De fans van Slayer hebben even geduld moeten hebben voordat de in september 2009 aangekondigde shows in kleine zalen van rond de twee duizend personen plaats zouden vinden. Slayer is dit soort zalen dan ook al jaren geleden ontgroeid, en voor de fans zou dit natuurlijk een grote ervaring zijn om hun helden een keer van dichtbij te zien. Deze shows stonden gepland voor november en december 2009. Zo gezegd zou de band begin december dan ook twee maal de Tilburgse 013 aandoen. Echter door rug problemen en de daaropvolgende operatie van frontman Tom Araya werden de twee shows enkele weken voor aanvang naar maart 2010 verplaatst. Natuurlijk waren er heel wat fans teleurgesteld, maar de shows zouden uiteindelijk doorgang vinden, of toch niet? Inderdaad, toch niet want de problemen bij Tom bleven aanhouden en de shows werden opnieuw verschoven, dit keer naar 2 en 3 augustus. Natuurlijk waren er een aantal mensen de dupe van deze verandering, want veel fans waren op dat tijdstip op vakantie of al onderweg naar de grote festivals elders in Europa.  

Maandag 2 augustus was het uiteindelijk dus zover, bijna een jaar na de aankondiging dat Slayer in de kleinere zalen zou optreden. Al ruim voor de show verzamelde vele fans zich in het centrum van Tilburg, en op het moment dat de deuren van 013 open gingen stond er een lange rij fans voor de deur. Toen we uiteindelijk binnen waren was het dan ook een drukte van belang en stroomde de zaal in een hoog tempo vol. Eerst zou het publiek echter worden opgewarmd door het voorprogramma, dat ten deel viel aan het Waalwijkse The Darkest Red. Een lokale band die op het laatste moment was opgetrommeld omdat het eerder aangekondigde optreden van The Haunted was afgezegd door de band. Met een vertraging van een half uur stonden de jonge mannen van The Darkest Red uiteindelijk op het podium om het publiek een kleine veertig minuten te vermaken met een stevige pot death/metalcore. Het valt natuurlijk niet mee om een uitzinnig Slayer publiek te vermaken met en tussen de nummers door wordt er dan ook het hardst om Slayer geroepen. The Darkest Red weet zich echter goed staande te houden en is zichtbaar tevreden om voor een volle zaal hun kunsten te vertonen.   

Nadat het voorprogramma het podium heeft verlaten leek niets het optreden van Slayer meer in de weg te zitten, of toch wel? Zelfs op dit moment werden er nog grappen gemaakt, zou het optreden van vandaag nog wel door gaan.  Op het podium was immers een muur van Marshall versterkers te zien met daartussen het immense drumstel van Dave Lombardo, dus het zou wel goed zijn. De crew liep inmiddels al zenuwachtig heen en weer totdat er een medewerker van Mojo op het podium verscheen. Deze kwam vervolgens met de mededeling dat gitarist Kerry King niet op kon treden omdat deze in het ziekenhuis was opgenomen in verband met uitdrogingsverschijnselen na een voedselvergiftiging. Iedereen dacht natuurlijk aan een grap, maar niets was minder waar. Het was bittere ernst. Het publiek liet het dan ook gelaten en teleurgesteld over zich heenkomen, het optreden waar men bijna een jaar naar had uitgekeken ging weer niet door. De meeste bezoekers dropen eigenlijk snel af, en de rest trok het centrum van Tilburg in om nog wat na te praten, zou het optreden van morgen nu wel of niet doorgaan? Er waren natuurlijk genoeg fans die voor twee dagen een kaartje hadden weten te bemachtigen, en de meeste zagen het dan ook wel rooskleurig in.   

De volgende dag was er dan ook al snel het gelukkige nieuws dat het optreden van vandaag wel gewoon doorgang zou hebben. Kerry King was voldoende opgeknapt om weer op te treden, was op de website van 013 te lezen. Omdat wij zelf ook de gelukkigen waren van een geldig entree bewijs voor twee dagen waren we die middag al vroeg in Tilburg. Toevalligerwijs vingen we vluchtig een glimp op van de heer King, die op dat moment net weer ter been was. Later hoorden we nog dat hij gespot was in een Tilburgse apotheek om een middel te halen tegen zijn voedselvergiftiging, dus met het optreden van vanavond zou het wel goed komen.

Na een nagenoeg dezelfde show van het Waalwijkse The Darkest Red, die voor de tweede keer op rij voor een uitverkochte zaal hun kunsten mochten vertonen was het eindelijk zover. Het voorprogramma had het podium verlaten en het publiek was er klaar voor. Slayer, slayer , slayer, slayer gonsde het door de zaal, waarop even voor half tien de zaallichten doven en de band het podium betreed.

De mannen trappen af met de titeltrack van het meest recente album, te weten “World Painted Blood”. Het publiek gaat meteen uit zijn dak, en er wordt vanaf de eerste noten meteen hard meegebruld. De band gaat vervolgen zonder aankondigingen verder met de eveneens nieuwere songs “Hate Worldwide” en “Beauty Through Order” waarop de nband doorgaat met het oudere “War Ensemble”. De eerste song van het uit 1990 stammede ‘Seasons in the Abyss’ album. Bassist Tom Araya, die normaal gesproken tussen de song door nog wel eens het publiek wil bespelen laat vandaag niets van zich horen. Maar dan blijft er meer tijd over voor de muziek, zullen we maar denken. De band dendert vervolgens door de setlist heen met “Spirit in Black”, “Expendable Youth” en het sterke “Dead Skin Mask”. Op dit moment is het dan wel duidelijk, Slayer zal vanavond het ‘Seasons In The Abyss’ compleet vertolken, het is inmiddels dan ook alweer twintig jaar geleden dat dit zeer sterke album uitkwam. De set word vervolgens voortgezet met “Hallowed Point” en “Skeletons of Society’, waarna er nog drie songs moeten volgen. Het grootse deel van het publiek vind het allemaal prachtig en gaat dan ook flink tekeer als Tom de nodige zanglijnen door het publiek laat  aanvullen. Vervolgens worden in een moordend tempo de nummers “Temptation” en “Born Of Fire” op ons afgevuurd. Het eerste deel van de set wordt daarop afgesloten met “Seasons In The Abyss” waarna de band voor enkele ogenblikken het podium verlaat. Natuurlijk weten we dat de band nog een keertje terug komt voor enkel toegiften. Dat doen ze vervolgens door ons enkele klassiekers voor te schotelen in de vorm van het vette “South of Heaven”, en het sublieme “Raining Blood”. Hierop volgend krijgen we dan nog het oude “Aggressive Perfector” voorgeschoteld, gevolg door het absolute meesterwerk “Angel of Death” waarop de band na een kleine vijf kwartier het podium voor de laatste maal verlaat.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!