Op 22 januari 2006 stond de Melkweg te Amsterdam, in het teken van Music Against Cancer festival. Een benefietconcert, georganiseerd door Eric Gijsen-Muziekprodukties, met als doel zoveel mogelijk geld op te halen voor de stichting KWF Kankerbestrijding. Alle optredende bands deze dag doneren hun show om mee te helpen aan dit initiatief. Zo zal de Noorse band Trail of Tears vandaag als hoofdact fungeren. De band tourt momenteel een viertal dagen door Nederland met als afsluiter het Music Against Cancer festival. Voorafgaande aan het optreden van ToT krijgen we nog even de gelegenheid een zichtbaar vermoeide zanger Ronny Thorsen aan de tand te voelen.

Ik ben niet echt bekend met jullie voorgaande werk, ten eerste kan je even kort de geschiedenis van de band samenvatten?
We zijn als band begonnen in het begin van de jaren negentig, eigenlijk meer 1996 of 1997. In die tijd klonken we eigenlijk nog heel anders dan een paar jaar geleden. Eigenlijk leek de muziek meer op dat wat we nu doen, maar de muziek is nu wel veel meer ontwikkeld. In het begin waren we een meer rechttoe rechtaan band. In en later stadium werden pas de keyboards en vrouwenzang toegevoegd. Inmiddels hebben we vier albums uitgebracht, de laatste ‘Free Fall Into Fear’ kwam uit in februari 2005. De eerste twee albums kwamen uit via het Nederlandse label DSFA Records, in 1998 tekenden we een deal met hen voor 2 albums. ‘Disclosure In Red’ kwam uit in 1998 en ‘Profoundemonium’ volgde in 2000. Hierna tekende we bij Napalm Records voor drie albums, dus we zullen er nog één bij Napalm Records uitbrengen.

Jullie laatste album ‘Free Fall Into Fear’ kwam bijna een jaar gelden uit maar ik wil toch eerst wat vragen stellen over dit album.
Ok, natuurlijk ga je gang.

Met het uitbrengen van jullie laatste album hebben jullie een duidelijke ommekeer gemaakt in de muzikale richting van de muziek. De gothic achtige metal heeft plaatsgemaakt voor een meer death metal georiënteerd geluid. Waarom maakten jullie deze verandering?
Wat betreft de vrouwenzang, we wilden het in eerste instantie niet geheel weglaten maar de laatste jaren was er een echte explosie in dit soort muziek. De bands rezen de grond uit, vooral in Nederland. Dus om de muziek interessant voor onszelf te houden moesten we wel wat veranderen aan ons bandgeluid. Wat ook meespeelde was dat onze vorige zangeres Cathrine Paulsen een geheel andere muzikale richting opwilde, daarom was het niet langer mogelijk voor ons om met haar verder te werken. We wilden nog wel vrouwenzang gebruiken in onze nummers maar niet meer zoals de meeste bands dat doen, maar meer op de achtergrond. Echter toen Cathrine de band verliet waren de meeste nummers voor het album al geschreven. Eerst dachten we er nog aan om weer een nieuwe zangeres aan te nemen, maar we kwamen er al snel achter dat de nummers ook zonder vrouwelijke zang wel wat hadden.

Dus mede omdat jullie zangeres wegging was het eigenlijk een bewuste keuze om deze omkeer te maken?
Ja, dat kan je wel zeggen. Zoals ik al eerder aangaf we moesten het schrijven van nieuwe nummers geheel anders aanpakken omdat het eigenlijk waanzinnig is hoeveel bands er zijn met een zangeres vandaag de dag. Begrijp me niet verkeerd ik hou erg van deze bands, maar ik denk dat platenlabels tegenwoordig elke band tekenen als er maar een zangeres in zit. Voor mij zijn er momenteel erg weinig nieuwe bands die iets voor mij te bieden hebben. Veel dingen worden al heel wat jaren gedaan, alleen niet op hetzelfde niveau. Dus het was voor ons erg belangrijk om iets anders te doen. Terugkijkend geef ik toe dat de verandering misschien net iets te snel is gegaan. Het is natuurlijk ook belangrijk om te weten dat we acht jaar lang dezelfde line-up hebben gehad behalve dan de zangeres. In die tijd hebben we vier albums uitgebracht, maar we blijven natuurlijk wel dezelfde muzikanten ondanks dat het laatste album anders klinkt. Het geluid van de band blijft toch herkenbaar, het klinkt eigenlijk als Trail Of Tears met een ander geluid. De songs zijn meer direct nu, dus geen 100 verschillende lagen keyboards. De structuren van de songs zijn eigenlijk helemaal uitgekleed.

