Enkele weken geleden was de Amerikaanse hardrockband Extreme in ons land te zien voor een eenmalige show in de Tilburgse rocktempel 013, in het voorprogramma was de band Voodoo Six te zien. Extreme werd vooral bekend met hun ballad “More Than Words”, waarmee ze in 1991 een nummer 1-hit scoorden in Nederland. De band werd opgericht in 1986 en stopte tien jaar later. Drijvende kracht achter de band was Nuno Bettencourt, zijn gitaarspel is vooral beïnvloed door Eddie van Halen en Brian May, maar ook door The Beatles. Naast de variatie in muziekstijlen valt bij Extreme ook de variatie in songteksten op, de doorbraak bij het grote publiek kwam met het tweede album ‘Pornograffitti’, dat naast de hit “More Than Words” vooral stevige rocknummers bevat. De sterke invloeden uit de funk geven de band een zeer eigen geluid en hebben hen een unieke status in het hardrock landschap opgeleverd. Hun derde album, ‘III Sides to Every Story’, was zeer ambitieus, de verschuiving op het vierde album ‘Waiting for the Punchline’ naar de meer grunge georiënteerde rock luide het einde van de band in die dan ook uiteindelijk in 1996 uit elkaar viel. Echter in 2005 kwamen de mannen van Extreme weer bij elkaar en eind 2008 was de band terug met een volledig nieuw album getiteld ‘Saudades de Rock’.

Voodoo Six is een hardrockband die ik nog niet eerder op een podium heb gezien. Maar wat ik vanavond van de band zag was best overtuigend. De sound was echter wat minder zoals wel vaker bij het voorprogramma het geval is maar ondanks de hier en daar wazige mix is een portie lekkere hardrock ons deel. De band weet dat ze vooral moet proberen om zieltjes te winnen. Voodoo Six staat immers een album te promoten dat in oktober pas in Europa is uitgebracht en zoals meestal het geval is, vreet de boer toch minder snel iets wat ie niet kent. Het voorgeschotelde is bij tijd en wijle best aardig. Het publiek komt hier echter niet voor en dat beseft de band zelf ook. De interactie tussen band en publiek is dan ook lauw en er wordt weinig tegen het publiek gezegd. Doel lijkt vooral de set zo goed mogelijk muzikaal neer te zetten. Het publiek waardeert deze houding en beantwoord elk nummer met een beleefd applaus.

Een klein half uurtje nadat Voodoo Six van het podium is verdwenen, klinkt er een soort van Efteling muziek uit de boxen en is het tijd voor Extreme. Voor een beperkt gevulde zaal wordt geopend met het nummer “Comfortably Dumb” van het laatste album ‘Saudades De Rock’. Het publiek klapt beleefd maar aan het gejuich en applaus dat vooraf gaat aan het tweede nummer “Decadence Dance” is te merken dat het publiek hiervoor komt. Begrijp me niet verkeerd: het nieuwe album mag er best zijn en live knallen deze songs maar het overwegend ‘oudere’ publiek komt hier om nog nostalgische momenten te herbeleven en dat krijgen ze. Gary en Nuno, Pat Badger en Kevin Figueiredo zijn de gastheren van vanavond. Er wordt een bijna twee uur durende set geserveerd die afwisselend en van hoog niveau is. Zanger Gary Cherone voelt zich als een vis in het water en rent en springt op boxen alsof het podium een atletiekbaan is. Het gitaarspel van Nuno Bettencourt is net zo flitsend en strak als vroeger en menig solo wordt door deze man uit de vingers getoverd met een snelheid en oog voor melodie waar menig gitarist bij verbleekt. De oude songs zijn voornamelijk afkomstig van de albums ‘Extreme’, ‘Pornograffitti’ en ‘Three Sides To Every Story’. Onder andere “Cupid’s Dead”, “It’s A Monster”, “Play With Me”, en “Am  I Ever Gonna Change” passeren de revue. Opvallend is dat de nieuwe songs zich goed staande houden en een nummer als “Star” zelfs een hoogtepunt van de avond genoemd kan worden.

Live klinkt het allemaal net iets lekkerder en minder gelikt dan op de studio albums. De koortjes worden spat zuiver gebracht en de band laat zien dat ze nog lang niet afgeschreven zijn. Gitarist Nuno Bettencourt heeft zo zegt hij zijn twijfels of iedereen die zegt het nieuwe album te hebben, dit ook daadwerkelijk heeft. “Ik geloof er niks van want we begonnen met een nieuwe song en ik zag bijna geen herkenning dus je weet wat je moet doen”. “More Than Words” wordt mede door Nuno ingeleid met de woorden “Dit is zo voorspelbaar. Jullie weten vast niet wat we nu gaan spelen”. Ondanks dat uit bepaalde opmerkingen van zijn kant wat lichte irritatie doorklinkt, is daar niets van te merken wanneer hij speelt. De hitsingle wordt luidkeels meegezongen door het publiek en zorgt voor een kippenvelmoment. Verder staat het publiek vooral te genieten en aandachtig te luisteren, veel beweging is er dan ook niet te zien. Zanger Gary Cherone beweegt echter voor iedere aanwezige. Wat een energie bezit die man!  Aan de gezichten in de zaal is af te lezen dat men geniet van het kunststukje dat ons wordt gebracht. Het ingetogen Coldplay-achtige “Ghost” laat een Nuno achter de piano plaatsnemen en op dit instrument blijkt hij ook goed uit de voeten te kunnen. Het  country/bluesy “Take Us Alive” (met Elvis stukje) en een Cherone die bovenop de basversterkers springt en rodeo rijdt, zorgt voor de nodige hilariteit. Zo kent deze show zowel het kippevel als de lach en de traan. Elke song wordt vol overtuiging gebracht en na “Get The Funk Out” is het tijd voor de toegift. “Hole Hearted” sluit de avond af. Een zichtbaar genietende Cherone met zichtbaar kippevel op zijn armen vraagt het publiek om nog één keer mee te zingen en dan is het helaas afgelopen.

Jammer voor de band dat er niet zo veel mensen op zijn komen draven als ten tijde van hun gloriedagen. Iedereen die twijfelde (als ze er al vanaf wisten dat deze band in 013 stond) kan zich/haarzelf voor zijn/haar kop slaan want je hebt een top optreden gemist. Hopelijk besluit de band om nog even door te gaan en zijn ze komende zomer opnieuw live te aanschouwen, iedereen die deze uitstekende show heeft gemist moet dan zeker eens gaan kijken!

www.voodoosix.com