Eind mei kwam het meest recente album 'The High End of Low' uit van Marilyn Manson en omdat de band afgelopen zomer alleen enkele festivals bezocht in Europa waarbij Nederland zelf werd overgeslagen was 7 december eindelijk zover voor de fans van band. De heer Manson en consorten zou voor de derde maal in zijn carrière de Amsterdamse Heineken Music Hall aandoen. De eerste keer dat de band optrad was op 14 december 2003, voor mij was het dan ook alweer 6 jaar geleden dat ik de band hier aan het werk zag. Echter voordat het zover was zou het publiek deze avond nog opgewarmd worden door het Engelse Esoterica.

Op het moment dat we rond de klok van half acht de zaal betreden blijkt het nog behoorlijk rustig. Dit is natuurlijk niet zo gek want het uit Engeland afkomstige Esoterica bracht slecht twee albums uit en ik moet ook toegeven dat ik nog niet eerder van de band had gehoord. Het blijft dan ook altijd vreemd dat dit soort bands in het voorprogramma van grote acts als Marilyn Manson op mogen treden. Wat betreft het optreden van deze Engelsen, de nadruk van de songs lag natuurlijk op nummers van het meest recente album ‘The Riddle’ waarvan we onder meer de single “Tomorrow I Won't Remember” te horen kregen.  Verder kregen we van het uit 2005 stammende ‘Fool’ onder meer “Don't Rely On Anyone” te verwerken. De muzikale lijn van de band ligt een beetje tussen Gothic en New metal en was nog wel te doen, maar de wat schreeuwerige zangpartijen van zanger Tobias klonken in de grote zaal niet altijd overtuigend. Verder had de band ook nog wel wat aan hun podiumpresentatie mogen werken, want het geheel kwam nogal kaal en leeg over en de paar lampen die de band mocht gebruiken hielpen daar ook al niet aan mee. Na een half uurtje zat het er voor Esoterica alweer op en ik denk dat de HMH nog een maatje te groot was. De band zou volgens mij veel beter tot zijn recht komen in een klein zaaltje met een goed geluid een mooie lichtshow.

Zoals eerder vermeld was Marilyn Manson tweemaal eerder te zien in de Heineken Music Hall, echter vandaag was het optreden nog lang niet uitverkocht zoals de shows in 2003 en 2005 want het balkon was zelfs geheel afgesloten. Na een ombouwpauze van ruim een half uur, waarbij er een groot zwart doek voor het podium hing gingen rond de klok van negen uur eindelijk de zaallichten uit, werd snel het doek verwijderd en verscheen de band op het podium. De band trapte af met “Cruci-Fiction in Space” waarbij gedurende de eerste minuten het podium geheel in rook gehuld was dit tot groot ongenoegen van de fotografen voor het podium, die alleen het eerste nummer mochten fotograferen. Manson heeft handschoenen aan met lasers en zwaait met zijn handen in het rond. De show wordt vervolgens voortgezet met nummers als “Disposable Teens”, “The Love Song” en “Irresponsible Hate Anthem”. Natuurlijk ligt de nadruk van de set van vandaag op het nieuwe album waarvan we onder meer de nummers “Pretty as a Swastika”, “Four Rusted Horses” en “Devour” voorgeschoteld krijgen. Tussen de songs door spreekt de heer Manson het publiek toe en vallen er zo nu en dan wat lange pauzes waardoor de vaart er vaak uit gehaald wordt. Dit lijkt vervolgens wat op het publiek terug te slaan want die reageert nogal tam en een echt compleet feest wordt het eigenlijk nooit . Wat verder opvalt is dat de aankleding van het podium en de stageshow niet zo groots is opgezet als enkele jaren geleden. Ook de lichtshow is niet echt spectaculair, het lijkt er dan ook op dat de band heeft gedacht dat het dit keer om de muziek moet draaien en dat is natuurlijk ook wat telt. Zo krijgen we verder en bloemlezing uit het complete oeuvre van de band te horen zoals nummers als “Dried Up, Tied and Dead to the World” van het uit 1996 stammende ‘Antichrist Superstar’ en van het succesalbum ‘Mechanical Animals’ uit 1998 worden we vermaakt met nummers als “Rock is Dead” en de klassieker “The Dope Show” waarbij Manson zich tijdens het intro van de song als een echte “star in the dope show“ weet te gedragen. Tussendoor krijgen we nog het nieuwe “We're From America” te verwerken. Tegen het einde van de show krijgen we dan nog enkele krakers te horen in de vorm van de Eurythmics cover “Sweet Dreams (are made of this)” en de Patti Smith cover “Rock 'n' Roll Nigger” waarna de band na een kleine vijfenzeventig minuten het podium alweer verlaat.  Na enkele minuten komt de band echter nog eenmaal terug voor de toegift die bestaat uit een van de grootste hits van de band te weten “The Beautiful People” van het uit 1996 stammende ‘Antichrist Superstar’ album waarop een grote hoeveelheid papiersnippers de lucht wordt ingeblazen. Hierop verdwijnt de band echter opnieuw achter het podium om vervolgens niet meer terug te komen.  

Al met al was het dus een vrij korte show van zo’n kleine anderhalf uur die de band ons vandaag voorzette, de show was visueel niet spectaculair of groots opgezet maar verder zag alles er verzorgd uit. Het geluid was verder prima in orde en ook over de setlist die gevuld was met zowel oud als nieuw materiaal viel niet veel te klagen ondanks dat ik wel enkele klassiekers zoals “'Tainted Love”, “Mobscene” en “This Is The New Shit” miste. Marilyn Manson en band krijgen vandaag dus het voordeel van de twijfel maar of ik een volgende keer opnieuw aanwezig zal zijn zal veel afhangen van de klasse van een eventueel nieuw te verschijnen album.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!