Wat waren de reacties van de pers en jullie fans na deze omschakeling?
Gezien vanuit de fans is het meer gesplitst, de ene helft vind het geweldig en de andere houden meer van het oude geluid. Dat hebben we eigenlijk in het verleden ook al gezien bij het uitbrengen van voorgaande albums. Soms verlies je fans, maar je krijgt er ook weer nieuwe bij. De reviews die we krijgen vanuit de pers zijn echter heel erg goed, het interessante is dat we nu goede reviews krijgen van magazines en uit diverse landen waar we anders nooit een bespreking kregen of alleen slechte.

Jullie maken nu gebruik van twee zangers. Hoe schrijven jullie de nummers en teksten voor de songs, doen jullie dat samen of gaat dat anders in zijn werk?
We hebben inderdaad naast mij nu ook Kjetil Nordhus als vast bandlid in de band. Hij is tevens werkzaam in de band Green Carnation, maar hij is niet nieuw voor de band. Hij werkt al jaren met ons samen op de voorgaande albums en hij deed ook al meerdere tours met ons. Wat betreft het schrijven van de nummers worden die voor het grootste deel geschreven door onze bassist en gitarist. Door de jaren heen hebben we aardige opname apparatuur voor thuis verzameld. Zo kan iedereen zijn eigen ideeën opnemen en later in de oefenruimte aan de rest van de band laten horen. Wat betreft de zangpartijen en de teksten, die maken we altijd pas als de nummers geheel gereed zijn. Ik schrijf de teksten voornamelijk zelf en Kjetil schrijft zo’n 20% van de nummers. Als ik teksten ga schrijven probeer ik de stad te verlaten en trek in naar een afgelegen plek ver in het bos, waar ik mij dan voor en week opsluit en de teksten uitwerk. Ik weet dat Kjetil ook op deze manier zijn teksten schrijft.

Hadden jullie een groter budget voor de opnamen van het laatste album en heeft dit de manier van opnemen veranderd?
We hebben het album opgenomen in Noorwegen, maar het plan was eigenlijk om het album in Frankrijk op te nemen net als het voorgaande album. Echter deze studio was compleet volgeboekt dus we besloten om het album in onze eigen stad op te nemen. Het was dezelfde studio als waar Green Carnation hun laatste twee albums opnam. Ik was er eigenlijk eerst op tegen om hier op te nemen, in het begin hadden we nogal wat technische problemen zoals een computer crash en ook de producer was erg moeilijk om mee samen te werken. Het plan was om het album in 6 weken op te nemen, maar het heeft uiteindelijk negen maanden in beslag genomen. De grootste oorzaak hiervan was voornamelijk het falen van de producer en het weigeren van de apparatuur in de studio.

Had dit nog invloed op de songs op het album?
Ja, hierdoor is er wel een hoop woede uit ons voortgekomen. Ik kon twee dingen doen, of mijn agressie ten toon spreiden in de zangpartijen of de producer van kant maken. Maar wat betreft het budget, we hadden ongeveer hetzelfde budget als het ‘A New Dimension of Might’ album. Omdat we in onze eigen stad verbleven hadden we het echter niet slecht, we konden in de avonden naar huis en het was niet nodig om dure vliegtickets te kopen. Je kunt echter wel zeggen dat dicht bij huis opnemen voor en nadelen kent, het goede is dat het goedkoper is en dat je dichter bij je eigen huis en familie bent. De andere kant is dat als je ver van huis bent je alles achter je laat en je volledig kunt richten op de muziek. Voor mij werkt dat veel beter, als je dicht bij huis bent kan je besluiten om maar naar huis te gaan als het niet lukt en het morgen opnieuw te proberen. Er ligt eigenlijk veel minder druk op het geheel, je kunt hierdoor net zolang doorgaan tot het nummer perfect is.

