Op vrijdag 26 januari stond er een gezellig avondje op de agenda, het optreden van de Dropkick Murphys in 013. Het was alweer een aantal jaar geleden dat de band in ons land te zien was en dat was daarom te merken ook, al enkele weken waren beide Nederlandse shows die de band zou doen al volledig uitverkocht. De band uit Boston nam vervolgens twee bands mee op sleeptouw om het publiek tijdnes deze tour vast wat op te warmen, te weten Big D & the Kids Table tevens afkomstig uit Boston en Het mij totaal onbekende Noord -Ierse Runnin’ Riot.

Daar wij vanavond met het openbaar vervoer moesten rijzen en doordat de aanvangstijden van vanavond ook nog eens vervroegd waren wisten we van te voren al dat het moeilijk zou worden om de eerste band Runnin’ Riot volledig te aanschouwen. Als we dan rond de klok van acht uur 013 binnenstappen is de band al een kwartier hard aan het werk. Nog snel even een paar foto’s geschoten en voor dat we het weten is de band alweer klaar met hun vrij korte set van nog geen half uur. Dus tijd om even wat muntjes in te slaan en een plekje vooraan bij de bar te zoeken.

Rond de klok van half 9 staat het ensemble uit Boston Big D & the Kids Table alweer klaar om het publiek vast wat op te warmen. De band bracht in 2000 het debuutalbum ‘Good Luck’ uit en bestaat sindsdien uit een zevenkoppig team: Dave McWane (zang), Sean P.Rogan (gitaar), Steve Foote (bas), Paul E.Cuttler (trombone), Dan Stoppelman (trompet), Chris Bush (tenor sax) en Jon Reilly (drums). Op 20 maart aanstaande zal het nieuwe album ‘Strictly Rude‘ uitkomen dat vandaag natuurlijk alvast gepromoot wordt. Zo krijgen we onder andere de song “Steady Riot”, “Noise Complaint” en “Little Bitch”te horen van dit album. De door ska en reggae beïnvloede muziek van de band lijkt het publiek echter niet veel te doen, het zijn toch de Dropkick Murphys waar men op zit te wachten. De band wordt dan ook meerdere malen met een volle laag bier bekogeld en zo worstelt de band zich door de rest van set met songs zoals “Schining On”, “Deadpan Face”en het titelnummer van het aanstaande album “Strictly Rude”. Als de band dan na drie kwartier het podium verlaat begint het vooraan in de zaal aardig vol te lopen en het duurt dan ook nog geen 5 minuten of het publiek begint uit volle borst om de Murphys te roepen.

Na een korte ombouwpauze van een half uur, die we gebruiken om onze dorst te lessen en wat bij te praten met bekenden is het tijd geworden voor de Dropkick Murphys om de volledig uitverkochte 013 p zijn kop te zetten. De Dropkick Murphys uit Boston, Massachussets bewijzen dat je snoeihard en scherp kunt spelen met finesse en subtiliteit, en dat de muziek dan toch aanstekelijk en opwindend kan blijven. Het publiek gaat dan ook meteen vanaf de eerste noten van opener 'For Boston' massaal uit zijn dak, vervolgens worden we getrakteerd op een set vol met klassiekers, zo krijgen we onder meer de songs “The Legend Of Finn MacCumhali”, “Heroes From The Past”, “Road Of The Rightoues” en “The Wild Rover” te horen. Binnen de korte keren vliegen dan ook de stagedivers over de hekken en is het feest compleet, de security draait overuren om het publiek op te vangen, maar in tegenstelling tot de meeste Nederlandse festivals mag er hier wel gestagedived worden. Met de aanstekelijke mix van folk en punk, de messcherpe samenzang afgewisseld met schreeuwerige zangpartijen weet de band het publiek in een opperbeste stemming te brengen. Ook het gitaarspel is op alle fronten fantastisch en is er vanavond een strakke maar toch inventieve drummer aan het werk die er voor zorgt dat je niet stil kunt blijven staan.

Nummers als “Barroom Hero”, “Finnegan’s Wake”, “Forever”, “The Spirit’s Alive”, 'Boys On The Docks” en “Curse Of A Fallen Soul” wisselde elkaar af. Het geluid was zoals wel vaker in 013 dik in orde op de eerste paar nummers in de set na dan, het publiek vond het allemaal prachtig en voor in de zaal was het dan ook kolkende massa van dansende, slammende en moshende mensen. Tegen het einde van de set werden we dan nog verrast met de songs “Rocky Road To Dublin”, ”Workers Song”, “Captain's Kelly’s Kitchen” en werden alle dames uit de zaal tijdens het nummer “Spicy McHaggis Jig” het podium opgevraagd waardoor het een gezellige boel was op het podium. Voor de heren werd ook tijd ingeruimd, deze werden tijdens het nummer “Skinhead On The MBTA” uitgenodigd en dat was niet tegen dovemans oren gezegd. Tijdens de uitsmijter van de avond, de Gang Green cover “Alcohol” werd iedereen uitgenodigd op het podium en zo kwam er een einde aan deze zeer geslaagde show. Verder moet ik toegeven dat de band ook nog eens een uitstekende merchandische afdeling heeft, de keuze is enorm en de prijzen zijn ook nog eens zeer redelijk, want waar zie je dat nog 15 Euro voor een tourshirt, klasse!

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!