|
Een kleine twee weken
voor Kerst, net als in eind 2008 toerde Arch Enemy voor een
select aantal shows door Nederland en Duitsland om 2009 in stijl af te
sluiten. Dit keer was de Brabantse Nieuwe Pul echter ingeruild voor de
veel grote zaal van de Amsterdamse Melkweg. Het was voor mij dan ook de
vraag of de band deze zaal wel zou kunnen vullen want Arch Enemy was dit
jaar al een aantal keren te zien op diversen festivals in Nederland,
Duitsland en België. De voorprogramma’s waren echter van een dusdanig
formaat dat de band over tegenvallende bezoekersaantallen zich geen
zorgen hoefden te maken want met namen als Destrucion, Abigail
Williams en Triosphere zou het uiteindelijk allemaal nog goed
komen. Het enige minpuntje voor mij was dat het reeds eerder
aangekondigde Warbringer niet van de partij zou zijn deze tour. Verder
was er de middag voor de show in platen en cd zaak Fame nog een
handtekeningen sessie met Arch Enemy waarbij volgens horen zeggen zo’n
twee a drie honderd fans aanwezig waren.
Als we rond de klok van
half zeven de zaal binnengaan staat de eerste band net klaar op het
podium. Het is aan het Noorse Triosphere onder aanvoering van
zangeres en tevens bassiste Ida Haukland om de avond te openen. Het is
echter door het vroege aanvangstijdstip niet zo verwonderlijk dat de
zaal nog maar voor zo’n vijfentwintig procent gevuld is. Triosphere
weet echter een degelijk set neer te zetten die voornamelijk bestaat uit
werk van het in 2007 verschenen ‘Onwards’. De set wordt verder aangevuld
met een groot aantal nieuwe songs van het aanstaande album dat ergens
volgend jaar moet verschijnen zoals “21” en “Driven”als ik het goed heb
verstaan. Al met al wist Triosphere mij behoorlijk te overtuigen en dat
was mede de verdienste van Zangeres en bassiste Ida Haukland die over
een prima stem blijkt te beschikken waarmee ze zowel heerlijk rauw als
ook krachtig voor de dag weet te komen. Na iets meer dan een half uur
zit het er voor de Noren alweer op en kunnen we ons opmaken voor de
volgende band van de avond.

Als vervolgens na een
korte ombouw pauze Abigail Williams op het podium verschijnt is
de grote zaal van de Melkweg inmiddels voor de helft gevuld. Deze
Amerikaanse symfonische black metal band komt wat vreemd over in
vergelijking met hun Europese collega’s van bands als Emperor, Dimmu
Borgir en Keep of Kalessin . De band staat immers met kort genipt haar,
zonder corpsepaint, spikes, omgekeerde kruizen en andere fratsen op het
podium. Zanger / gitarist Ken Sorceron krijst er behoorlijk op los,
maar het is toch wel het drumwerk van Ken Bedene die op supersnelle
blastbeatsnelheid het enen na het ander salvo op het publiek afvuurt.
Abigail Williams weet een zeer strakke set neer te zetten maar omdat
ik verder niet echt bekend ben met het werk van de band besluit ik
halvege de set de zaal te verlaten.

