Raise Hell City Of The Damned


Black Lodge Records / Suburban

Website: Raise Hell

 

 

Tja, daar zit je dan achter je computer, ‘City Of The Damned’ van de band Raise Hell schalt uit de welbekende luidsprekers en je zoekt inspiratie om dit schijfje eens grondig en treffend te recenseren. Lastig, want ik schrijf liever over muziek die mij echt raakt, en dat doet ‘City Of The Damned’ zeker niet.

 

Eerst maar even een inleidend verhaaltje over de band zelf. In 1996 is de band opgericht door Jonas Nilsson en Niklas Sjöström. Ze brachten een demootje uit, genaamd Nailed. Nuclear Blast kreeg Raise Hell in het vizier. Een platencontract was geboren, voor Nuclear Blast creëerde Raise Hell drie albums. De laatste was ‘Wicked Is My Game’ uit 2002 waarop de coöperatie met het platenlabel werd beëindigd. De band moest op zoek naar een nieuw onderkomen die zij uiteindelijk vonden in 2004 bij Black Lodge. Vier jaar na hun laatste studio album is Raise Hell terug met ‘City Of The Damned’.

 

Nu weer verder met het nieuwe album, het begon nog zo goed. De cover is namelijk simpelweg gaaf, lekker cheesy, maar wel gaaf. Een stad gehuld in nevel. Bliksemschichten, een duivels figuur, treinstation City Of The Damned met een duistere rook uitrochelende locomotief. De spoorwachter oogt wat mager. Een smerig riool (is dat een pleonasme?) met de onvermijdelijke rat. Dit alles weergegeven met een donkerblauwe gloed. Ziet er verdomd goed uit, dacht ik nog. De achterkant had mij al moeten waarschuwen. Door elkaar lopend treinrails die een pentagram moeten voorstellen. Helaas lijkt het meer op de heartagram van HIM.

 

De muziek. Het is niet slecht, het is niet goed, het is Best Bier en daarme bedoel ik dat dit album het net niet heeft. Alle riffjes, solo’s, zanglijnen zijn eerder vertoond. Maar dan beter, stukken beter. Het is mij te lafjes, te sloom, weinig verheffend. Al die mid-tempo passages komen me op een gegeven moment de strot uit. De zang vind ik drie keer niks. Een wannabe Rob Halford. En ik heb een hekel aan Rob Halford. Niet mijn soort zang zullen we maar zeggen. De tien nummers op ‘City Of The Damned’ klinken allemaal vrij inspiratieloos en saai. Er zal vast een markt voor zijn, maar ik ben geen afnemer. Niet slecht, niet goed, Best Bier. (Harmen Vermeulen)

 

Tracklist: 

01.  Devil's Station

02.  City Of The Damned

03.  Like Clowns We Crawl

04.  Reapers Calling

05.  Open Your Mind

06.  Ghost I Carry

07.  My Shadow

08.  To the Gallows

09.  I

10.  Rising

 

Raise Hell is:

Jonas Nilsson – Zang / Gitaar

Torstein Wickberg - Gitaar

Niklas Sjöström - Bass

Dennis Ekdahl - Drums