Op 20 juni was het eindelijk zover. De exclusieve show van As I Lay Dying in Atak Enschede. De band heeft inmiddels al een aantal grote shows gehad met onder andere een optreden op Rock Am Ring. Dit keer mag de band het dus proberen in Atak Enschede. De eerste opmerking die ik wil is dat de band en supports echt voor een handjevol mensen speelt deze avond. Een kleine 400 man is al een hoge schatting. Dit terwijl in Atak zo’n 800 mensen passen. De gehele avond was daarom ook het balkon gesloten. Persoonlijk vond ik de opkomst tegenvallen voor toch zo’n grote band uit het metalcore genre.

De eerste band van de avond is Arma Gathas. Deze band heeft een Nederlandse frontman en wordt aangevuld met Duitse en Zwitserse leden. De band ging vol plezier en enthousiasme van start en probeerde het publiek mee te krijgen. Helaas lukte dit niet echt en bleef het publiek een beetje tam staan kijken. De geluidskwaliteit was goed te noemen en de show was redelijk goed. Beetje jammer dat er niet zoveel boeiends van de lichtshow werd gemaakt. De band heeft een goed half uur gespeeld en hebben zich toch helemaal gegeven. Ik heb het idee dat deze band met de juiste shows nog aardig kan doorbreken in de metal wereld. Ik zou ze nog wel eens vaker willen zien.

De volgende band na een ombouwpauze was Job For A Cowboy. De zaal was inmiddels iets voller gelopen en was erg benieuwd naar deze band. Ik ken de band niet zo heel erg goed dus vroeg me af of ze mij konden boeien. Voordat de band begon te spelen zaten ze eerst een flinke tijd op hun instrumenten te knoeien. Iets wat ik een beetje onnodig vond. Soundchecken doe je even maar niet bijna 10 minuten lang. Toen de band begon te spelen moest ik even wennen aan de stijl. Het is een vrij extreme stijl naar mijn idee. De zang was een brij van klanken en kon er niet echt wijs uit worden. Het geluid was verder wel redelijk te noemen maar soms was ik een beetje het stereo effect kwijt van beide gitaren. Of het nou lag aan mijn plek voor het podium of aan het geluid zelf weet ik niet. Tussen de nummers door bleef het ook erg stil op het podium en was ieder bandlid bezig met zijn eigen ding. De zanger was dan voornamelijk bezig met een slok te nemen uit zijn whiskyfles. Bij het nummer “Knee Deep” werd Atak eindelijk wakker en er ontstond uit het niets een redelijk grote moshpitt. Dit is ook het enige uit de set waarvan ik de titel kon verstaan. Verder was het een redelijk goeie show waarvan ook weer de lichtshow een beetje te wensen overliet. De band werd gedurende een nummer vooral of in het rood of in het blauw gezet.

En dan was het eindelijk tijd voor de hoofdact van de avond, As I Lay Dying. Deze metalcore band staat op het niveau van Killswitch Engage en All That Remains. Normaal speelt de band in thuisland Amerika op grote podia voor gemiddeld zo’n 1000 mensen. Dit keer moesten ze het doen met een half gevuld Atak. Ondanks dat had de band er zeker zin in kwam ook erg energiek op om meteen met het nummer “94 Hours” van het album ’Frail Words Collapse’. Het publiek had er zeker in en ging ook helemaal uit hun dak. Het idee van een kleine zaal met weinig publiek werkt ook als je dicht bij het podium kunt komen. Gelukkig is dit bij Atak ook mogelijk en was er echt contact te krijgen met de bandleden. De band vervolgde de set met “An Ocean Between Us” van het gelijknamige album. In dit nummer is een groot stuk zang voor de bassist Josh Gilbert weggelegd. Op het album klinkt het erg goed en moet zeggen live kan deze man ook goed zingen. Het volgende nummer is “Through Struggle”. Waarna de zanger Tim Lambesis even de tijd nam het publiek te bedanken. Het nummer dat hierop volgde was er 1 van het nieuwe album van de band: ‘The Powerless Rise’. Het gaat om de eerste track op het album “Beyond Our Suffering”. De volgende 2 nummers zijn afkomstig van het album ‘An Ocean Between Us’ en zijn de nummers “The Sound Of Truth” & “Within Destruction”. De band had er steeds meer zin in vroeg het publiek om circle pitts en gewone pitts te vormen. Het publiek reageerde hierop natuurlijk enthousiast. Ook al is crowdsurfen in Nederland niet meer toegestaan, de lichamen vlogen tijdens deze avond veelvuldig door de lucht. Net voor, of na het nummer “Vacancy” laat Jordan Mancino even horen waarom hij toch 1 van de beste metalcore drummers is in dit genre. De set wordt vervolgd met de nummers “Condemned” en “Meaning In Tragedy”. Tim melde vlak voor het volgende nummer nog dat ze niet meer veel nummers konden spelen vanwege het tijdschema. Gelukkig trok de band zich hier niet zo heel veel van aan en gingen ze lekker door met het nummer “I Never Wanted”. Dit nummer werd dan ook door velen meegezongen en de band pikte dit duidelijk op. Na dit nummer verdween de band erg kort naar achteren om vervolgens met een encore van 3 nummers te komen. De nummers die ze nog gespeeld hebben zijn “Confined”, “Seperation” en “Forever”.

Het was helaas jammer dat er zo weinig mensen zijn komen kijken naar deze bands. De bands die vandaag op de bill stonden verdienden het toch echt om de zaal uit te verkopen. Wellicht zijn ze niet zo populair in Nederland als gedacht. Wie zal het weten. Ondanks de tegenvallende opkomst heb ik me prima vermaakt bij dit optreden en zal ze zeker vaker proberen te bezoeken als ze live in de buurt spelen. (Bernard Bruins)