Nadat Symphony X eind 2007 als voorprogramma van Dream Theater Nederland nog heeft aangedaan mag men nu terugkeren als welverdiende hoofdact. Voor veel liefhebbers is DT nog steeds dé grote naam als het gaat om progressieve metal, maar na lange tijd aan de deur kloppen heeft Symphony X vorig jaar met ‘Paradise Lost’ laten zien hier zeker niet voor onder te doen. Als je dan ook nog hoort dat het voorprogramma bestaat uit Dreamscape en Circus Maximus dan is het niet gek dat de zaal al weken tevoren is uitverkocht.

Als de zaal omstreeks half acht opengaat stroomt het publiek dan ook onder de warme klanken van Porcupine Tree verwachtingsvol naar binnen. Exact om 8 uur stapt de eerste band het podium op, aan de Duitsers van Dreamscape de haast ondankbare taak het verkleumde publiek warm te krijgen. De heren proberen dit middels een set van vooral stevige metal gerichte nummers als “Somebody” en “When Shadows Are Gone”. Zeker in het begin is het helaas één brei van geluid die de zaal in stroomt, met heel veel bas en drums en helaas weinig gitaar of keyboards om melodie in te ontdekken. Gaandeweg wordt het iets beter en gelukkig maakt de band wel een enthousiaste indruk. Vooral zanger Mischa Mang maakt indruk met zijn hoge uithalen en het steevast “dankjewel” na ieder applaus. Jammer van het wat mindere geluid maar dat is nu eenmaal inherent aan het spelen als eerste voorprogramma op anderhalve meter podium en hoegenaamd zonder soundcheck. Aan het einde van de set krijgt men dan toch nog even de handen op elkaar en na 35 minuten stapt de band tevreden na deze ervaring het podium af.

Na een korte break van ombouwen is het de beurt aan de Noren van Circus Maximus. Relatief de minst ervaren bands van de drie, want 2007 zag pas hun tweede album het levenslicht. Dit album, ‘Isolate’ was echter een meer dan waardige opvolger van een reeds uitstekend debuut en na slechts enkele jaren worden zij dan ook door veel kenners als dé grote belofte van de progmetal gezien. Opvallend is dan ook om te zien hoe jong deze mannen nog zijn, geen wapperende haren of metal “poses” maar vijf heel “normale” jonge knapen die op hun albums misschien niet heel erg vernieuwend klinken maar wel heel veel sfeer en melodie in hun metal weten te brengen. Dat ze ondanks hun nog jonge loopbaan en dus relatief weinig ervaring echter muzikaal heel wat in hun mars hebben blijkt dan ook spoedig. Met opener “A Darkened Mind” begint men nog redelijk ingetogen maar al snel krijgen deze jonge honden het publiek mee met tracks als “Abbys” en het wat oudere “Sin”. Het is altijd lastig live de sfeer van een album over te brengen en vooral bij de wat donkere stukken zijn de lagere tonen van de zang wat minder te horen, maar dit maakt Michael Eriksen meer dan goed door zijn sterke zang in de hoge regionen en ook de samenwerking met de achtergrondzang van drummer Truls Haugen mag er zijn. Het speelplezier spat er ook vanaf en dit straalt dan ook over op het publiek die met de songs “Mouth Of Madness”, “Alive” en “Ultimate Sacrifice” meebrullen, klappen of anderzijds meebewegen. Geen onaangename verassing dus van deze band, maar een buitengewoon sterke 45 minuten waarmee men bewijst de belofte van twee sterke albums ook op het podium waar te willen en kúnnen maken.

Nog één korte onderbreking om wat spullen van het podium te sjouwen en dan is het tijd voor het hoofdgerecht: exact om 22.00 uur stromen de warme klanken van album intro “Oculus Ex Inferni” de zaal in waarna de heren van Symphony X onder luid gejuich het podium betreden. Ze laten er geen gras over groeien en knallen de zaal in met tracks van het laatste album als “Set The World On Fire” en “Domination”. De heren laten duidelijk merken dat ze er zin in hebben en vooral zanger Russel Allen laat nog maar weer eens horen waarom hij een van de beste zangers in het genre is, wat een geweldige stem heeft die man. Ook al viel hij door al het muzikale geweld af en toe haast weg, vooral zijn hoge uithalen zijn ook live een genot om naar te luisteren. Er was al eerder bekend gemaakt dat er vanavond ook opnames gemaakt zouden worden voor een DVD, ik heb echter weinig camera mensen in actie gezien vanavond. De interactie met het publiek was er gelukkig niet minder, vooral tijdens het heerlijke “The Serpent’s Kiss” en “Masquerade” van het debuutalbum doet het publiek volop mee. Hierna neemt de band even gas terug en houdt Allen het publiek even bezig met een praatje over “Family Guy”. Dat de band ontspannen op het podium staat bewijst men wel als een geintje van Allen door drummer Jason Rullo met een mooie bruiloftsroffel wordt beantwoord en hij hiermee de lachers op zijn hand krijgt. Hierna krijgen we het mooie “Paradise Lost” voorgeschoteld waarbij gelukkig ook live de mooie opbouw en zanglijnen goed overkomen. Het is echter overwegend toch weinig sfeer en vooral harde metal wat we voorgeschoteld krijgen, met bijvoorbeeld “Inferno”, “Looking Glass” en “Smoke & Mirrors”. Dit vraagt natuurlijk het nodige van de stem van Allen, misschien dat hij daarom even snel naar de zijkant van het podium schiet om met een slok Jack Daniels dat gare Spa Blauw weg te spoelen. Hij laat even later dan ook met alle liefde de opgegooide flesjes water voorbijgaan en kaatst ze door het publiek in. Tijdens “Sea Of Lies” en “Revelation” valt het ook weer op met hoe veel plezier deze mannen op het podium staan en tijdens wat technisch oponthoud is er weer even tijd voor een praatje en een dolletje, en een mooi staaltje pony rijden van Allen op een van toegesnelde technici. Na het heerlijke “Divine Wings of Tragedy” gaat de band van het podium. De koek is echter nog niet op want natuurlijk komt men terug voor een toegift. Ook één van mijn persoonlijke favorieten van het laatste album, het heerlijke rauwe “Eve Of Seduction”, komt hierbij nog langs en na ruim anderhalf uur speelplezier is het dan toch echt tijd voor de band om met een gezamelijke buiging afscheid van het publiek te nemen.

Al met al was het een mooie avond in de Boerderij en hebben we drie bands kunnen zien die er duidelijk zin in hadden en het publiek meer dan uitstekend wisten te vermaken. Bovendien wist men met deze volgorde kwalitatief een mooie opbouw te verkrijgen waarbij natuurlijk vooral Symphony X imponeerde. De Amerikanen waren een meer dan waardige  hoofdact en lieten hiermee inderdaad zien tot de groten te behoren. Ik ben verder dan nog benieuwd wanneer de DVD in de winkels ligt, als deze er nog komt. (Ben Holster)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!