog dat beide heren een top 10 albums heeft opgeschreven die mensen moeten luisteren. Enkele namen: Agent Steel, Manilla Road, Bathory, Venom, Mayhem, Cirith Ungol, Attacker en ga zo maar door.
Wat dat betreft zit de rest van het boekwerk ook goed in elkaar. Elk nummer krijgt een kleine toelichting waarom en hoe en met welke inspiratie het geschreven is. Mooi leesvoer terwijl je de plaat tot je neemt. In ieder geval is duidelijk te zien dat Darkthrone met dit soort muziek nog jaren doorkan. Of de plaat beter is dan voorganger 'The Cult Is Alive' is voornamelijk een kwestie van smaak en subjectiviteit. Voorlopig zweer ik bij deze nieuwe.

Tracklist:
01. These Shores Are Damned
02. Canadian Metal
03. The Church Of Real Metal
04. The Banners Of Old
05. F.O.A.D
06. Splitkein Fever
07. Raised On Rock
08. Pervertor Of The 7 Gates
09. Wisdom Of The Dead

Line-up:
Nocturno Culto - Vocals, Guitar and Bass and attempt at Songwriting
Fenriz – Drums, Vocals and Songwriting