Het is even haasten om op tijd te zijn en nog wat te eten op een doordeweekse woensdagavond. De lokale horeca is zich hiervan bewust en biedt alleen vanavond een In Flames Burger aan. Helaas moeten we die laten schieten wegens tijdgebrek, want de eerste band zal het podium betreden iets voor half zeven!

Voor een redelijk gevulde zaal mag Insense het spits afbijten. Voor velen is dit een eerste kennismaking met een band die uit een iets harder vaatje tapt dan de rest van de bands van deze avond. Het melodieuze aspect blijft bij deze band beperkt tot een mix van clean en distortion en verder is het vooral beuken. De eerste handjes krijgen ze al de lucht in. Dit komt mede doordat ze hun half uur benutten om te laten horen wat ze in huis hebben. Dat doen ze door o.a. “Surviving Self Resentment” en de titeltrack “Burn In Beautiful Fire”. Laatstgenoemde song wordt bruut onderbroken waarna zanger Tommy laat weten alle merchandise speciaal voor ons uit Noorwegen te hebben meegenomen. Isn’t that nice? Het publiek laat een bescheiden instemmend ‘ja’ horen. Waarna de rest van de song wordt afgemaakt en de heren met een goed gevoel het podium kunnen verlaten.

Na een korte ombouwpauze is het tijd voor Rise To Remain. De zaal is inmiddels goed vol. Deze band met slechts één album op zak is veelvuldig te zien op de podia. Zanger Austin is al net zo beweeglijk als zijn vader. Tijdens de eerste song klimt hij al op boxen en springt over monitoren heen. Ook zijn ondersteunende gebaren zijn krachtig. “This Day Is Mine” is dan ook een zeer toepasselijke titel voor een song van de band. Ze doen er alles aan om er hun dag van te maken. Naast het bedanken van de andere bands op de bill bedankt Austin het publiek voor het vroeg aanwezig zijn. Tijdens “City Of Vultures”  vormt zich een aardige pit. Aan de rechterkant zie ik een security member een oogje in het zeil houden. Indrukwekkend als je als tweede band op de bill dat voor elkaar krijgt. Andere eye catcher maar dan meer een ear catcher is gitarist Ben Tovey. Deze jongen heeft goed gekeken naar Yngwie en sweept er in zijn solo’s behoorlijk op los. Hoewel de band helemaal op gaat in de muziek wordt ook het publiek in de gaten gehouden. Austin ziet bij aanvang van het laatste nummer dat er iemand in het publiek op de grond valt. Tussen het zingen door wijst hij naar de jongen en roept: “Pick him up!” om daarna van bovenop de barriers een deel van de song af te maken en het publiek nog net even een tikje wilde krijgt. Zeer geslaagd optreden van een band die het in zich heeft om menig festivalterrein ondersteboven te zetten.

Na wederom een snelle ombouwpauze it’s time to (in Austin’s woorden) “Raise the fucking antichrist”: Ghost. Een vreemde eend in de pij in vergelijking met al het geweld op deze avond. Vijf zwarte gewaden en één in het rood met mijter vullen het podium. Het geluid van deze band ligt mijlenver af van de andere metalbands op deze avond: King Diamond, Candlemass en Black Sabbath zijn hoorbaar van invloed op hun muziek. Een groter contrast is haast niet mogelijk. Zowel image, teksten als muziek staan haaks op het voorgaande geweld. Eén ding valt echter niet te ontkennen en dat is dat dit gesluierde/gemaskerde combo bestaat uit goeie muzikanten die snappen dat less is more wel degelijk kan werken. “Con Clavi Con Dio” is daar een goed voorbeeld van. Songs als “Satan Prayer” en “Ritual” zijn doordrenkt met jaren ’80 hardrock melodieën. Hier en daar wordt er ook bewust gespeeld met dynamiek waardoor er grote verschillen binnen één song zijn in volume. Satan’s nieuwste troef is dus geen krijsende beschilderde figuur, die begeleid wordt door schelle gitaren maar één die melodie hoog in het vaandel heeft staan. Natuurlijk kan het ‘dag sinterklaasje’ uit het publiek niet ontbreken. Maar wat wil je? Het is immers bijna 5 december. Benieuwd naar wat deze satanklaas en zijn zwarte pieterbazen muzikaal de komende jaren gaan brengen. Alleen staan ze hopelijk volgende keer geprogrammeerd tussen vergelijkbare bands.

