Nadat Ministry frontman Al Jourgensen afgelopen jaar aankondigde dat met het uitbrengen van 'The Last Sucker' er een einde zou komen aan de loopbaan van de band werd er gelukkig nog wel besloten een afscheidstournee te organiseren. Met een gelukje was de band uiteindelijk te zien in een vrijwel uitverkochte 013 in plaats van het door de tegenvallende kaartverkoop gecancelde Fields of Rock festival. Voordat het zover was werd de zaal echter opgewarmd door Baroness en de stonerband My Uncle The Wolf.

Baroness speelde al eerder in 013, in de Batcave wel te verstaan ter gelegenheid van het ZXZW festival in 2006. Tevens bracht de afgelopen jaar het uitstekende album ‘The Red Album’ uit, bij aanvang van de band was er dan ook al een redelijk aantal mensen in de zaal toen de aan stonerrock referende band het podium betrad. De band bedient zich van bombastische drums, laag gestemde, epische gitaarstukken die worden voorzien van de sporadisch brullende zangpartijen van John Baizly. Dit is een leuke opener maar jammer genoeg voor deze band is de beveiliging op verzoek van de headliner vandaag aangepast waardoor er nog een flinke rij mensen buiten staat te wachten terwijl de zaal zich nog maar mondjesmaat aan het vullen is. Zelf ben ik niet echt bekend met de band en mede omdat we nog met veel mensen in gesprek zijn die we alweer langere tijd niet gezien hebben ontgaat ons eigenlijk het laatste deel van de show, maar wat we wel konden zien was zeker dik in orde. Fans van bands zoals Mastodon, Neurosis en High on Fire moeten deze band zeker in de gaten houden.

Tijdens het optreden van My Uncle The Wolf liep de was de zaal inmiddels al behoorlijk opgevuld en liep de temperatuur flink omhoog. De band bracht eerder dit jaar het gelijknamige debuutalbum uit dat werd opgenomen onder leiding van Jimmy Bower (Down, Eyehategod, Superjoint Ritual). De setlist van de band zal ongetwijfeld uit veel materiaal van dit album hebben bestaan, echter omdat wij niet echt bekend zijn met de band kan ik hier dan ook niet veel over zeggen. Verder viel de podiumpresentatie een beetje tegen, de band was volgens zanger Noddy dan ook voor de eerste maal in Nederland en dat daarbij een bezoekje aan de koffieshop niet vergeten werd mag duidelijk zijn.

Dit is het laatste concert van Ministry dat ik meemaak, erg jammer is het wel maar natuurlijk hoop ik op een flinke bak lawaai met veel oude nummers. Het leek er dan ook even op dat er vanavond wat bijzonders stond te gebeuren, bij het betreden van de zaal begint het dan ook al goed, het management eiste dat iedereen grondig werd gefouilleerd, er werd zelfs gebruik gemaakt van metaaldetectors en moesten de zakken leeg worden gemaakt, tevens mochten geen ijsklontjes in de drankjes gedaan worden door het barpersoneel, bizar verhaal natuurlijk. Verder begreep ik dat Al Jourgensen voorafgaand aan het optreden zich al tegoed had gedaan aan een flinke hoeveelheid drank en wat dan al niet meer, dus dat beloofde wat voor vanavond.

Bij aanvang van Ministry heeft het podium een kleine verandering ondergaan, de hekken die gedurende voorprogramma’s op de achtergrond stonden zijn nu naar voren geplaatst, en met de twee grote videoschermen links en rechts van het podium en nog een op de achtergrond doet de podiumindeling van vandaag nogal wat denken aan die van de 20 jaar oude video ‘In Case You Didn't Feel Like Showing Up..’. Als we een mooi plekje in de zaal hebben gevonden worden we eerst vermaakt met de nieuwe clip ‘I’m Not Gay’ van de Revolting Cocks, het zijproject van de heer Jourgensen. Als de band daarna aftrapt met “Let's Go” en vervolgens verder gaat met “The Dick Song” en “Watch Yourself” zien we al hoe Al Jourgensen zich vastklampt aan zijn microfoonstandaard. Hij zal ook het gehele optreden geen millimeter wijken (waarschijnlijk omdat hij anders door de invloed van drank en drugs omvalt). Ook valt mij eigenlijk meteen op dat hij volgens mij gewoon met een tape mee lijkt te zingen. Het is echter het grote hek dat het opvallendste is tijdens deze show, en net zoals in de “Bluesbrothers” film wordt er behoorlijk gegooid met flessen en glazen bier om zodoende toch de band proberen te raken, verder was het hek voor de aanwezige fotograven knap waardeloos. Vervolgens krijgen we de songs “Life Is Good” en “The Last Sucker” voorgeschoteld waarna de band in verbluffend tempo doorgaat met onder andere “No W”, “Waiting”, “ Worthless” en het sterke “Rio Grande Blood” waarop de heer Jourgensen als vanouds tegen de Amerikaanse regering en met name George Bush aanschopt. Da nadruk van deze show ligt dan ook op de albums 'Houses Of The Molé' (2004) en 'Rio Grande Blood' (2006) en het laatste album ‘The Last Sucker' dat tevens het derde en laatste is in de kritische trilogie, gericht op de vele fouten, verzinsels en openbaringen begaan door de president van Amerika George W. Bush. Op de begeleidingsbands van de heer Jourgensen valt overigens niet veel aan te merken, het enige is dat gitarist Tommy Victor (Prong, Danzig) wel erg aanwezig is. De band wordt verder aangevuld met Sin Quirin (Revolting Cocks), drummer die een erg strakke set wist neer te zetten Aaron Rossi (Prong), bassist Tony Campos (Static X) en keyboardspeler John Bechdel (Killing Joke, Prong, Fear Factory). De set wordt vervolgens voortgezet met een van mijn favorieten “LiesLiesLies” om door te stomen met “Khyber Pass” waarmee het eerste deel van de show er alweer opzit. De echte bekende oude nummers bleven dan ook tot nu toe achterwege, erg zonde maar tijdens de toegift worden we nog wel verrast met klappers zoals “So What”, “N.W.O.” om daarna “Just One Fix” uit de speakers te knallen. Als de song “Thieves” klaar is verlaten de heren het podium om nog een keertje terug te komen voor de cover “Wonderful World” waarmee ze deze laatste show op Hollandse bodem afsluiten. Ik hoopte natuurlijk keihard nog eenmaal de song “Jezus Built My Hotrod” live te mogen aanschouwen, maar ik kwam bedrogen uit. Wel kreeg ik nog een t-shirt van de gitarist en dat was toch nog een leuke afsluiter van deze avond.

Uiteindelijk wist de band een redelijk optreden neer te zetten, echter de kwaliteit was niet wat ik ervan gehoopt had en de echte bekende oude nummers blijven een beetje achterwege. Dat is erg zonde, mede omdat we eigenlijk een memorabel optreden hadden verwacht maar nu is het toch echt over met de band. Het is daarom dan ook mooi geweest en heeft Ministry op een gedenkwaardige en eigenzinnige manier afscheid genomen van Nederland. (TM)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!