Apocalyptica Worlds Collide


Sony  / BMG

Website : Apocalyptica

 

In 1996 veraste het Finse Apocalyptica de gehele metalwereld met het uitbrengen van het album “Plays Metallica By Four Cellos” waarop, zoals de titel al doet vermoeden een aantal Metallica songs op unieke wijze werden gecoverd door vier ambitieuze cello muzikanten. Wat aanvankelijk als hobbyproject van vier mannelijke cellisten begon, bleek wereldwijd een enorme weerklank onder het metal publiek te vinden. Na het debuutalbum, dat maar liefst 1 miljoen keer over de toonbank ging werden niet alleen bands als Faith No More, Sepultura, Slayer en Pantera grondig onder de loep genomen, maar begon het eigen werk meer en meer de boventoon te voeren. Ondertussen wordt het cellogeweld stevig ondersteund met drum en zang en is deze klassieke vorm van metal een begrip geworden met Apocalyptica als de absolute pioniers. Het inmiddels zesde studioalbum ‘Worlds Collide’ is op 17 september uitgekomen en kent naast een cover van David Bowie, gastbijdragen van onder andere Cristina Scabbia (Lacuna Coil), Corey Taylor (Stone Sour), Till Lindemann (Rammstein), Adam Gontier (3 Days Grace) en Dave Lombardo (Slayer).

De eerste song op het album is een instrumentale en begint zeer ingetogen bijna sprookjesachtig maar schakelt al snel over naar een hoger tempo, de song bevat naast de klassieke cello partijen tevens de nodige groovende stukken die door toevoeging van de stevige drumpartijen extra krachtig over komen. Ook het volgende nummer “Grace” kent dezelfde inslag, het geluid van de cello’s klinkt in deze song echter zeer melancholisch, tevens kent het nummer een gast bijdrage van de Japanse gitarist Tomoyasu Hotei die tevens aan het nummer meeschreef. De song “I'm Not Jesus”, met Corey Taylor (Stone Sour) als gastzanger is de eerste single van het album en ligt inmiddels al een aantal weken in de winkels. Het nummer is een mid-tempo song met een stevige beat, opvallend dat de cello’s hier op de achtergrond staan en de nadruk vooral op de zangpartijen van Corey liggen en staan ook de drums meer op de voorgrond. Het volgende “Ion”is dan opnieuw een instrumentale song en klinkt hier en daar wat oosters alvorens we zijn aanbeland bij de David Bowie cover “Heroes”. Welke door de band is omgedoopt tot “Helden” en wordt op magistrale wijze in het Duits gezongen door Till Lindemann (Rammstein). De song kent een stevige cellopartijen en wordt voorzien uitstekend drumwerk van Mikko Sirén en is daarmee een van de opvallendste songs op dit album. De song “Stroke” is dan opnieuw een snelle instrumentale song en wordt afgewisseld met klassieke, ingetogen en emotionele cello passages. De eerste keer dat ik het album afspeel en ik ben aanbeland bij track nummer zeven, getiteld “Last Hope” is er een ding wat me meteen opvalt, de drumpartijen klinken mij wel heel erg bekend in de oren. Bij het bekijken van het meegeleverde boekwerkje blijkt dat dit dan ook niet zo heel verwonderlijk is, de drumpartijen van deze song zijn ingespeeld door niemand minder dan Dave Lombardo die al eerder te horen was op het uit 2003 stammende album ‘Reflections‘. Het gaat hier om een zeer snelle instrumentale song waarbij de band alle registers opentrekt, de cellos klinken in deze song bijna als zeer laag gestemde elektrische gitaren en worden ook de soundeffecten zoals wah-wah’s niet geschuwd, de band heeft hier dan ook daadwerkelijk met distortion- en delay pedalen gewerkt. Het hierop volgende “I Don't Care“ begint dan vervolgens als een rustige semi ballad, maar gaat al snel over in een degelijke mid-tempo metal song met uitstekende zangpartijen van Adem Gontier (Three Days Grace). Verder komen we dan nog het snelle, instrumentale nummer “Burn” tegen dat tevens enkele ingetogen stukke kent alvorens we zijn aanbeland bij “SOS (Anything But Love)” waarbij de vocalen worden waargenomen door Cristina Scabbia (Lacuna Coil). De song begint met enkele rustige cello partijen maar weet op uitstekende wijze naar een hoogtepunt te werken waarbij een hoofdrol is weggelegd voor Cristina Scabbia. Het album wordt vervolgens afgesloten door het instrumentale “Peace”, een redelijk rustige song met enkele zware cello partijen dat zorgt voorde nodige afwisseling zoals we al tijdens eerdere songs konden waarnemen en waarmee het album dan ook als niet snel zal vervelen.

Met ‘Worlds Collide’ heeft Apocalyptica een waardige opvolger afgeleverd van het gelijknamige in 2005 verschenen album. De productie lag in handen van Jacob Hellner en werden gemixt door Stefan Glaumann, die het album van een zeer helder geluid heeft voorzien. Appocalyptica weet ook met dit album opnieuw te overtuigen met krachtige song en ondanks de gastbijdragen van diversen metal coryfeeën weet de band toch ook hun eigen identiteit te behouden, klasse!!

In december zal de band opnieuw Nederland aandoen voor een aantal shows die niet gemist mogen worden, zo zal Apocalyptica op 07 december in de Melkweg te Amsterdam te zien zijn, op 9 december doen de Finnen de Groningse Oosterpoort aan op 10 december is het gezelschap te zien in 013 te Tilburg.

Tracklist:
01. Worlds Collide
02. Grace
03. I'm Not Jesus
04. Ion
05. Helden
06. Stroke
07. Last Hope
08. I Don't Care
09. Burn
10. SOS (Anything But Love)
11. Peace

Apocalyptica are:
Eicca Toppinen - Cello
Paavo Lotjonen - Cello
Perttu Kivilaakso - Cello
Mikko Sirén – Drums