Afgelopen donderdag 19 november was het eindelijk zover, het in 1987 opgerichte Alice In Chains zou Tilburg aandoen in het kader van hun Europese tournee ter promotie van hun onlangs verschenen album ‘Black Gives Way to Blue’. Dit album was het eerste wapenfeit van de band na het overlijden van voormalig zanger Layne Staley en het eerste album sinds het verschijnen van het voorgaande studioalbum ‘Alice in Chains’ (1995) dat alweer veertien jaar geleden is verscheen. Na de dood van Layne Staley in 2002 leek er een einde te komen aan de zeer getalenteerde band, want het leek bijna onmogelijk om een frontman als Staley te vervangen die zo nadrukkelijk zijn stempel drukte op de muziek van de band. Bandleider/gitarist Jerry Cantrell dacht daar echter anders over en in 2005 werd er samen met drummer Sean Kinney en bassist Mike Inez weer opgetreden voor de slachtoffers van de tsunamiramp om een jaar later opnieuw te gaan touren met de nieuwe aanwinst, zanger William Duvall. Deze laatste blijkt een schot in de roos want Alice In Chains is helemaal terug zoals we afgelopen zomer al konden zien tijdens een uitverkochte show in de Amsterdamse Melkweg.

Maar vandaag was dan eindelijk de Tilburgse rocktempel 013 aan de beurt om de band uit Seattle te mogen ontvangen. Omdat de band had besloten om geen voorprogrammamee te nemen zou de show pas rond de klok van negen uur beginnen waardoor we dit keer voldoende tijd hadden om naar Tilburg af te reizen. Als we vervolgens bij de zaal aankomen blijkt het buiten nog een drukte van belang en staat er nog een lange rij voor de deur, gelukkig duurt het niet lang en zijn we redelijk snel binnen. Eenmaal binnen is de zaal nog maar net voor de helft gevuld, maar daar zou snel verandering inkomen. Als Alice In Chains even na de klok van negen uur het podium betreed is de zaal in inmiddels helemaal vol. Na een kort intro trapt de band vervolgens af met de enkele oudjes in de vorm van de nummers “Rain When I Die”, “Again”, “Them Bones” en “Dam That River”, bijna allemaal afkomstig van het uit 1992 stammende succesalbum ‘Dirt’. Natuurlijk wordt ook het nieuwe album gepromoot en zo krijgen we vervolgens onder meer de nummers “Your Decision” en “Check My Brain” te horen waarna de band verder gaat met “Junkhead” en het oudje ”It Ain't Like That”. Na een degelijk uitvoering van het nieuwe “A Looking In View” volgt een kleine ombouw pauze van enkele minuten waarop de band ons de nummers “Heaven Beside”, “No Excuses” en het aan Layne Staley opgedragen “Black Gives Way To Blue“ in een akoestische uitvoering ten gehore brengt.

De band geeft een fantastische live show weg en heeft er veel zin in vanavond, dat blijkt wel uit het enthousiasme op het podium. Ook mag gezegd worden dat zanger William Duvall een sublieme zanger is en uitstekend de sound van Alice In Chains weet te bewaren. De nummers die we vervolgens horen zijn “Sludge Factory” en “Acid Bubble” van het laatste album. Dan wordt er nog een nummer van ‘Dirt’ gespeeld in de vorm van “Angry Chair”. Vervolgens hebben de heren voor ons nog “Man in the Box”, afkomstig van het uit 1990 stammende debuutalbum ‘Facelift’ in petto. Dan verdwijnen ze van het podium om na een paar minuten terug te komen met een vette toegift. De eerste in een reeks van drie is vervolgens “Lesson Learned” waarop de klassiekers “Would?” en afsluiter “Rooster” gespeeld worden. Dit was opnieuw een te gekke show van deze professionals uit Seattle. Wel moet ik ondanks de vette show concluderen dat de show in de Melkweg toch iets krachtiger en energieker leek te zijn, maar dat was dan ook een losse show die geen deel uitmaakte van deze tour of was dit alleen maar zo omdat het anders aanvoelde en de Melkweg toch een wat kleinere zaal was. Al met al was de Alice In Chains zo goed, dat ze zeker een plek bij mij in het jaarlijstjes van beste shows van het jaar 2009 gaan krijgen. (Talitha Martijn)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!