36 Crazyfists, Unearth, Atreyu – Atak, Enschede – 28/06/2010 28 juni was de laatste avond uit de tour van 36 Crazyfists, Unearth en Atreyu. Deze brachten ze door in wederom een half gevulde Atak in Enschede. Het lijkt erop dat Atak nog wel moeite heeft om de zaal met een capiciteit van 850 man te vullen. Maar goed buiten dat om was ik erg benieuwd naar de bands. Unearth ken ik wel een beetje maar 36 Crazyfists en Atreyu kende ik al van naam. De band die avond mag openen is 36 Crazyfists. De band komt op tegen een uur of 8 op en gaat er direct stevig tegen aan. Het eerste wat direct opvalt is dat de bassist geen geluid heeft. De crew haast zich en zet er een nieuwe versterker neer, halverwege het eerste nummer heeft de bassist dan toch geluid. De band gaat in een rap tempo door de set heen, maar neemt ook de tijd om wat contact te zoeken met het publiek. Eén van de onderwerpen is natuurlijk de voetbalwedstrijd die Nederland deze avond had gewonnen. Het publiek had zoiets van leuk, maar kom op en doorspelen. Natuurlijk kreeg het publiek ook al een voorproefje van het nieuwe album, waarvan maar liefst twee nummers van gespeeld werd. Wat moet opviel in vergelijking met het concert van de 20ste in de Atak met onder andere As I Lay Dying, is dat de lichtshow nu vele malen beter was. Dit kwam dan waarschijnlijk ook omdat de lichttechnicus van de band zelf achter de knoppen zat. Ook het geluid werd gedaan door hun eigen crew. Wat me verder opviel is dat de band als opener erg lang heeft gespeeld. Namelijk bijna ruim een uur en dat is voor een opener toch erg lang. Als tweede band van de avond was Unearth aan de beurt, die na een aardig snelle ombouw pauze hun kunsten mochten vertonen. De band heeft de reputatie om op het podium zich toch aardig gek te gedragen en de band had er duidelijk zin in en ging ook tot het uiterste. Het geluid en licht was wederom weer uitzonderlijk goed. Ook de zanger van deze band zocht contact met het publiek en het ging wederom over het voetbal. Bij een aantal nummers ontstond ook een aardige moshpit waarbij de lichamen in het rond vlogen. Dat de band toch gekke capriolen uithaalt op het podium bleek toen één van de gitaristen op de box klom op de rand van het podium. Er af komen bleek toch wat lastiger dan erop maar uiteindelijk ging het allemaal goed. Het viel me op dat de band korter speelde dan 36 Crazyfists. Waar dit aan lag, ik heb geen idee. Voor het laatste nummer bedankte de band de crew nog even aangezien dit het laatste optreden was uit deze Europese tour. En nu was het de beurt aan de headliner van de avond Atreyu. Het eerste wat me opviel was de immense drumkit. Deze had niet één, niet twee, maar, maar liefst drie bass drums. Dit lijkt me een beetje overdreven want tijdens het spelen merk je er weinig van. Maar goed de band kwam erg enthousiast het podium op. Dit had ook zijn uitwerking op het publiek die meteen een aardige pit bouwden. Als snel merkte ik dat de band er van geniet om gekke dingen te doen op het podium. Dingen zoals tussen het publiek gaan staan zoals de bass speler ook deed. Maar ook met z’n drieën naast elkaar gaan staan en de zelfde bewegingen maken met de instrumenten. Eén van de leuke dingen was het idee van de drummer om met een circlepit te beginnen voordat de band ook maar een toon speelt. Zoals hij het noemde een silent-circlepit. Het publiek gaf hier graag gehoor aan ging dus als een gek rondrennen. Toen de band dan ook weer begon te spelen ontplofte de vloer opnieuw in een grote moshpit. Vanwege het succes van oranje op het WK waren er een aantal mensen die een grote oranje/rode cowboy hoed bij zich hadden. De zanger pakte één van de hoeden en plaatste deze bij de gitarist op het hoofd. Deze heeft toch zo ongeveer de gehele avond er mee op gespeeld. De andere hoed ging kort daarop naar de drummer die dit helemaal geweldig vond en vroeg of er niet toevallig vijf van die hoeden waren, voor ieder bandlid eentje. Bij gebrek aan kennis van deze band en het gebrek aan een geschreven setlist ben ik er niet echt wijs uit geworden welke nummers de band nu speelde. In ieder geval één van de nummers die ik wel kon onderscheiden was een cover van het nummer “You Give Love A Bad Name” van Bon Jovi. Dit nummer werd dan ook luidkeels door het publiek meegezongen. Aan het eind van het concert wou de drummer liever meefeesten in de pit dan drummen. Dus werd er maar grappend gevraagd of er iemand was die in zijn plaats kon drummen. Helaas werd dit verzoek niet beantwoord en moest de drummer toch maar blijven zitten. De lichtshow en het geluid was ook wederom bij deze band erg goed. Ook dit kwam weer omdat iemand van hun eigen crew achter de knoppen zat. Ik vind het persoonlijk erg jammer dat dit soort bands een zaal als Atak niet uitverkocht krijgen. Dit zijn toch bands die op een hoog niveau meedraaien in de metalwereld. Maar ondanks dat wisten de bands het publiek deze avond prima te vermaken. (Bernard Bruins)