Het festival seizoen is inmiddels alweer een paar weken voorbij en de eerste band toeren alweer volop in het club circuit en zo ook de Amerikaanse rockband Papa Roach. Nadat ik afgelopen zomer de band een uitstekende show zag verzorgen op het Waldrock festival twijfelde ik dan ook geen moment om deze avond naar Tilburg af te reizen.

Als eerste is het vanavond in het altijd fijne en gezellige 013 de beurt aan Heaven’s Basement. Deze jonge band past goed in het straatje van Papa Roach. De enthousiaste gasten spelen voor een nog niet helemaal gevulde zaal maar krijgen wel een goede respons van het al aanwezige publiek. Stevige rock met een ruig randje. Ondanks dat het een korte show is denk ik dat deze heren een redelijk aantal nieuwe (jonge) fans erbij hebben gekregen.

Hierna mogen de mannen uit Chicago van Madina Lake zich bekend maken. Ik heb goede verwachtingen van deze band want ik was ook zeer te spreken over hun tweede album, getiteld ‘Attics to Eden’ dat ik nog niet zo lang geleden besproken heb. Deze mannen zien er jonger uit dan ze werkelijk zijn. Leuke vlotte gasten die ook een overdosis energie bezitten. Madina Lake was nog niet eerder in ons land te zien, het is dan ook niet verwonderlijk dat de band materiaal speelt van beide albums. Zo trapt de band af met de songs “Me Vs. The World” en “House Of Cards”, afkomstig van het in 2007 verschenen debuutalbum ‘From Them, Trough Us, To You’. Hierna is het de beurt aan twee nieuwere nummers, te weten “Never Take Us Alive” en “Let's Get Outta Here”. De nummers klinken lekker en alleen de zang is af en toe net niet helemaal geweldig, maar dat kan ook niet anders als je ziet hoe de zanger tekeer gaat op het podium. Zanger Nathan Leone duikt zelfs halverwege de set even met een flinke sprong vanaf het podium het publiek in. Hij wordt letterlijk op handen gedragen. Na de show krijg ik overigens te horen dat gitarist Mateo Camargo met een ernstig verstuikte knie op het podium stond te spelen. Logisch dat hij niet zoveel beweegt, maar dat kan ook niet anders. Met een strak ingetapete knie probeert hij de show tot een goed uiteinde te brengen. Knappe stunt, want een ander had dit niet zomaar gekund. Wat betreft de muziek van deze mannen, die heeft live een stuk meer bite en kracht en songs die verder in de set verwerkt zaten waren onder andere “Here I Stand”, “Welcome To Oblivion” en het afsluitende “True Love”. Wat verder nog opviel was de songs wat steviger gespeeld werden dan op de cd en dat is natuurlijk alleen maar positief.

Na de hitsingle "Last Resort" is Papa Roach niet meer weg te denken uit de alternatieve rockscene. Het viertal uit Sacramento is echter niet op hun lauweren gaan rusten. Zo maakten ze recentelijk nog onderdeel uit van het rondreizende Motley Crue circus ‘Crue Fest’ en toerden ze afgelopen zomer met Nickelback door de USA. Vandaag was echter Tilburg aan de beurt. Het was vandaag tevens de tweede keer dat ik de band live aan het werk zag dit jaar, eerder zag ik ze namelijk al op Waldrock en daar heb ik ernstig van genoten. Vandaag is de zaal met zo’n 1600 a 1700 bezoekers net niet uitverkocht en het eerste wat me opvalt de zeer jonge fans die vooraan staan. Volgens mij mag een groot deel van deze bezoekers nog niet eens een biertje kopen. Toch draaien de mannen van Papa Roach al aardig wat jaren mee. Vanaf de eerste tonen knallen de heren van het podium af, na het intro beginnen deze rockers met “Change or Die”. Het slaat in als een bom en de massaal aanwezige mensen gaan flink tekeer. Als de song “Lifeline” ingezet word, zie je iedereen meezingen. Dit is dan ook een heerlijk nummer. Vervolgens gaan de heren door met “Dead Cell”. Ik kan alleen maar genieten, heerlijk! De onuitputtelijke energie van deze mannen is tot achter in de zaal voelbaar en de zeer sympathieke band heeft er dan ook duidelijk zin in. Al snel zijn staat de band flink te zweten en weet zanger Jacoby Shaddix het publiek goed te bespelen en iedereen staat de meeste nummers dan ook luidkeels mee te zingen. De songs die ik kan onderscheiden zijn onder andere “The World Around You”, “Had Enough”, “ ...To Be Loved” en “Getting Away With Murder”. Ook halverwege de set is de energie nog voelbaar en de heren gaan door als een locomotief. “March Out of the Darkness” dendert in volle vaart voorbij, gevolgd door “Scars”. Dat deze getatoeëerde mannen ons waar voor ons geld willen geven blijkt uit de lange setlist. Zo komen de songs “I Almost Told You That I Loved You”, “State of Emergency”, “Harder Than a Coffin Nail” en “Blood Brothers” nog voorbij. Als ik denk dat het einde in zicht is en de zaal tot het kookpunt is gekomen, volgen er gewoon nog drie nummers in de vorm van “Forever”, “Hollywood Whore” en “Between Angels and Insects”. Dan verdwijnen de heren even van het podium. Heel even maar, want ze komen weer op alsof ze nog aan de show moeten beginnen. De toegift bestaat vervolgens uit “Time Is Running Out”, “Into the Light” en super hit “Last Resort”. Pas daarna neemt de band tevreden afscheid van ons, klasse! Dit zou wel eens een concert kunnen zijn die hoog eindigt in mijn jaarlijstje! (Talitha Martijn)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!