De Australische band Airbourne is bijna een AC/DC kloon, maar deze jonge rockers vinden het een groot compliment. De band is opgericht in 2003 door de broers Joel (zang, leadguitar) en Ryan O'Keeffe (drums). In 2007 werd het debuut ‘Runnin' Wild’ uitgebracht. De opvolger ‘No Guts. No Glory’ werd op 8 maart 2010 in Europa, uitgebracht. Airbourne staat garant voor retestrakke rock, voorzien van felle riffs, gierende gitaarsolo’s  en luchtige songs over vooral de geneugten van het leven zoals drank en vrouwen. “Straight-ahead Aussie pub rock”, noemen ze dat zelf. De band is momenteel op tour om hun meest recente album ‘No Guts, No Glory’ te promoten. Het voorprogramma dat met Airbourne mee mag is Het Zweedse Enforcer, deze heren spelen vette heavy metal, voorzien van veel gitaar geweld.

Aangezien er twee centimeter sneeuw is gevallen ligt natuurlijk het hele land gelijk plat en zo horen we voordat we in de auto stappen dat er ruim 900 kilometer file in Nederland staat. Dat zal dus wat worden. Na een rit van zo’n twee en een half uur, die normaal dertig minuten in beslag neemt, komen we vijf minuten voor het begin van Airbourne aan bij Paradiso. Het is dus duidelijk dat we Enforcer compleet gemist hebben, tot mijn spijt. Nog oververhit van de rit, moet de fotograaf snel naar voren om de eerste drie nummers foto’s te maken. Er is geen barrier dus als het feest losbarst, moet je stevig in je schoen staan om je tussen het wilde publiek staande te kunnen houden. Vanaf het eerste nummer “Raise The Flag” gaat de band keihard los en het publiek blijft niet achter. Het is meteen duidelijk dat de band er vanavond zin in heeft, en dat er vandaag hard gefeest gaat worden. Wat verder opvalt is dat het publiek dat vooraan staat, bestaat uit vooral jeugdige metal heads. Er is dus  gelukkig toch een nieuwe generatie opgestaan. Achteraan en op de balkons heb je de wat oudere fans die de band en de jonge garde gade slaat. De band gaat vrolijk en vol energie verder met het felle “Hellfire”. Het valt op dat de songs woord voor woord meegezongen worden door het publiek. De band weet iedereen op te zwepen met hun onuitputtelijke enthousiasme. Ze rocken verder met “Chewin' The Fat” en vervolgens “Diamond In The Rough”. Waar ik e overigens wel aan stoor, is dat er veel volk aanwezig is die het leuk vinden om iedereen maar te bekogelen met bier. Ik begrijp de lol hier niet van. Diezelfde mensen klagen wel altijd dat alles zo duur is, maar ze vinden een biertje van zo’n twee en een halve Euro zeker niet duur. Dat soort publiek mag van mij thuisblijven, want we komen tenslotte voor de muziek en niet voor een bierdouche! Gelukkig speelt de band gewoon door, ondanks dat die ook de nodige liters bier over zich heen krijgen. Ondanks dat zet de band hun show voort met onder andere “Blonde, Bad And Beautiful”, “Girls In Black” en “Bottom Of The Well”. Inmiddels zijn we al klein uur verder in de set maar de mannen zijn nog net zo energiek als tijdens het eerste nummer. Ook hun ingestudeerde poses doen het erg goed en is het een lust om naar de energieke band te kijken.

Tijdens een van de nummers klimt de zanger/gitarist Joel O'Keeffe vanaf het podium naar het balkon en rent al spelend over het hele balkon, over de stoelen heen, om vervolgens op het mooiste plekje in achterin de zaal vanaf het balkon nog een solo weg te geven. Het publiek vind het natuurlijk prachtig. Als Joel vervolgens is teruggekeerd op het podium gaat de show verder met de nummers “Cheap Wine & Cheaper Women”, het felle “Born To Kill” en “No Way But The Hard Way”. Tijdens de laatste song wordt het publiek gevraagd op het podium samen met de band verder te feesten. Het publiek geeft hier natuurlijk meteen gehoor aan en binnen enkele seconden staan er zo’n honderd mensen op het podium. Als de song is afgelopen wordt het publiek weer van het podium gedirigeerd en na “Too Much, Too Young, Too Fast” verlaten de vrolijke Aussies het podium. Natuurlijk zit de avond er dan nog niet op en komt de band vervolgens nog terug voor enkele toegiften in de vorm van “Runnin' Wild” en afsluiter “Too Much, Too Young, Too Fast”.

Al met al werden we vandaag getrakteerd op een subliem optreden waarop de meeste bezoekers met veel plezier zullen terug kijken. De band was in topvorm, het geluid was hard maar zuiver en ook de lichtshow was goed verzorgd. Over iets meer dan een week zal de band in Eindhoven tijdens Speedfest hun Europese tour afsluiten waarbij het dak er waarschijnlijk weer vanaf zal gaan. Airbourne kan dan ook de toekomst rooskleurig tegemoet zien en de band zal hoogst waarschijnlijk volgend jaar op een aantal grote festivals te zien zijn. (Talitha Martijn)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!