Het is nog niet zo lang geleden dat de heer Wednesday in ons land te zien was, echter met een nieuwe cd op zak en een steeds groter wordende schare fans is de band in een tijdsbestek van een half jaar opnieuw live te aanschouwen. Dit keer is de band neergestreken in Tivoli de Helling te Utrecht en als we na een voorspoedige reis zonder al te veel files bij de zaal aangekomen zijn is het een drukte van belang. Wednesday 13 voelt zich dan ook op zijn best als hij op tour is en vergeet eigenlijk nooit om Nederland aan te doen. Zo ongeveer 1 a 2 keer per jaar komt hij zeker wel deze kant op. Het is mij dan ook opgevallen dat de Wednesday 13 fans erg “die hard fans” zijn, bij iedere show zie je vaak dezelfde gezichten

Echter voor het zover is word allereerst de zaal opgewarmd door de band The Loo afkomstig uit de omgeving van Rotterdam en Den Haag. De band speelt een mix van AC/DC en Guns n’ Roses, al met al een leuke opwarmer voor het wat oudere publiek, echter de fans van Wednesday staan al vooraan het podium en weten niet zo goed wat ze met de band aan moeten. Waarschijnlijk is dit wederzijds en zo worstelt de band zich moeizaam door hun set heen, de heren weten mij echter best te vermaken met een pot heerlijke rock ’n roll. Alleen zou de band waarschijnlijk in een klein rokerig café heel wat beter uit de verf komen.

Ronde de klok van half tien is het de beurt aan de hoofdact van de avond, als Wednesday 13 het podium betreedt gaat er een luid applaus en gegil door de zaal. De gemiddelde leeftijd van de fans van de band is dan ook wat aan de jonge kant, maar fanatiek zijn ze wel. Het optreden wordt afgetrapt met een nieuwe song afkomstig van het ‘Skeletons’ album in de vorm van “Gimmie Gimmie Bloodshed”, gevolgd door ”I Want You Dead”, “Not Another Teenage Anthem” en “Till Dead Do Us Party”. Verder krijgen we dan nog het wat langzamer, emotionele titelnummer van het meest recente album ‘Skeletons’ voorgeschoteld waar de heer Wednesday zich van een totaal andere kant laat horen. Het nieuwe album is dan ook ontstaan uit de persoonlijke omstandigheden en depressies van frontman Wednesday, hierdoor zijn sommige teksten toch wat serieuzer van aard dan op de voorgangers en is het album wat zwaarder en bevat het tevens een aantal donkere songs. Daardoor zijn niet alle liedjes zo catchy als bijvoorbeeld op ‘Transylvania 90210’, maar natuurlijk worden ook de oudere songs niet vergeten. Zo krijgen we onder meer de songs “197666”, ”Faith In The Devil”, “God Is A Lie”, “House By The Cemetary”en “Happily Ever Cadaver” voorgeschoteld en krijgen we van het nieuwe album nog de song “From Here To The Hearse”te horen. Wat verder opvalt, is dat Wednesday het hele optreden geen gitaar meer ter hand neemt, dit zal te maken hebben met zijn armblessure die hij afgelopen jaar heeft opgelopen tijdens een auto ongeluk. Dit wordt echter live goed opgevangen door beide gitaristen J-Sin Trioxin en Acey Slade. Tegen het einde worden we dan nog vermaakt met enkele klassiekers zoals “I Walked With A Zombie”, de publieksfavoriet ”R.A.M.B.O.”, “Bad Things” en het afsluitende “I Love To Say Fuck” zoals we inmiddels wel gewend zijn.

Na net iets meer dan een uur zit de show er alweer op en dan is het nog geen eens elf uur, de band had dus best nog een half uurtje langer mogen spelen want dit was wel erg kort. Het zal echter wel aan het feit liggen dat er na het optreden ook nog een dansavond georganiseerd was met compleet andere muziek. Dit is eigenlijk wel een heel groot nadeel, twee keer op een avond iets organiseren waardoor wij dus vroeg weer naar buiten moeten. Echter wil ik toch ook een kanttekening zetten bij het deurbeleid, de ene handtas moest worden afgegeven bij de garderobe en de ander van dezelfde grote mocht weer gewoon mee naar binnen. Zoiets moet toch van te voren bekend gemaakt zijn aan de bezoekers zodat ze niet voor verrassingen komen te staan en ten tweede hebben we in die tassen onze paspoorten, rijbewijzen, autopapieren, portemonnee, telefoon enzovoort, dat geef je toch niet zomaar af.

Verder was er geen barrière voor het podium waardoor het voor fotograven wel lastig is om mooie foto’s te maken, jammer voor onze fotograaf. Maar toch moet ik zeggen dat het al met al een leuke avond is geworden en het was dan ook de band die ons verraste met een overtuigende set wat bij mij een voldane en goede indruk achterliet, klasse. (TM)
 

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!