Inmiddels is de zaal tot de nok gevuld en mogen de heren van Trivium hun kunsten ten gehore brengen. Opener “In Waves” laat er geen twijfel over bestaan ze zijn vastbesloten om deze 50 minuten te knallen. Er is gekozen voor een setlist met voor ieder wat wils. Van de tien songs komen er vier van hun laatste album ‘In Waves’, maar ook ‘Ascendancy’ is goed vertegenwoordigd. Het album ‘The Crusade’ laten ze vandaag echter links liggen.  De laatste twee songs zijn van het (in mijn ogen) nog steeds fantastische album ‘Shogun’. Wat zijn deze gasten gegroeid! Het credo “We’re having a good time if you have a good time” is zeker van toepassing op het spel van deze gasten. Hier en daar spreekt Matt een woordje goed verstaanbaar Nederlands en voor de rest is het vooral de muziek die het hoogste woord voert. Het publiek eet uit de handen van de heren en zo krijgen ze de zaal tot ver achterin in beweging. Tijdens “Throes Of Perdition” wordt het publiek gevraagd te exploderen wanneer Matt “Explode” roept en dat gebeurt ook. Tot over de trappen omhoog tuimelen mensen om. Een bizarre gewaarwording voor diegene die dachten veilig op afstand alles te aanschouwen. Tussen de nummers door zegt Matt onszelf  “a round of applause” te geven en later weer en later weer. Het heeft het gewenste effect. Het publiek raakt nog enthousiaster. Het is bij deze band altijd lastig inschatten of ze het echt tof vinden of ze hun ding afdraaien. Voor deze avond houd ik het bij het eerste. De 50 minuten vliegen voorbij zonder een minuut te vervelen. Helaas is er geen tijd voor een toegift die zeker wel op zijn plaats zou zijn geweest.

En dan is het tijd voor de headliner van de avond In Flames. Voor een uitverkocht 013 spelen de heren veel songs van het nieuwe album ‘Sounds Of A Playground Fading’. Daarnaast ligt de nadruk op de albums vanaf ‘Reroute To Remain’ (inmiddels ook al weer bijna tien jaar oud). De eerste drie songs zijn de eerste drie van het laatste album. Het publiek springt, pit en bangt er op los. Het zullen, zo blijkt later, zeker niet de enige songs van ‘Sounds Of A Playground Fading’ zijn. Anders en co hebben vanaf seconde één het publiek in hun zak. Het voor gek zetten van aanwezigen blijft beperkt tot een “That’s not a real beard that’s a beard of a 16 year old” en “Hey you in the Italian shirt. Is that the most heavy metal shirt you have?”. Kortom de heer Fridén is zeer goed geluimd. De fans van het oudere werk krijgen in de vorm van “The Hive”, “Swim” en “Colony” ouder werk te horen en daar moeten deze fans het mee doen. Voor zover deze nog aanwezig zijn want elk nummer wordt met hetzelfde enthousiasme onthaalt, dus van die oude fans zijn er hier niet veel aanwezig. Ook de breekbare ballads “Come Clarity” en het prachtige “Liberation” worden beluisterd door het publiek! Het publiek wordt gedirigeerd door puppetmaster Fridén, die zijn publiek kan laten doen waar hij ook maar zin in heeft. De band speelt zoals gewoonlijk strak en het geluid is heerlijk. Zij zijn inmiddels zo geroutineerd dat ze op halve kracht nog steeds beter klinken dan menig andere band. Naarmate het optreden vordert, begint Anders stem zwakker te klinken. De oplossing: laat je publiek iets meer zingen. Dat publiek vindt het prima en brult de teksten mee als ware ze aan het meedoen aan een In Flames karaoke. Bij een onbekende net beginnende band die zou zoiets funest zijn maar voor een band als deze is dat geen enkel probleem. Bij een In Flames concert hoort natuurlijk beweging en dus wagen sommige zich aan het crowdsurfen ondanks het verbodsbordje. Elke fan die over het hek heen valt, wordt netjes opgevangen en vervolgens op de gang vermanend toegesproken door een security medewerker. Dat geeft de security echter op nadat Anders de fans uitnodigt om vooral te crowdsurfen. De crowdsurfers komen zelfs vanachter boven uit de zaal naar beneden gesurft waar Anders staat te wachten om ze een hand te geven alvorens over het hek heen te gaan. Voor elke band van de avond wordt gevraagd te klappen en ook voor elk individueel bandlid van In Flames waarbij Anders’ humor weer even om de bocht komt kijken. “Klap voor Björn. En nu voor mij want anders gaan we vanavond vechten. Klap voor Peter, Niklas en Daniël. En klap voor mij want anders voel ik me zo rot dat ik niet zo veel applaus gehad heb ten opzichte van hen”. Toegiften zijn er niet. De intro tape van “Cloud Connected” wordt gestart en gaat steeds langzamer draaien. Vervolgens wordt deze weer teruggebracht naar juiste pitch en tempo en kan de zaal zich opladen voor het laatste rondje met daarnaast “The Mirror’s Thruth” en afsluiter “Take This Life”. Het publiek geeft haar laatste beetje energie en de band doet dit ook. En daarna is het klaar. Anders en co blikken vanaf het podium zufridén de zaal in en het publiek kan zufridén naar huis.

Een lekkere break midden in de week waarbij de avond per band beter werd. Trivium was technisch de beste. In Flames was de band met het grootste feestje en meeste interactie met het publiek. Een geslaagde combi, die wat mij betreft in de toekomst nog wel eens mag plaatsvinden.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!