Afgelopen vrijdag 29 februari, een dag die niet zo vaak voorkomt stond het Finse H.I.M. in de het Tilburgse 013 geprogrammeerd. Aangezien de band ongekend populair is bij een jong publiek was het de hele dag al behoorlijk druk voor de deuren van 013 en stond er tegen het einde van de morgen al een behoorlijke rij voor de ingang die alleen maar verder zou groeien. De band was de avond voorafgaande deze show ook al te zien in Paradiso te Amsterdam en uit het feit dat beide shows in een mum van tijd waren uitverkocht waren blijkt maar weer eens hoe populair de band momenteel is.

Echter voordat de Finnen hun kunsten mochten vertonen was het eerst de beurt aan het Britse Paradise Lost. De band bracht afgelopen jaar het uitstekende album ‘In Requiem’ uit via Century Media records en dat was daarmee inmiddels het elfde studio album van de band. De band kende hoogtijdagen met het uitbrengen van de albums ‘Shades Of God’ (1992), ‘Icon’ (1993) en ‘Draconian Times’ (1995) echter met het uitbrengen van het album ‘Host’ in 1999 was de band het spoor volledig bijster en haakte een groot aantal fans van de eens zo grote band af. Met het uitbrengen van het zelfgetitelde album in 2005 had Paradise Lost zich hervonden en kon de band rekenen op positieve kritieken van zowel de pers als ook de fans. Reden temeer om de band eens live te aanschouwen, als de Britten rond de klok van half acht het podium betreden is de zaal al behoorlijk gevuld, natuurlijk voornamelijk met fans van HIM maar desondanks wordt de band met een luid gejuich onthaald als er wordt afgetrapt met de songs “The Enemy” en “Ash and Debris”, twee songs afkomstig van het ‘In Requiem’ album. De set wordt vervolgens voortgezet met drie songs van het uit 2002 stammende ‘Symbol Of Life’ album in de vorm van “Mystify”, “No Celebration” en “Erased”. Het publiek lijkt het allemaal prachtig te vinden maar als op een geven moment frontman Nick Holmes het publiek vraagt wie de band eigenlijk echt kent blijft het behoorlijk stil in de zaal. Wat verder opvalt, is dat de band nogal statisch staat te spelen, van enige interactie met het publiek is weinig sprake, maar de band weet ook dat de inmiddels afgeladen zaal op het hoofd-programma staat te wachten. Verder worden we nog vermaakt met de songs “Requiem” en “Unreachable”, waarop de band de eerste klassieker “One Second” ten gehore brengt. Bij het horen van deze song krijg ik toch wel weer een gevoel van, ja Paradise Lost heeft in het verleden best hele goede songs geschreven, maar live worden deze de laatste jaren maar mondjesmaat live gespeeld. Tegen het einde van de set krijgen we dan nog het nummer “So Much Is Lost” voorgeschoteld. Het optreden van de Britten wordt vervolgens beëindigd met de klassieker “The Last Time”, afkomstig van ‘Draconian Times’ en “Say Just Words” van het uit 1997 stammende ‘One Second’ album. Paradise Lost zette vandaag een redelijk show neer, het geluid was zeker niet slecht, het ontbreekt de band echter aan enige spontaniteit op het podium. De band beweegt nauwelijks en gitarist Greg Mackintosh staat gedurende de hele show zowat in het donker te spelen. Wat verder opviel dat van de eerste vier albums geen enkel nummer werd gespeeld, verder was het overigens een prima show. Met deze vrijwel compleet uitverkochte Europese tour heeft Paradise Lost zich opnieuw in de kijker gespeeld en voor degenen die geen kaartje voor Paradiso of 013 kon bemachtigen krijgt een herkansing op 14 maart als de band als headliner te zien is in het Utrechtse Tivoli.

Rond de klok van kwart over negen doven de zaallichten en wordt het gegil van enkele honderden H.I.M. fans bijna ondragelijk. Als dan de heer Valo ten tonele verschijnt gaat meteen de hele zaal uit zijn dak zonder dat er nog een noot gepeeld is. De band opent vervolgens de show met “Passion's Killing Floor”, meteen gevold door de Criss Isaak cover “Wicked Game” en “Buried Alive By Love” waarna de sfeer er meteen goed inzit. De voorste rijen van het publiek zingen de teksten dan ook noot voor noot mee, zo krijgen we aan het begin van de set onder meer de songs “Wings Of A Butterfly”, “Vampire Heart”, “Poison Girl” en “Your Sweet 666” te horen. Het zijn echter de klassiekers zoals “Join Me in Death” en “Right Here In My Arms” afkomstig van het album ‘Razorblade Romance’ waarmee de band echte bekendheid heeft verworven en die dan ook door de hele zaal meegezongen worden. Natuurlijk is er ook veel aandacht voor het meest recente, en wat hardere album ‘Venus Doom’ waarvan we onder andere de songs “Sleepwalking Past Hope”, “Bleed Well” en “Dead Lovers' Lane” voorbij horen komen. Wat verder opvalt, is dat zanger Ville Valo zeer goed bij stem is ondanks dat de frontman constant met een sigaret in zijn mond op het podium staat. Ook de rest van de band kan ik niets verwijten, maar het is toch wel bassist Migé Amour die na Ville de meeste aandacht trekt met zijn imposante manier van spelen. Verder heeft de band ook de lachers op zijn hand als er vanuit het publiek een dildo op het podium beland, Ville er wat mee grapt, de gitaar van gitarist Lily ermee betast en het ding vervolgens weer het publiek in gooit. Tegen het einde van de set worden we dan vermaakt met de songs “It's All Tears (Drown In This Love)” en “Funeral Of Hearts” waarna de band even van het podium verdwijnt. Na een korte pauze van enkele minuten betreed de band opnieuw het podium en krijgen we nog de klassiekers “Under The Rose” en “Razorblade Kiss” voorgeschoteld. Op de setlist stond echter nog het nummer “The Sacrament” maar omdat Ville bij aanvang van “Razorblade Kiss” de song aankondigde als laatste nummer van de avond dacht gitarist Linde, dan gooi ik na deze song mijn gitaar maar tegen de grond waardoor de song is komen te vervallen. De band wist hier vandaag zeer te overtuigen voor een uitverkocht huis, de band rockte aan alle kanten, de lichtshow was ook prima in orde en de fans van de band vonden het allemaal prachtig, klasse!!

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!