Als vervolgens Abigail
Williams het podium heeft verlaten is de zaal inmiddels goed gevuld met
een gevarieerd publiek dat bestaat uit de wat oudere metalheads en een
wat jonger meer mainstream metal publiek. Dat is natuurlijk net zo
verwonderlijk want de Duitse thrash veteranen van Destruction
draaien inmiddels alweer meer dan dertig jaar mee. Het is dan ook niet
zo verwonderlijk dat als Destruction hun set aftrapt met klassiekers als
“Curse The Gods” en “The Butcher Strikes Back” de avond mij en velen met
mij al niet meer stuk kan. De set wordt vervolgens voorgezet met het
titelnummer van het meest recente album, te weten “D.E.V.O.L.U.T.I.O.N.
gevold door opnieuw enkele klassiekers in de vorm van “Life Without
Sense”, “Nailed To The Cross” en “Mad Butcher”. Halverwege de set vraagt
zanger Schmier wie er de band in de jaren tachtig hier ook in Amsterdam
gezien heeft, het blijft echter stil in de zaal maar ondergetekende zag
de band rond die periode enkele malen in het Katwijkse Scum waar de
band en graag geziene gast was. Het publiek vind het echter allemaal
prima en de zaal gaat dan ook behoorlijk uit zijn dak. De drie heren van
Destruction weten dan ook een behoorlijke set neer te zetten die
overloopt van enthousiasme. Echter na de klassiekers “Bestial Invasion”,
“Thrash Till Death” en de ultieme uitsmijter “Total Desaster”zit het
optreden van het Duitse trio er alweer op en is het publiek voldoende
opgewarmd voor de headliner van de avond.

Als vervolgens na een
korte ombouwpauze de zaallichten doven is de zaal geheel gevuld met
enthousiaste metalheads en als hierop Arch Enemy op het podium
verschijnt gaat er een luid gejuich van enthousiasme door de zaal. De
band trapt snoeihard af met de songs “The
Immortal”, “Revolution Begins” en “Ravenous” dat luidkeels door het
publiek word mee geschreeuwd. Na de nummers “Blood on Your Hands” en “My
Apocalypse” krijgen we het oudere “Demonic Science” voorgeschoteld, dat
onlangs opnieuw is opgenomen samen met enkele klassiekers van de eerste
drie albums van de band. Na het volgende “Dead Eyes See No Future”
krijgen we een mooie drumsolo van Daniel Erlandsson
voorgeschoteld. De show wordt hierna voortgezet met de nummers “I
Will Live Again”, “Bury Me An Angel” en “Taking Back My Soul” waarna we
zijn aanbeland bij het volgende solomoment in de vorm van “Intermezzo
Liberte” waarbij de gebroeders Ammott hun grote klasse maar weer
eens bewijzen. Echter voor mij hoeft al dit sologeweld niet zo, de band
heeft immers uistekende nummers genoeg om een set van meer dan drie uur
te vullen. Als de band vervolgens “Dead Bury
Their Dead” inzet is de zaal inmiddels tot een kookpunt gekomen en wordt
er behoorlijk gemoshed en gaat het publiek helemaal uit zijn dak.
Echter omdat de band nog steeds geen nieuw materiaal heeft uitgebracht
na het in 2007 verschenen ‘Rise of the Tyrant’ was de setlist opnieuw
enigszins voorspelbaar en werd de reguliere set afgesloten met het
uitstekende “We Will
Rise” waarop de band voor enkele minuten het podium verlaat. De toegift
bestaat vervolgens uit het instrumentale “Snow Bound” gevolgd door de
kraker “Nemesis” die luidkeels wordt meegezongen door het publiek waarop
het outro “Fields of Desolation” door de boxen knalt en de band het
publiek uitbundig bedankt.
Arch Enemy was vandaag
opnieuw in topvorm, vooral de spetterende solo’s van de heren Amott zijn
een genot om naar te kijken en te luisteren, maar ook de ritme sectie
van bassist Sharlee D’Angelo en drummer Daniel Erlandsson laat niets te
wensen over. Verder bewees zangers Angela Gossow dat zij de perfecte
frontrouw voor de band is en het publiek met gemak aankan. Verder was de
show van vanavond prima in orde, de lichtshow was dit keer perfect en
ook het geluid was prima in orde. Al met al een was deze avond voor mij
zeer geslaagd zonder al te veel verassingen en nu maar afwachten wanneer
Arch Enemy de studio induikt om een nieuw album in te blikken want dat
word nu wel eens tijd. (Eugene Straver)

Voor meer bandfoto's
zie het
fotogedeelte van deze website!!! |