Op 28 januari 2010 is het dan eindelijk zover, we gaan naar Manowar in 013 te Tilburg. Op zich best een bijzondere show want de band speelt immers niet al te vaak in Nederland (in december 2002 voor het laatst) en dan ook nog eens in een vrij kleine zaal want Manowar is in bijvoorbeeld duitland goed voor zalen van vier of vijf keer de grote van 013. De show van vanavond is echter toch niet helemaal uitverkocht, maar dat is volgens mij te danken aan de zeer hoge entreeprijs van bijna zestig euro. Toch weten naar schatting zo’n 1700 a 1800 fans de 013 te bereiken voor een avondje “foute” metal. De avond werd overigens opgewarmd door twee vaste voorprogramma’s van de band te weten, het Duitse Metalforce en het Amerikaanse Holyhell.

Als eerste mag de band Metalforce aftrappen met in hun gelederen Tristan Visser (ex-Soaking In Entrails) uit Nederland, een nog zeer jonge veelbelovende gitarist. Tot zo'n anderhalf jaar geleden ging deze formatie rond zanger rond zanger Tarek Maghary nog als Majesty door het leven, maar om onder een oude platendeal uit te komen werd de naam onlangs veranderd. Doordat veel mensen bij Manowar vooraan willen staan, hebben de die-hard fans al een plek voor het podium bemachtigd en daar heeft deze band natuurlijk profijt van. De nummers die de mannen van Metalforce ons voorschotelen zijn onder andere “Metal Crusaders”, “Freedom Warriors”, “Faster, Louder, Metalforce” en “Into The Stadiums”. De band doet zijn best en dat word redelijk beloond door het publiek. Waarschijnlijk komt dit deels doordat deze band zelf ook goed naar Manowar heeft gekeken en vooral geluisterd. Deze enthousiaste mannen hebben niet al te lang de tijd en na “We Are The Fire” en “Metal Law” is hun show alweer afgelopen.

Erg nieuwsgierig ben ik naar Holyhell die als tweede het publiek mag opwarmen voor Manowar. Deze heren en frontvrouw Maria Breons zijn duidelijk in de stemming. De band met in hun gelederen gitarist Joe Stump, voormalig Manowar-drummer Rhino en toetsenist Francisco Palomo doen mijn verwachtingen stijgen. De band trapt dan ook krachtig af met “Holy Water” om vervolgens door te gaan met “Revelations”. De charmante frontvrouw heeft er veel zin in en heeft dan ook een vette glimlach op haar gezicht tijdens de gehele show. Wie vooral opvalt is drummer Rhino die een aardig potje kan drummen. Over het algemeen ligt de female fronted muziek mij niet zo, maar ik moet zeggen dat deze leuke verschijning Maria Breons wel een mooie stem heeft. Ik ben het dan ook niet meteen zat en zo krijg ik onder meer de nummers “Wings Of Light”, “Armageddon”, “Prophecy” en “Apocalypse” mee. Het lijkt misschien een korte show maar de nummers duren stuk voor stuk behoorlijk lang en als we het mooie nummer “Heartbreaker”, oorspronkelijk van Pat Benetar gehoord hebben is het optreden van Holyhell alweer voorbij. Al met al een degelijke en onderhoudende show, hoewel het publiek niet allemaal even enthousiast reageerde.

