Onlangs bracht Joe Satriani zijn album Black Swans And Wormhole Wizards uit. In het kader van dat album is er een tournee op poten gezet waarbij Nederland ook niet vergeten wordt. Afgelopen vrijdag in de Heineken Music Hall en vanavond in 013 te Tilburg.

Aan Ned Evett and Triple Double de eer om deze avond te openen. Zij spelen hun groovy blues/rock voor een zeer goed gevulde 013. Een hoofdrol is weggelegd voor Ned en zijn fretloze deels glazen gitaar. Invloeden van Hendrix, Vaughan en Cream domineren de muziek. Er worden onder andere “Sons And Daughters” en “Elizabeth” gespeeld. Het publiek is volgens mij meer onder de indruk van de fretloze gitaar dan van de band die op hun eigen eilandje vertoeft. Vooral voorman Ned staat er vooral voor zichzelf. De reactie is lauwtjes en eerder plichtmatig omdat het niet iets is wat iedereen kan maar ook niet echt raakt. Ondanks de korte speeltijd wordt er voor “When You Love Someone” nog een drumsolo opgevoerd en hoewel, indrukwekkend is dat het nou net niet waar je op zit te wachten bij een voorprogramma.

Na een kwartiertje doven de zaallichten. Op een blauw verlicht podium, gesierd door een oranje gitaar staat daar onze gastheer van vanavond: Joe Satriani. Het eerste blokje van drie is ingeruimd voor de oudjes “Ice 9” , “Hordes Of Locusts” en “Flying In A Blue Dream”. Ondanks dat er nog wat gesleuteld wordt aan de balans tussen de instrumenten, genieten de aanwezigen van al het instrumentale moois. Aan “Light Years Away” de eer om de eerste song te zijn die gespeeld wordt van het nieuwe album. Dit zal niet de enige nieuwe zijn. Er worden er maar liefst zeven gespeeld! Ondersteund door een videoscherm waarop de bijbehorende videoclip wordt getoond, krijgen we een nette versie van deze song te horen. Het getoonde gitaarspel in de clip en het spel op het podium lopen synchroon. De nieuwe songs passen prima in de set en hebben verschillende functies. Het country/bluesy “Littleworth Lane” dient als rustpuntje. “Wind In The Trees” is dan weer een mystieke song waarbij toetsenist Mike Keneally alle vrijheid krijgt om zijn toetsenkunsten te tonen. Gadegeslagen vanaf de zijkant door een zichtbaar genietende Joe Satriani, laat deze man een meesterlijk stukje improvisatie horen.

Natuurlijk is het de avond van Joe Satriani maar hij begrijpt dat hij dit alleen kan doen met een formidabele band als deze. Als eerste is daar vaste vertrouwde ritmegitarist Galen Hansen, die doet wat hij moet doen: de ritmepartijen spelen zonder daar van af te wijken. Andere graag geziene ‘vaste’ kracht is drummer Jeff Campitelli. Hij plaatst zijn stokken iedere keer weer zo trefzeker mogelijk of dat nu een relaxte ballade is of een heftig stuk. Wat de man doet, doet hij met overtuiging. De basgitaar wordt bespeeld door Allen ‘Harris’ Whitman. Qua spel voelt hij de muziek goed aan. Qua presentatie valt hij iets uit de toon. Hij vuurt graag het publiek aan en headbangt er graag op los. Dit levert leuke contrasten op ten opzichte van de andere bandleden die een minder drukke podiumpresentatie hebben. Tussen Mike Keneally en Joe Satriani is een succesvol muzikaal huwelijk gesloten. Keneally (vroeger veelvuldig te zien als rechterhand van Steve Vai) dubbelt en speelt ‘vraag- en antwoord’ spelletjes met Joe. Met de nadruk op samenspel in plaats van elkaar muzikaal de loef af te steken. Mooie voorbeelden zijn “The Mystical Potato Head Groove Thing” en “Memories”. Mike zou in de mix wel iets zachter mogen daar zijn toetsen over het geheel genomen een behoorlijk prominente plek innemen in de mix.

In het Spaanse “Andalusia” zien we Joe voor het eerst met een semi-akoestische gitaar aan het werk. In het tweede elektrische deel verliest Joe zich helemaal en zweeft weg naar andere oorden. Het zingen wordt vanavond niet alleen door middel van de gitaar gedaan want met “Big Bad Moon” (op cd niet ieders favoriet) waagt Joe zich ook aan echt ‘zingen’. Live doet ook deze song uitstekend werk. En wie dacht dat een harmonica alleen maar is om op te blazen, heeft dat mis. Je kunt er ook slide gitaar mee spelen! Bij de toegift “Crowd Chant” springt en zingt het publiek er lustig op los. Het slotakkoord is natuurlijk voor “Summer Song”. En ook al zal hij deze song inmiddels al tig keer gespeeld hebben, je ziet dat hij er nog steeds lol in heeft. Na twee uur en vijftien minuten komt er een einde aan deze avond die voorbij is gevlogen. Om mij heen kijkend, zie ik allemaal blije, tevreden gezichten en kunnen we stellen dat de missie meer dan geslaagd is.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!