Waren de songs compleet gereed op het moment dat jullie de studio introkken?
Ja, voor het grootse deel wel, maar we hebben natuurlijk wel wat kleine stukjes veranderd, toegevoegd of weggelaten. Echter het grootse deel van de nummers zijn er wel anders uit komen te zien dan we in eerste gedachte gepland hadden. Dat is niet negatief bedoeld, maar dit komt mede door de productie en de studio.

Als je nu terug kijkt, ben je dan tevreden met het eind resultaat of zou je nu nog wat dingen veranderd willen hebben?
Ik wil eigenlijk altijd naderhand dingen veranderen, maar dat moet ook wel zo zijn. De dag dat je een perfect album maakt is dan ook de dag dat je stopt, je kunt dat nooit meer overtreffen. Je wilt natuurlijk elk album overtreffen, op het moment dat je debuutalbum perfect is kan je dit nooit meer verbeteren. Ik ben natuurlijk wel tevreden, maar het is niet het album dat ik op dit moment zou maken.

Op jullie website was onlangs nog te lezen dat jullie inmiddels al een aantal nummers hebben geschreven voor het aanstaande album, kan je ons hierover alvast wat meer vertellen?
Ja, we hebben ongeveer al zo’n zeven of acht nummers grotendeels klaar. We hebben echter wat betreft de studio nog geen keuze gemaakt. We weten ook nog niet wanneer we deze songs op zullen nemen. Hopelijk kunnen we medio mei of juni het album opnemen en het dan in september of oktober uitbrengen. Maar dit alles heeft nog steeds met geld te maken, als er voldoende budget is zal dit ongeveer de planning zijn. Wat betreft de nummers zelf wil ik nog niet zoveel kwijt, het zijn eigenlijk nog ruwe songs. Wanneer ik zeg "we hebben acht nummers klaar" bedoel ik eigenlijk "we hebben de structuren voor de nummers klaar". Ik kan wel zeggen dat het een iets meer orkestraal geheel wordt. We denken er ook aan om meerdere strijkinstrumenten te gaan gebruiken en mede hierdoor ligt de studio ook nog niet vast. Als we dicht bij de studio de juiste muzikanten kunnen vinden zullen we daar opnemen. Het is niet te betalen om meerdere mensen uit Noorwegen over te laten vliegen naar een studio ergens in het buitenland. Dat zijn allerlei dingen dat we nog niet besloten hebben.

Nog even wat betreft het budget, hou kijken jullie tegen illegaal downloaden van muziek aan?
Wat kan je ervan zeggen, in verschillende opzichten is het een goed iets. Als je een band leuk vind en je geen geld hebt om het album te kunnen kopen kan je toch eerst de muziek luisteren. Het is beter dat de mensen toch eerst de muziek horen, je krijgt hierdoor dan wel geen inkomsten, maar de mensen kennen toch je muziek waardoor de band toch weer bekender zal worden. Er is geen twijfel over mogelijk dat het veel uit maakt voor band in ons genre en onze grote. Kijk ik geef er niet om als de muziek van een band zoals Metallica gedownload wordt, zij verkopen toch wel 5 miljoen albums en zij hebben al geld genoeg. Het probleem in ons genre bij de bands die het bijna gaan maken is dat het verschil eigenlijk maar erg klein is, als we iets meer albums zouden verkopen zouden we daar van kunnen leven. Echter op het moment is dit niet genoeg, maar als de dingen iets anders lopen zoals ik net zei zou het misschien wel zo kunnen zijn.

Ik denk ook dat daarom de prijzen van concertkaarten de laatste tijd zo duur aan het worden zijn!
Ja, dat is ook zo, de bands vragen steeds hogere gages om hun gemaakte kosten terug te verdienen.