Rond de klok van negen uur is eindelijk de tijd aangebroken dat de True Metal Warriors van Manowar het podium zal bestijgen. Haal de oordoppen dus maar tevoorschijn. Natuurlijk is iedereen vol verwachting van de show en mede door alle rare fratsen die er rond de band gebeuren zoals bommeldingen en andere rariteiten, is er besloten om extra goed te fouilleren en er is ‘s middags een complete bom-check door de politie en brandweer gedaan. Na het intro valt het doek en als de heren hierop het podium betreden gaat het publiek meteen flink uit zijn dak. De band trapt af met “Call To Arms” waarbij aan het einde van de song nog een kort stukje van het lijflied “Manowar” gespeeld wordt, waarop het publiek nog zeer blij en verrast reageert. Dit was echter wel meteen het enige fragment dat we te horen kregen van het debuutalbum ‘Battle Hymns’ uit 1982. Al snel is het mij duidelijk dat de kwaliteit van de band wat te wensen overlaat, maar dat kan nog komen. Vooral de zang laat nogal eens wat te wensen over maar dat kan ook best wel eens komen omdat de heer Eric Adams nog last heeft van een valpartij eerder deze tour in Duitsland. De heren zijn natuurlijk ook alweer wat ouder en moeten misschien nog even opwarmen voordat ze op volle kracht kunnen draaien. Het volgende nummer dat we voorgeschoteld krijgen is “Hand Of Doom”. Ondertussen is de zaal toch ernstig vol en voor het podium is het behoorlijk druk. Natuurlijk hopen we allemaal op de echte Manowar klassiekers, maar die zullen niet komen, en dat merken we gedurende de set. De songs die wel voorbij komen zijn onder andere meer “Kings Of Metal”, “God Or Man” en “Swords In The Wind”. Dan volgt er een behoorlijk lange basgitaarsolo van Joey DeMaio. Hij bespeelt het publiek en vindt de persoonlijke aandacht fantastisch. Dit is een typische egotrip, zeker als er later in de set nog een jonge meid uit het publiek gevist word, die door hem op het podium even flink gezoend word. Na de net te lange bass solo is het tijd voor “Die For Metal” en “Die With Honor”. Nog steeds horen we niet veel nummers die we stiekem wel verwachten. De heren zijn ondertussen wel warmgedraaid. Maar of ik hier echt heel warm voor loopt, weet ik niet en dat ondanks de meeste mensen in het publiek toch wel zullen smullen van het optreden want die hebben toch een hoop geld neergelegd voor deze avond. Manowar gaat door met “Let The Gods Decide” en “Sons Of Odin”. Dan volgt een overbodige speech van Joey DeMaio. Die tijd hadden ze beter kunnen vullen met één van de vele oude krakers uit het oeuvre van de band. De show gaat verder met “The Gods Made Heavy Metal” en “Sleipnir”. Langzaam vervaagt de hoop voor oud werk en moeten we concluderen dat de mannen alleen nieuwer werk zullen spelen. We zijn tenslotte al een flink eind onderweg naar het laatste nummer. Vervolgens krijgen we nog de nummers “Loki God Of Fire”, “Thunder In The Sky” en als laatste “Warriors Of The World United” op ons afgevuurd. Hierop verlaat de band het podium waarop na enkele minuten vervolgens Joey DeMaio op het podium verschijnt voor een tweede speech. Gelukkig duurde deze niet zo lang als de eerste en gaat de band van start met “House Of Death” gevolgd door “Black Wind, Fire And Steel” waarop de zaal nog een maal in vuur en vlam wordt gezet en waarmee de band oude tijden doet herleven.

En dat was het dan… al met al lag de nadruk van deze show op het meest recente materiaal van de albums ‘Warriors Of The World’ uit 2002 en ‘Gods Of War’ uit 2007 maar toch hadden wij liever wat klassiekers gehoord zoals “Battle Hymn”, “Kill With Power” of “Hail And Kill” waar het publiek toch ook op zat te wachten en waarmee de grote zaal van 013 waarschijnlijk in lichterlaaie was gezet. Natuurlijk heeft de band deze songs de afgelopen jaren genoeg live gespeeld maar hiervoor had men dan wel naar de Magic Circle festivals af moeten reizen de afgelopen jaren. Wat ons betreft had de band na afwezigheid van zo’n zeven jaar in de lage landen dan ook best een speciale set uit de kast mogen trekken. Verder was de show niet groots opgezet op de enorme lichtshow en het videoscherm na, dus wat ons betreft was deze show een must voor de fans van de band, maar mij viel het toch stiekem een klein beetje tegen. (Talitha Martijn)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!