De avond begon iets na half negen met Long Distance Calling in een behoorlijk goedgevulde P60. Om in de stemming te komen steekt de zanger z'n tong in het oor van de gitarist. De band heeft duidelijk plezier in het optreden en brengen overtuigend hun stevige post-rock (post-metal?) ten gehore. De songs zijn intens en lang (“Fire in the Mountain” van hun album ‘Satellite Bay’ bijvoorbeeld is met zon zeven en een halve minuut een van de kortste tracks), en de band speelt zodoende maar vier nummers. Het slaat absoluut aan bij het publiek, gaandeweg het optreden en naderhand wordt er flink geapplaudisseerd en in de pauze was in de zaal van verschillende kanten verbazing te horen over het ‘onverwacht goede’ voorprogramma. Misschien juist wel door het feit dat het allemaal instrumentaal is, bij de zang gaat het nogal eens mis. Deze muzikanten weten echter goed wat ze doen qua breakdowns en spanning opbouwen en zeker de drummer stuwt de boel goed op. Zeker de moeite om live een keertje mee te pakken.

Na een korte ombouw en sferische regenklanken, komt Swallow The Sun ten tonele. Ze openen op het podium zoals ze ook hun laatste plaat ‘New Moon’ (zie recensie elders op metal-experience.com) zijn begonnen, met “These Woods Breathe Evil” en “Falling World”. Wat opviel was dat de black metal vocalen die in het eerste nummer de boventoon voeren, in het live-optreden niet zozeer een meerwaarde zijn (anders dan op de plaat). Het is echter wel een voorbeeld van de veelzijdigheid van de zanger, hoewel hij goed geluisterd lijkt te hebben naar bijvoorbeeld My Dying Bride. Overigens zijn alle typen zang wel prima te onderscheiden: het geluid in de zaal is prima en ook de lichtshow van Swallow The Sun is verzorgd. “These Hours of Despair” knalt er hard in, gevolgd door onder andere “Sleepless Swans”, “New Moon” en “Servant of Sorrow”. De band klinkt ook live strak en heeft duidelijk fans in de zaal.
 
Headliner van de avond Katatonia start iets te laat volgens het schema van P60 maar beukt er direct lekker in. Deze show is dan misschien niet uitverkocht zoals de avond daarvoor in Doornroosje, het zal niet veel gescheeld hebben. De zaal staat nog voller dan eerder op de avond en men krijgt waar voor hun geld. Een derde van de set wordt besteed aan de meest recente plaat ‘Night is the New Day’, rond welke de band nu hun “New Night Over Europe”-tour heeft opgezet. Met vier nummers van zowel ‘The Great Cold Distance’ (2006) als ‘Viva Emptiness’ (2003) zijn deze platen ook goed vertegenwoordigd. Er worden daarnaast enkele uitstapjes gemaakt naar ‘Last Fair Deal Gone Down’ (2001), ‘Tonight’s Decision’ (1999) en zelfs ‘Discouraged Ones’ (1998).  De band klinkt het beste van de drie (met uitzondering van een wanstaltige solo van tourgitarist ‘Sodomizer’), maar heeft wel een mindere lichtshow dan Swallow The Sun. Er is niet heel veel communicatie met het publiek. Jonas Renkse zingt bijvoorbeeld voornamelijk met haar voor z’n ogen en is net zoals de muziek behoorlijk introvert, maar als het publiek aangesproken wordt is het wel “most excellent” en stelt de band zich dankbaar op. Met een zeer afwisselende/overkoepelende setlist en een sterk optreden onderstreept Katatonia nog eens dat deze band tot de top van het genre behoort (JvS).

Setlist Katatonia :

01. Forsaker (Night is the New Day, 2009)
02. Liberation (Night is the New Day, 2009)
03. My Twin (The Great Cold Distance, 2006)
04. Onward Into Battle (Night is the New Day, 2009)
05. Complicity (Viva Emptiness, 2003)
06. The Longest Year (Night is the New Day, 2009)
07. Omerta (Viva Emptiness, 2003)
08. Teargas (Last Fair Deal Gone Down, 2001)
09. Saw You Drown (Discouraged Ones, 1998)
10. Idle Blood (Night is the New Day, 2009)
11. Ghost Of The Sun (Viva Emptiness, 2003)
12. Evidence (Viva Emptiness, 2003)
13. Rusted (The Great Cold Distance, 2006)
14. Day & Then The Shade (Night is the New Day, 2009)
15. In the White (The Great Cold Distance, 2006)
= = = = = = = = =