Hoe ben je in de metalscene terecht gekomen?
Oh, dat is wel heel erg lang geleden. Ik begon al op vroege leeftijd met het luisteren naar metal ik had een coole neef die me naar diversen bands liet luisteren. Ik was een jaar of acht a negen denk ik. Mijn vader nam me later mee naar een Iron Maiden concert toen ik een jaar of tien was. Ik groeide op met de rest van de band in een klein plaatsje in het zuiden van Noorwegen. Iedereen kende elkaar daar en enkele bandleden die nu nog in de band zitten hadden in die tijd een cover band waarmee zo nummers speelde van Sepultura en Pantera en zo af en toe wat death metal nummers. Hun zanger was toen 12 jaar oud, hij wist niet echt te overtuigen als het op grunten aankwam. Mij spaken de meer extreme zanglijnen wel aan dus besloot ik om het ook eens te proberen. Ik was toen een jaar of zestien oud.

Naar welke band luister je zelf zoal tegenwoordig?
Ik luister naar alles van Dark Throne tot David Bowie. Ik luister naar veel verschillende dingen, ik ben een fan van erg zware donkere zangers zoals Arcturus of Samael, de erg donker atmosferische zangers. Als ik echt een favoriete band moet noemen is dat wel Ah-Ha, een Noorse pop band, verder ook Emperor. Dat is wel een groot verschil maar mijn filosofie is dat je alle muziekstijlen een kans moet geven. Het is jammer dat veel mensen maar naar een soort muziek luisteren en vinden bij voorbaat alle ander muziek dan ook slecht.

Als je luistert naar een band, luister je dan meer naar de zangpartijen of doe je dat juist niet?
Natuurlijk luister je naar wat je zelf het beste kunt, maar het gaat toch om het geheel en ik probeer er totaal van te genieten.

Hoe gaan jullie het live oplossen nu jullie geen zangeres meer in de band hebben?
Sommige nummers zullen we live niet meer kunnen spelen, vooral het oudere werk van het eerste album is moeilijker om live te spelen. We zullen echter wel altijd proberen om zoveel mogelijk nummers van alle albums live te vertolken. Kjetil zal ook een deel van deze zangpartijen overnemen. Op het voorgaande album stonden al een stuk minder nummers met vrouwenzang, dus die nummers zijn makkelijker live te spelen.

Hoe kijken jullie ertegen aan om hier op dit benefietoptreden te spelen?
Het is een goed initiatief een ik zou graag zien dat dit soort dingen ook in Noorwegen zouden gebeuren. Het is natuurlijk een grote eer om hier te mogen staan, het is goed om te zien dat er zoveel bands en fans op de been zijn om hierbij aanwezig te zijn. Het is belangrijk voor bands om dit te doen, bijna iedereen kent eigenlijk wel iemand die kanker heeft of die eraan is overleden. De metal bands kunnen hierbij toch helpen en laten zien dat ze ook om anderen geven, je hoeft niet speciaal een dokter of geleerde te zijn om te kunnen helpen.

We zijn hierbij bijna aangekomen bij het einde van dit interview, rest mij nog een enkele vraag, hoe zie je de toekomst van de band tegemoet?
We hopen eerst het aanstaande album af te maken, maar zoals ik al zei hangt dat nog van het budget af en daarna kunnen we plannen gaan maken voor de rest van het jaar. Als het album uit is willen we dat natuurlijk wel zoveel mogelijk live gaan promoten. We willen zoveel mogelijk touren en optreden. Als het mogelijk is gaan we ook de gecancelde optredens in Mexico van afgelopen herfst inhalen, waarna we ook Zuid Amerika aan willen doen. Daar hebben we nog nooit opgetreden.

Is er nog iets dat je aan onze lezers of je fans kwijt wil?
Bij deze wil ik iedereen bedanken voor het komen kijken naar onze optredens afgelopen dagen. Dit keer waren er een stuk meer mensen aanwezig dan de tour die we afgelopen oktober deden, dus nogmaals iedereen hartelijk bedankt!!

Bedankt voor je tijd en tot ziens.
Geen probleem, tot de volgende keer.

Bij deze willen we natuurlijk ook Natascha, Ivo en ook organisator van het Music Against Cancer festival Eric nog bedanken voor het fantastische initiatief en de goede zorgen.
(Martina Schouten / Eugene Straver)