|
Ik heb in mijn leven al heel wat blues en vooral gitaristen gehoord maar
de Amerikaan Monte Montgomery was bij mij nog niet bekend.
Gelukkig kreeg ik vorige maand zijn live CD / DVD ‘at
Workplay’ ter beoordeling en ik was direct verkocht. Het
album is al een kleine twee jaar oud maar omdat hij naar Nederland zou
komen werd deze alsnog hier uitgebracht. Dat hij hier nog niet zo’n
grootheid als in Amerika is bleek al snel bij aankomst: geen lange rij
voor de kassa maar zó naar binnen wandelen. Sterker nog, bij binnenkomst
in de zaal was ik even bang dat Monte het slechts met 20 bezoekers zou
moeten doen.
Gelukkig bleek dit nog mee te vallen en werden de toch nog enkele
honderden muziekliefhebbers omstreeks half negen hartelijk welkom
geheten. De Boerderij viert dit jaar haar tienjarig bestaan en mede
hierom waren er ook diverse genodigden die een mooie avond
voorgeschoteld zouden krijgen. We kregen nog even de scoop dat Monte
waarschijnlijk Parkpop gaat aandoen en hierna kwamen de drie muzikanten
van de avond het podium op. Geen voorprogramma dus maar gewoon een
kleine twee uur lang de hoofdact zelf, daar valt ook wat voor te zeggen.
Monte opende de avond zoals hij ook de CD / DVD opent met ‘1st & Repair’
en zodoende weet je gelijk wat de avond gaat brengen. Ook live blijft de
stevige akoestische bluesrock van Monte meer dan overeind. Ook tijdens
de daarop volgende nummers blijkt maar weer eens dat hij niet alleen een
bijzonder gitarist is maar ook een prima songwriter en een uitstekende
zanger die met zijn rauwe meeslepende stemgeluid het publiek weet te
beroeren.
Wat me tijdens de voor mij wat bekendere nummers zoals ‘Wishing Well’
wel heel erg opvalt is dat Monte ook nog eens een prima begeleidingsband
heeft: drummer Jamey Bell blijkt een zeer strakke trommelaar die ondanks
de solo’s en experimenteerdrift van Monte het ritme erin weet te houden
en het geluid strak. En dan hebben we nog bassist David Piggot: niet
zelden zijn vooral de bassisten in een band nogal teruggetrokken op het
podium, om niet te zeggen saai. Zo niet Piggot: hij springt, swingt,
zingt en plukt aan zijn snaren met een enthousiasme om gelukkig van te
worden. En dat dit niet ten koste gaat van zijn geluid óf van het spel
van Monte zelf zegt nog meer over zijn kwaliteit: gewoon klasse!
Dat Monte hier nog nauwelijks bekend is bleek wel toen de heren het
podium verlieten voor een korte onderbreking: zelden een artiest gezien
die zo rustig en ongestoord door het publiek naar de het aangrenzende
café kon lopen. Gelukkig duurde de pauze niet lang en kon Monte verder
met zijn roeping om het publiek van zijn kunnen te overtuigen. Hij moet
het dan ook vooral van zijn muziek hebben want tussen de nummers door
brengt hij niet bijzonder veel extra’s en lijkt hij zelfs nu en dan wat
onzeker. Hij vraagt dan ook diverse malen of het publiek zich wel
vermaakt (ja natuurlijk!!), en als hij last heeft van een roker aan het
podium die recht in zijn gezicht blaast tijdens het zingen excuseert hij
zich diverse malen voor zijn verzoek de rook een andere kant op te
blazen. Niet dat het veel helpt: de wezenloze roker presteert het in een
minuut of twintig daarna nog vier sigaretten te roken. Van mij mag het
horeca rookbeleid versneld ingevoerd worden, maar goed das een heel
andere discussie. Monte laat zich verder niet van zijn stuk brengen: hij
doet een stapje achteruit en laat op die momenten vooral zijn gitaar
spreken. Met een van mijn favorieten van de live CD, ‘Shock’ en Monte’s
ode aan zijn gitaar “Six Strings and a Piece of Wood’ weet hij langzaam
aan het publiek definitief voor zich te winnen. Als rond half elf de
reguliere speeltijd erop zit wordt er dan ook luidruchtig om een toegift
gevraagd die we dan ook krijgen. Het toetje heeft Monte uiteraard voor
het laatst bewaard: Hij sluit af met zijn werkelijk kippenvel opwekkende
versie van Jimi Hendrix’s ‘Little Wing’ waar op YouTube ook diverse
uitvoeringen van staan, werkelijk fenomenaal! Monte heeft gedurende de
avond aangegeven te hopen nog eens terug te mogen komen, ik weet zeker
dat het hele publiek het daar roerend mee eens is. Onder luid applaus
verlaat de band na nog snel wat handjes schudden het podium en zo kunnen
publiek én genodigden meer dan tevreden naar huis. (Ben Holster)
|
