Afgelopen 4 februari was het Amerikaanse Machine Head in het kader van de “The Black Procession“ tour live te aanschouwen in de Amsterdamse Heineken Music Hall. Dit was voor de band de derde keer, in een tijdsbestek van zo’n drie jaar dat de band te zien was in de Heineken Music Hall. Machine Head stond immers in 2007 samen met Arch Enemy, Shadows Fall, Dragonforce en Trivium in het kader van de “Black Crusade Tour” in een uitverkochte zaal. Een klein jaar later werd het nog eens dunnetjes overgedaan in het voorprogramma van Slipknot, waarbij de band opnieuw voor een uitverkochte zaal mocht komen opdraven. Maar vandaag was dat iets anders, het balkon was gesloten, maar de zaal was toch goed gevuld met naar schatting zo’n vierduizend bezoekers. Dat kan mede de oorzaak zijn van de beroerde show die de band afgelopen jaar speelde in het voorprogramma van Metallica, waar de band kampte met een verschrikkelijk zaalgeluid. Of waren het de voorprogramma’s die de band dit keer bij zich had, waarbij het eerder aangekondigde All Shall Perish al voor de tour moest afhaken. Echter niet getreurd want ik heb Machine Head zelden een slechte show zien weggeven en ook aflopen jaar op het prestigieuze Wacken Open Air festival wist de band behoorlijk te overtuigen en haar headliner status meer dan waar te maken.

Echter voordat het zover is was het aan Bleeding Through om het publiek eerst wat op te warmen, het is echter jammer dat de zaal bij aanvang van de band voor slechts de helft gevuld is. Frontman Brandan Schieppati weet het binnendruppelende publiek echter zo te bespelen dat de voorste rijen toch gevuld blijven. De mix van metal en hardcore kan mij ook wel bekoren ondanks dat ik niet echt bekend ben met het werk van de band en het is dan ook vooral het enthousiasme van de band dat mij trekt. Nummers die vandaag onder meer voorbijkwamen waren “Declaration”, “Orange County Blonde And Blue” , “For Love And Failing” en het afsluitende “Kill to Believe” en dan kan het zijn dat ik er nog een paar gemist heb. Bleeding Through weet in een tijdsbestek van slechts een half uur een prima show neer te zetten. Ik ga dan ook zeker de moeite nemen om deze band nog eens te gaan bekijken mocht de band binnenkort ons land nog eens aandoen voor een eigen tour.

Na een korte ombouwpauze is het vervolgens de beurt aan Hatebreed om het publiek te vermaken. De zaal is inmiddels behoorlijk volgestroomd en op het moment dat de band het podium betreed is het een drukte van belang vlak voor het podium. Hatebreed trapt furieus af met de nummers “I Will Be Heard” en “Never Let It Die”. Tijdens het volgende “Defeatist“ spoort zanger Jamey Jasta het publiek nog eens aan en het duurt dan ook niet lang voordat voor het podium een behoorlijk pit ontstaat waar het er hard aan toe gaat. In de drie kwartier die de band gegund is vandaag komen natuurlijk de klassiekers voorbij, zoals “I Will Be Heard”, “Live For This” en “Destroy Everything”. De band weet te overtuigen maar het is vooral zanger Jasta die het publiek zo weet te bespelen dat ze uit zijn hand eten. Nummers die we verder voorbij horen komen zijn onder meer “Everyone Bleeds Now”, “In Ashes The Shall Reap”, “To The Threshold” en “Before Dishonor” waarbij het dak er met gemak afgaat. Deze uitstekende show wordt vervolgens afgesloten met de nummers “This Is Now” en de ultiem uitsmijter “Doomsayer”. Al met al wist Hatebreed simpelweg te overtuigen en een zeer degelijke show neer te zetten en net als met Bleeding Through zal ik het niet nalaten om de band eens voor een eigen, intiemere clubshow te gaan aanschouwen.

Ronde de klok van negen uur is het dan eindelijk de beurt aan het uit Oakland, Californië afkomstige Machine Head. De band is al ruim drie jaar op tour ter ondersteuning van het uit 2007 stammende album ‘The Blackening’. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de band als een hecht team overkomt en behoorlijk op elkaar is ingespeeld zoals goed merkbaar is tijdens opener “Clenching the Fists of Dissent” en het daaropvolgende “Imperium”. De band is meteen goed op dreef en het duurt dan ook niet lang voordat de vlam overslaat op het publiek. Voor het podium ontstaat een kolkende pit waarbij mensen, armen en benen door de lucht vliegen. De set wordt vervolgens voorgezet met “Beautiful Mourning”, gevold dor het niet vaak in europa live gespeelde “Spine”. De band heeft er zichtbaar zin in en gaat enthousiast verder met onder meer “Bay of Pigs”, het melodieuze “Days Turn Blue To Gray”, “Struck A Nerve” en “Aesthetics of Hate”. Het is echter tijdens de klassiekers dat het publiek compleet uit zijn dak gaat zoals bij het van het buutalbum afkomstige “Old”. Het geluid is over het algemeen zeer goed te noemen en ook de wisselwerking van zanger Robb Flynn met het publiek is uitstekend, waarbij de heer Flynn meerdere malen de fans van de band voor hun loyaliteit bedankt. Deze reageren daar direct op door ‘Machine fucking Head’ luidkeels te scanderen. De set wordt daarop voorgezet met het titelnummer van indertijd fel bekritiseerde ‘The Burning Red’ uit 1999 en het slepende “Exhale The Vile”. Tegen het einde van set is het dan nog de beurt aan enkele klassieker in de vorm van “Bulldozer” en het wat rommelige “Block” waarop de band voor korte tijd het podium verlaat. Niet veel later komt de band vervolgens nog terug voor de toegiften “Halo” het ultieme ”Davidian”, dat luidkeels door het publiek werd meegezongen. Ondanks dat de setlist wat voorspelbaar is geworden na drie jaar toeren maakte de band vanavond opnieuw een zeer sterke indruk waarbij vooral de spelvreugde ervan afstraalde. Machine Head heeft dan ook de headliner status meer dan waar gemaakt. Het publiek had dan ook nauwelijks reden tot klagen en nu is het afwachten totdat het nieuwe album zal verschijnen, wij kunnen in ieder geval niet wachten.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!