Feto Records / Suburban

Website: Anaal Nathrakh

Shakespeare moet vermoedelijk dezelfde kijk op de wereld gehad hebben als Mick Kenney en Dave Hunt nu. De twee mankrachten achter Anaal Nathrakh hebben ervoor gekozen om deze quote uit Shakespeare's 'The Tempest' te kiezen als nieuwe albumtitel. Slechts een jaar na het verschijnen van voorganger 'Eschaton' is er dan alweer een uitbreiding in de discografie van deze Britse band. Wederom opgenomen in de Necrodeath studio, en wederom met een aantal gastoptredens. Zo vinden we krullenbol Shane Embury (Napalm Death) terug als bassist op “Screaming Of The Unborn” en “Shatter The Empyrean” en is ene Josama Bin Horvath verantwoordelijk voor al het geschreeuw, gegrunt, gekrijs en geknor in “Genetic Noose”. Maar voor de rest zijn het uiteraard Mick en Dave die alles geschreven, bedacht en gemixt hebben.

Eigenlijk sinds het tweede album 'Domine Non Es Dignus' was er een stijlverandering te zien in het Anaal Nathrakh kamp. Er werd wat minder de allesvernietigende rauwe, mechanische black metal gespeeld en wat meer de balans gezocht tussen death en black. Voornamelijk pluspunt was dat het niveau van de nummers flink omhoog geschroefd werd, voornamelijk minpunt was dat de afgrijselijke bak teringherrie juist nou de charme van de band was. Met 'Eschaton' werd er weer een dodelijke mix gevonden tussen de twee stijlen en ligt dan nu weer het nieuwe werk voor ons. Is het weer snoeiharde black metal, of een pompende keiharde mix geworden?

Opener “Solifugae” begint dan nog vrij rustig maar al vanaf “Der Hölle Rache Kocht In Meinem Herzen” (The Vengeance Of Hell Is Boiling In My Heart)  gaat het los. Opvallend is dat het stem gebruik van V.I.T.R.I.O.L. (zanger Dave Hunt) steeds meer vormen gaat aannemen. Was het op de debuutplaat slechts de ijselijke kreten die de beste man tot beschikking had, nu lijkt hij inmiddels het gehele extreme spectrum te omvatten. Ook valt te merken dat de gitaren weer iets lager gestemd zijn vergeleken met voorganger 'Eschaton'. Daarentegen zitten de nummers wederom beter in elkaar. Verscheidene harde stukjes worden afgewisseld met een break of een nog sneller drumritme maar dan met de cleane zang die ook zo kenmerkend is geworden vanaf 'Domine'. “Screaming Of The Unborn” is een razende track die zo op vroegere albums had kunnen staan, ware het niet dat het ijskoude gitaargeluid van vroeger niet terug te horen is, maar een wat warmer en lager geluid. Niettemin is het een nummer dat erg goed in elkaar zit, met pakkend refrein en ook nog een ontzettend vals Kerry King-achtig solo-gedeelte. Ook volgend nummer “Virus Bomb” is hard, hard, hard en dan nog weer even hard met hier en daar cleane zang. “The Final Absolution” begint met een inkomend riffje, en samples, om daarna rustig te beginnen met wel wat rollende drums en lage mechanische stemmen, maar al snel gaat het tempo omhoog en komt V.I.T.R.I.O.L's getergde stem en zang weer boven. De tekst zegt al: “sing the death of god” en zo klinkt het ook. Stiekem is dit een van de wat rustigere nummers op de plaat. Alleen tijdens het refrein en vlak daarvoor wordt er echt snelheid gemaakt. Dacht je, totdat het midden van het nummer bereikt wordt, waarna het in een thrash-ritme raakt en doormarcheert. Te merken is dat, ook over de hele plaat, wat meer samples worden gebruikt om extra sfeer aan te zetten. “Shatter The Empyrean” is een thrashy nummer, wat goed doorloopt en wederom in het refrein de versnelling heeft zitten. Een kleine rust en adempauze en dan moeten we weer door. “Lama Sabachtani” volgt eigenlijk hetzelfde recept, maar dan omgekeerd. Snelheid in de coupletten, het refrein wat rustiger. Het refrein “eloi, eloi, lama sabachtani” staat voor “mijn god, mijn god, waarom hebt u mij verlaten”. Erg toepasselijk als Jezus deze muziek zou luisteren want dat desolate gevoel weten de heren goed over te brengen. “Until The World Stops Turning” is een van de hoogtepunten van de plaat. Zeker door het fantastische gitaarspel is dit een overdonderend nummer geworden. “Genetic Noose” is vooral opvallend door de gastvocalen van de al eerder genoemde Josama Bin Horvath. Deze man beschikt over degelijke death metal vocals, die af en toe nog wel eens neigen naar het speenvarkengeluid dat sommige death metal en grindcore bands nogal eens typeren. Het is verder dan ook een degelijk nummer dat prima bij de rest van de plaat past. Ook “Sanction Extremis” (Kill Them All) is een prima nummer met een duidelijke titel. Maar daarna veer ik bij afsluiter “Castigation And Betrayal” weer echt op. Wat een allejezuschristusopeen- stokjeverpulverend hard ragnummer is dit zeg. Als ik ooit nog een illusie had over wat er tijdens de Armageddon gedraaid zou worden, dan ben ik na het luisteren hiervan een illusie armer. Het zou zo “Pandemonic Hyperblast” (het meest furieuze nummer van 'The Codex Necro') deel 2 genoemd kunnen worden. Wat een bak agressie, wat heerlijk. En net als je denkt dat het af is, raast het nog eens volle minuut door. Een geweldige afsluiter op wederom goede plaat van de Britse heren. Niet iedereen zal het misschien fantastisch vinden want sommige mensen zullen altijd ‘The Codex Necro’ deel 2 wensen. Maar voor iedereen die daarom heen kan kijken is dit weer verplichte kost. (Thomas van Golen)

Anaal Nathrakh are:

Dave Hunt – Vocals

Mick Kenney – All instruments

Tracklist:

01. Solifugae

02. Der Holle Rache Kocht In Meinem Herzen

03. Screaming Of The Unborn

04. Virus Bomb

05. The Final Absolution

06. Shatter The Empyrean

07. Lama Sabachtani

08. Until The World Stops Turning

09. Genetic Noose

10. Sanction Extremis (Kill Them All)

11. Castigation And Betrayal