Photos by : © '09 E. Straver
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Arch Enemy, Destrucion, Abigail Williams, Triosphere – Melkweg, Amsterdam – 11/12/2009

Een kleine twee weken voor Kerst, net als in eind 2008 toerde Arch Enemy voor een select aantal shows door Nederland en Duitsland om 2009 in stijl af te sluiten. Dit keer was de Brabantse Nieuwe Pul echter ingeruild voor de veel grote zaal van de Amsterdamse Melkweg. Het was voor mij dan ook de vraag of de band deze zaal wel zou kunnen vullen want Arch Enemy was dit jaar al een aantal keren te zien op diversen festivals in Nederland, Duitsland en België. De voorprogramma’s waren echter van een dusdanig formaat dat de band over tegenvallende bezoekersaantallen zich geen zorgen hoefden te maken want met namen als Destrucion, Abigail Williams en Triosphere zou het uiteindelijk allemaal nog goed komen. Het enige minpuntje voor mij was dat het reeds eerder aangekondigde Warbringer niet van de partij zou zijn deze tour. Verder was er de middag voor de show in platen en cd zaak Fame nog een handtekeningen sessie met Arch Enemy waarbij volgens horen zeggen zo’n twee a drie honderd fans aanwezig waren.    

 

Als we rond de klok van half zeven de zaal binnengaan staat de eerste band net klaar op het podium. Het is aan het Noorse Triosphere onder aanvoering van zangeres en tevens bassiste Ida Haukland om de avond te openen. Het is echter door het vroege aanvangstijdstip niet zo verwonderlijk dat de zaal nog maar voor zo’n vijfentwintig procent gevuld is.  Triosphere weet echter een degelijk set neer te zetten die voornamelijk bestaat uit werk van het in 2007 verschenen ‘Onwards’. De set wordt verder aangevuld met een groot aantal nieuwe songs van het aanstaande album dat ergens volgend jaar moet verschijnen zoals “21” en “Driven”als ik het goed heb verstaan.  Al met al wist Triosphere mij behoorlijk te overtuigen en dat was mede de verdienste van Zangeres en bassiste Ida Haukland die over een prima stem blijkt te beschikken waarmee ze zowel heerlijk rauw als ook krachtig voor de dag weet te komen. Na iets meer dan een half uur zit het er voor de Noren alweer op en kunnen we ons opmaken voor de volgende band van de avond.

 

 

Als vervolgens na een korte ombouw pauze Abigail Williams op het podium verschijnt is de grote zaal van de Melkweg inmiddels voor de helft gevuld.  Deze Amerikaanse symfonische black metal band komt wat vreemd over in vergelijking met hun Europese collega’s van bands als Emperor, Dimmu Borgir en Keep of Kalessin . De band staat immers met kort genipt haar,  zonder corpsepaint, spikes, omgekeerde kruizen en andere fratsen op het podium. Zanger / gitarist  Ken Sorceron krijst er behoorlijk op los, maar het is toch wel het drumwerk van Ken Bedene die op supersnelle blastbeatsnelheid het enen na het ander salvo op het publiek afvuurt. Abigail Williams weet een zeer strakke set neer te zetten maar omdat ik verder niet echt bekend ben met het werk van de band besluit ik halvege de set de zaal te verlaten.

 

 

Als vervolgens Abigail Williams het podium heeft verlaten is de zaal inmiddels goed gevuld met een gevarieerd publiek dat bestaat uit de wat oudere metalheads en een wat jonger meer mainstream metal publiek.  Dat is natuurlijk net zo verwonderlijk want de Duitse thrash veteranen van Destruction draaien inmiddels alweer meer dan dertig jaar mee.  Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat als Destruction hun set aftrapt met klassiekers als “Curse The Gods” en “The Butcher Strikes Back” de avond mij en velen met mij al niet meer stuk kan. De set wordt vervolgens voorgezet met het titelnummer van het meest recente album, te weten “D.E.V.O.L.U.T.I.O.N. gevold door opnieuw enkele klassiekers in de vorm van “Life Without Sense”, “Nailed To The Cross” en “Mad Butcher”. Halverwege de set vraagt zanger Schmier wie er de band in de jaren tachtig hier ook in Amsterdam gezien heeft, het blijft echter stil in de zaal maar ondergetekende zag de band rond die periode enkele malen in het Katwijkse  Scum waar de band en graag geziene gast was. Het publiek vind het echter allemaal prima en de zaal gaat dan ook behoorlijk uit zijn dak. De drie heren van Destruction weten dan ook een behoorlijke set neer te zetten die overloopt van enthousiasme. Echter na de klassiekers “Bestial Invasion”, “Thrash Till Death” en de ultieme uitsmijter “Total Desaster”zit het optreden van het Duitse trio er alweer op en is het publiek voldoende opgewarmd voor de headliner van de avond.

 

 

Als vervolgens na een korte ombouwpauze de zaallichten doven is de zaal geheel gevuld met enthousiaste metalheads en als hierop Arch Enemy op het podium verschijnt gaat er een luid gejuich van enthousiasme door de zaal. De band trapt snoeihard af met de songs “The Immortal”, “Revolution Begins” en “Ravenous” dat luidkeels door het publiek word mee geschreeuwd. Na de nummers “Blood on Your Hands” en “My Apocalypse” krijgen we het oudere “Demonic Science” voorgeschoteld, dat onlangs opnieuw is opgenomen samen met enkele klassiekers van de eerste drie albums van de band. Na het volgende “Dead Eyes See No Future” krijgen we een mooie drumsolo van Daniel Erlandsson voorgeschoteld. De show wordt hierna voortgezet met de nummers “I Will Live Again”, “Bury Me An Angel” en “Taking Back My Soul” waarna we zijn aanbeland bij het volgende solomoment in de vorm van “Intermezzo Liberte” waarbij de gebroeders Ammott hun grote klasse maar weer eens bewijzen. Echter voor mij hoeft al dit sologeweld niet zo, de band heeft immers uistekende nummers genoeg om een set van meer dan drie uur te vullen. Als de band vervolgens “Dead Bury Their Dead” inzet is de zaal inmiddels tot een kookpunt gekomen en wordt er behoorlijk gemoshed en gaat het publiek helemaal uit zijn dak. Echter omdat de band nog steeds geen nieuw materiaal heeft uitgebracht na het in 2007 verschenen ‘Rise of the Tyrant’ was de setlist opnieuw enigszins voorspelbaar en werd de reguliere set afgesloten met het uitstekende “We Will Rise” waarop de band voor enkele minuten het podium verlaat. De toegift bestaat vervolgens uit het instrumentale “Snow Bound” gevolgd door de kraker “Nemesis” die luidkeels wordt meegezongen door het publiek waarop het outro “Fields of Desolation” door de boxen knalt en de band het publiek uitbundig bedankt.

 

  

 

Arch Enemy was vandaag opnieuw in topvorm, vooral de spetterende solo’s van de heren Amott zijn een genot om naar te kijken en te luisteren, maar ook de ritme sectie van bassist Sharlee D’Angelo en drummer Daniel Erlandsson laat niets te wensen over. Verder bewees zangers Angela Gossow dat zij de perfecte frontrouw voor de band is en het publiek met gemak aankan. Verder was de show van vanavond prima in orde, de lichtshow was dit keer perfect en ook het geluid was prima in orde. Al met al een was deze avond voor mij zeer geslaagd zonder al te veel verassingen en nu maar afwachten wanneer Arch Enemy de studio induikt om een nieuw album in te blikken want dat word nu wel eens tijd. (Eugene Straver)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!